Opis

Iuli’o IGP Toscana od Castello Tricerchi to czysta, szczepowa wizytówka Sangiovese – świeża, a jednocześnie dostojna interpretacja południowo-zachodnich parcel Vigna Camponovo i Vigna del Piano. To wino idealne „na start” dla osób ceniących klasyczne toskańskie nuty Sangiovese, a jednocześnie poszukujących dobrej relacji jakości do ceny. Iuli’o powstało z krzewów około 20-letnich i pokazuje jak terroir umiarkowanego wzniesienia (250 m n.p.m.), gliniasto-wapienna gleba i ręczny zbiór owoców mogą zaowocować winem o wyraźnej owocowości, delikatnej przyprawowej nucie i długim finiszu. Idealne jako aperitif dla gości, ale też doskonałe do kuchni codziennej – od włoskich prostych przystawek po bardziej złożone dania z warzyw, drobiu czy czerwonego mięsa. Polecamy serwować lekko schłodzone (14-16°C) jako aperitif lub do dania głównego – Iuli’o łączy w sobie świeżość i pijalność z wystarczającą strukturą, by towarzyszyć jedzeniu.

WINIFIKACJA: Iuli’o powstaje w duchu tradycji i kontroli: winogrona zbierane ręcznie w połowie września trafiają do fermentacji spontanicznej, co pozwala na rozwój naturalnej mikroflory szczepu i zachowanie typicznego, regionalnego bukietu Sangiovese. Fermentacja prowadzona jest w stalowych tankach przy kontrolowanej temperaturze 26°C, a maceracja trwa około 15 dni – to wystarczająco długo, by uzyskać intensywny ekstrakt aromatyczny i umiarkowaną strukturę tanin bez przesady w ekstrakcji. Po fermentacji wino dojrzewa wyłącznie w stalowych zbiornikach, dzięki czemu zachowuje świeżość owocu, klarowność aromatu i żywą kwasowość; brak dojrzewania w dębie daje trunkowi prostotę i natychmiastową przystępność. Całość procesu od pierwszego przerobu do butelkowania jest nastawiona na transparentność terroir – mineralo-wapienna struktura gleby i ekspozycja parceli przekładają się na wyraźny, czerwono-owocowy charakter z lekko pikantnym zacięciem.

W KIELISZKU: Iuli’o prezentuje się klarownym, intensywnym rubinowym kolorem z przejrzystymi refleksami – sygnał dojrzałej, czerwono-owocowej ekstrakcji. Barwa jest czysta, przejrzysta, bez osadów, co sugeruje staranną filtrację i młody styl. Ogólne wrażenie to wino schludne, energetyczne i przyjazne.

NOS: prowadzi od soczystej czerwonej jagody i czereśni do bardziej skoncentrowanej wiśni i konfitury z czerwonych owoców w cieplejszej temperaturze. W pierwszej warstwie dominują świeże czerwone owoce – wiśnia, truskawka, skórka czerwonego jabłka – następnie rozwijają się nuty korzenne (biały pieprz, goździk/anyż, gałka muszkatołowa) oraz subtelne tony ziemiste. Pojawiają się też niuanse ziołowe (suszone oregano/majeranek) oraz subtelne tło kwiatowe – płatki róży/fiołka w odległej, nieinwazyjnej formie, która dodają głębi, nie zagłuszając owocu. Nos nie jest ciężki ani dębowy – dominują owoce i świeże aromaty. Aromaty są eleganckie i prowadzone przez terroir – to typowy, „szczepowy” profil Sangiovese, przyjazny i komunikatywny.

USTA: ciepłe i serdeczne – pierwsze wrażenie to soczysty smak czerwonych owoców: wiśni i świeżej czereśni z delikatną nutą malinowej słodyczy. Środek podniebienia rozwija się za sprawą umiarkowanej struktury; taniny są obecne, ale gładkie i delikatnie szorstkawe, bardziej budujące strukturę niż agresywnie ścierające. Kwasowość jest żywa i podtrzymuje świeżość, dzięki czemu wino nie jest „ciężkie” mimo pełni smaku – to właśnie balans kwasu i owocu decyduje o jego pijalności. Na środkowym planie pojawiają się nuty suszonych ziół i delikatnej przyprawy, które współgrają z czerwonym owocem, dodając wrażenia złożoności. Alkohol jest dobrze zintegrowany – przy 13,5% odczuwalny jako ciepło, ale nie przytłaczający. Tekstura jest aksamitna, co czyni Iuli’o piciem satysfakcjonującym zarówno solo, jak i w towarzystwie jedzenia.

FINISZ: wyraźnie długi i owocowy – wiśnia i skórka czerwonej porzeczki utrzymują się najdłużej, przechodząc stopniowo w delikatną nutę pieprzu i subtelnego korzennego posmaku. Po chwili pozostaje przyjemne, wytawne wykończenie i lekka, mineralna nuta typowa dla parcel o gliniasto-wapiennym podłożu. Taniny cofają się elegancko, pozostawiając ochotę na kolejny łyk i dobry materiał do parowania z potrawami o umiarkowanej strukturze. Finisz nie jest ciężki dębowo – to finisz czerwono-owocowy, czysty i zapraszający.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Crostini di fegatini – tradycyjne włoskie grzanki z pasztetem z wątróbki. Ta aromatyczna przystawka (antipasto) jest szczególnie popularna w Toskanii, gdzie podaje się ją na ciepło, jako element bogatego toskańskiego posiłku
• Fegato alla Veneziana – tradycyjne, klasyczne danie kuchni weneckiej, składające się z delikatnej wątróbki, najczęściej cielęcej, podawanej ze słodką, skarmelizowaną cebulą. Jest to proste, ale bardzo aromatyczne danie, cenione za zrównoważenie ziemistego smaku wątróbki i słodyczy cebuli
• Pappa al pomodoro – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z pomidorami. o przygotowania zupy używa się dojrzałych pomidorów (świeżych lub z puszki), czerstwego pieczywa (tradycyjnie toskańskiego chleba, który nie zawiera soli), czosnku, bazylii i oliwy z oliwek
• Ribollita – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z fasolą i warzywami. Jej nazwa dosłownie oznacza „ugotowana ponownie”. Pochodzi z tzw. cucina povera (kuchnia biedoty), a jej historia sięga czasów, gdy danie przygotowywano w dużych ilościach, a następnie odgrzewano przez kilka kolejnych dni, co dodatkowo wzbogacało jej smak. Podstawą zupy są sezonowe warzywa, takie jak kapusta czarna (cavolo nero), jarmuż, fasola cannellini, marchew, seler, ziemniaki i cebula. Do tego dodaje się pomidory, czosnek i oliwę z oliwek. Kluczowym składnikiem jest czerstwy, toskański chleb, który nasiąka smakiem zupy, tworząc gęstą konsystencję. Zupa ma bogaty, ziemisty i ziołowy smak, który pogłębia się z każdym kolejnym odgrzaniem. Zazwyczaj podaje się ją obficie skropioną oliwą z oliwek, często z dodatkiem posiekanej cebuli.
• Cacciucco – tradycyjna, sycąca zupa rybna pochodząca z portowego miasta Livorno w Toskanii we Włoszech. Danie to jest bogate w różne gatunki ryb i owoców morza, a serwuje się je na grzankach, natartych czosnkiem. Zupa łączy różne typy ryb (takie jak ryby o twardym mięsie i ościste) z owocami morza (kalmary, ośmiornice, małże, krewetki). Podstawą jest intensywny bulion pomidorowy z dodatkiem czosnku, oliwy z oliwek, ostrej papryczki chili oraz wina. Tradycyjnie podaje się ją w dużej misce, na spodzie której ułożone są grzanki z czerstwego chleba, natarte czosnkiem. Grzanki nasiąkają aromatycznym sosem, dodając daniu wyjątkowego smaku i konsystencji.
• Tagliatelle z ragù z sarny lub wieprzowiny / Tagliatelle z sosem pomidorowo-bazyliowym i parmezanem
• Pappardelle z grzybami leśnymi
• Pici al ragù – tradycyjne toskańskie danie, które składa się z makaronu pici podawanego z gęstym, mięsnym sosem ragù. Pici to ręcznie robiony makaron, przypominający grube, nieregularne spaghetti. To właśnie jego „rustykalna” i solidna tekstura sprawia, że idealnie pasuje do obfitego, mięsnego sosu
• Spaghetti alla puttanesca – klasyczne włoskie danie makaronowe, które charakteryzuje się intensywnym, słonym i lekko pikantnym smakiem.
  Typowy sos do spaghetti alla puttanesca składa się z: pomidorów: najczęściej używa się pomidorów z puszki, krojonych lub przecieru, anchois: solone fileciki, które rozpuszczają się na patelni, tworząc bogatą bazę smakową, oliwek: najczęściej czarnych, jak oliwki Gaeta, które dodają słonego i wyrazistego smaku, kaparów: małe, słone kapary, które dodają ostrości i kwasowości, czosnku: dodawany w większej ilości, aby wzmocnić aromat, płatków chili (peperoncino): dla nadania potrawie pikantności, oliwy z oliwek: do smażenia składników i połączenia sosu. 
• Bruschetta z pomidorami, bazylią i oliwą / Bruschetta z pieczonymi paprykami i ricottą
• Bistecca alla Fiorentina – jeden z najbardziej ikonicznych steków kuchni włoskiej, pochodzący z Toskanii, a szczególnie związany z Florencją. Jest to duży, gruby kawałek mięsa wołowego z kością w kształcie litery T, który jest grillowany na rozżarzonym węglu
• Porchetta (wymawiane por-ket-ta) – to tradycyjna, wolno pieczona włoska wieprzowina, która słynie ze swojej chrupiącej skórki i soczystego, aromatycznego wnętrza
• Pizza al tartufo e prosciutto – wykwintna włoska pizza, która łączy w sobie intensywny smak trufli i delikatną, słoną szynkę prosciutto. Zazwyczaj jest to tak zwana „biała pizza” (pizza bianca), co oznacza, że nie ma w niej sosu pomidorowego
• Gnocchi z salsiccia i sosem pomidorowym
• Spezzatino di manzo al pomodoro – tradycyjne, sycące i rozgrzewające włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „gulasz wołowy w sosie pomidorowym”. Jest to popularny w całych Włoszech gulasz, lub potrawka, która zawdzięcza swój bogaty smak i delikatną konsystencję długiemu i powolnemu gotowaniu. Długie duszenie jest niezbędne, aby stało się ono miękkie i soczyste.
• Lasagne z ragù i parmezanem
• Pieczona kaczka z sosem żurawinowym
• Tacos z pulled pork (szarpaną wieprzowiną) w sosie pomidorowo-chipotle
• Grillowany łosoś z salsą z pomidorów i oliwy
• Pieczone żeberka w sosie pomidorowo-miodowym
• Grillowane krewetki z salsą pomidorowo-ziołową / Krewetki po hiszpańsku z pomidorami i czosnkiem
• Grillowana polędwica wieprzowa z sosem z czerwonej porzeczki
• Burger wołowy z karmelizowaną cebulą
• Enchiladas z czerwoną salsą
• Sery: świeży Pecorino Toscano (fresco): o łagodnym, mlecznym smaku i miękkiej konsystencji, dojrzały Pecorino Toscano (stagionato): o wyrazistym, orzechowym smaku i twardej konsystencji, Marzolino – wyjątkowy toskański ser owczy, ceniony za delikatny, lekko orzechowy smak i kremową konsystencję, Parmigiano Reggiano: Jego słony, orzechowy smak świetnie równoważy owocowe nuty czerwonych toskańskich win, Grana Padano: Mniej słony i bardziej łagodny od parmezanu, również doskonale pasuje do mocniejszych win, Asiago: Podkreśla ziołowe nuty toskańskich win

„Non in latera pro nos” to motto rodu Tricerchi, którego znaczenie można przetłumaczyć jako „Nigdy na bok, dla nas” lub „Nigdy po bokach, dla nas”. Slogan ten został wymyślony przez jednego z rycerzy rodziny, Alessandro, w XII wieku i odnosi się do ich zaangażowania w sprawy rodziny i walki. Dziś jest to motto związane z rodzinnym winem, które symbolizuje harmonię między człowiekiem a naturą oraz dążenie do zachowania czystości owoców w produkcji wina. 

Castello Tricerchi to rodzinny zamek i winiarnia usytuowana na północnych zboczach Montalcino. Zamek został zbudowany w XIII wieku przy Via Francigena w Montalcino przez rodzinę Altesi, a ukończony w 1441 roku przez rodzinę Tricerchi. Zajmuje powierzchnię 6000 m2 i jest typowym przykładem średniowiecznego zamku z warowną wieżą, ozdobioną motywami przypisywanymi Baldassarre Peruzzi, znanemu artyście z tamtego okresu. Przez wieki zamek oferował schronienie i ochronę pielgrzymom podróżującym szlakiem Via Francigena do Rzymu. W XVII wieku kaplica, która pierwotnie znajdowała się w obrębie murów, została przeniesiona na koniec alei i poświęcona Matce Boskiej z Welonem. W kaplicy przechowywany jest fragment welonu Maryi/Matki Boskiej, którego autentyczność potwierdza bulla papieska. W 1982 roku zamek Tricerchi został oficjalnie uznany za część historycznego i artystycznego dziedzictwa Włoch. Ich winnice, położone na wysokości 290 m n.p.m., znajdują się na północnych zboczach Montalcino, które charakteryzują się niższymi temperaturami i znacznymi wahaniami termicznymi. Posiadają 13 hektarów winnic, wszystkie obsadzone odmianą Sangiovese Grosso, które otaczają zamek w 7 oddzielnych działkach uprawianych metodą kordonową i guyot: La Vigna del Velo, której nazwa pochodzi od kaplicy poświęconej Matce Boskiej z Welonem, Vigna del Castello, Vigna Sant’Anna, Vigna del Lago, Vigna dei Cipressi, Vigna del Piano i Vigna Nuova. Skład ich gleby, zawierającej glinę wapienną i piasek, jest bogaty i równomierny. Winnice są prawie wyłącznie skierowane na północ, co pozwala na równomierne dojrzewanie. Metody uprawy winnicy Tricerchi opierają się na zasadach ekologicznych i poszanowaniu intymnej relacji między człowiekiem a naturą. Piwnice znajdują się wewnątrz zamku, w dawnych lochach. Dzięki grubym ścianom i komorom powietrznym powyżej i poniżej temperatura pozostaje stała przez cały rok. Winogrona są selekcjonowane ręcznie i fermentowane przy użyciu lokalnych drożdży z długim okresem maceracji skórek winogron. Wino jest uszlachetniane tradycyjnymi metodami w beczkach ze słowiańskiego dębu, aby wydobyć smaki ziemi Montalcino zawarte w winogronach Sangiovese.