Opis

Castello Tricerchi Brunello di Montalcino DOCG to klasyczny przykład siły i elegancji Sangiovese z serca Montalcino – rzemieślnicze Brunello zrodzone w pełnym szacunku do terroir Montalcino – 100% Sangiovese z trzech starannie wybranych parcel: Vigna del Velo, Vigna del Castello i Vigna dei Cipressi. Winnica ukazuje pełnię swojego potencjału dzięki starym krzewom i tradycyjnemu podejściu producenta. Wino prezentuje elegancję chłodniejszej, północno-zachodniej ekspozycji Montalcino (290 m n.p.m.), gdzie wapienne, gliniaste gleby z piaskiem nadają winu mineralną precyzję i charakterystyczną strukturę. Dzięki starannemu zbiorowi ręcznemu i selekcji gron producent ukierunkowuje to Brunello na wyważony profil – soczysty owoc w parze z ziemistymi, korzennymi niuansami i długim, uporządkowanym finiszowym posmakiem. To butelka dla tych, którzy szukają klasycznej toskańskiej ekspresji Sangiovese: wystarczająco dostępna do degustacji teraz po krótkim przewietrzeniu, a jednocześnie gotowa do dalszego dojrzewania w piwnicy. Idealne do serwowania przy uroczystej kolacji, do potraw z czerwonego mięsa, dziczyzny oraz do rozbudowanych desek serów – to propozycja dla osoby, która szuka Brunello łączącego tradycję terroir z dbałością o precyzję winiarską.

WINIFIKACJA: Produkcja zaczyna się od ręcznego wyboru gron podczas zbiorów w połowie września – selekcja w winnicy jest surowa, aby do fermentacji trafiały wyłącznie optymalne, zdrowe owoce. Fermentacja odbywa się spontanicznie (dzikie drożdże), głównie w stalowych tankach, przy kontrolowanej temperaturze około 23°C; maceracja na skórkach trwa około 30 dni, co zapewnia intensywne ekstrakcje aromatów i barwy. Po fermentacji wino przechodzi dojrzewanie przez 24 miesiące w dużych beczkach ze slawońskiego dębu, które są bardziej neutralne niż nowe baryłki francuskie – pozwalają jednak na subtelną integrację wanilii i słodkich przypraw bez maskowania naturalnego charakteru Sangiovese. Po leżakowaniu w drewnie następuje butelkowanie i co najmniej 8 miesięcy leżakowania w butelce przed wypuszczeniem na rynek, co daje czas na dodatkowe zharmonizowanie tanin i aromatów. Ta metodologia — spontaniczna fermentacja, długa maceracja i wytrwałe dojrzewanie w dużych beczkach – jest powodem, dla którego wino łączy klarowną owocowość z ziemistymi, ziołowymi i przyprawowymi niuansami.

W KIELISZKU:  Castello Tricerchi Brunello ujawnia klarowną, intensywną barwę rubinową z przebłyskami granatu przy brzegach – sygnał wina dojrzałego, lecz nadal żywotnego. Powierzchnia jest przejrzysta, łzy opadają umiarkowanie gęsto, co zapowiada dobrą ekstrakcję alkoholu i substancji rozpuszczalnych; refleksy granatu wskazują na potencjał leżakowania. Przy lekkim przechyleniu widoczne są cienkie obwódki starzenia – subtelna garnetowa aureola świadczy o zadbanym dojrzewaniu.

NOS: otwiera się natychmiast soczysta wiśnia i dojrzała czereśnia – klasyczne, czerwone owoce Sangiovese – uzupełnione nutami cytrusowej skórki pomarańczy nadającymi świeżość. W miarę nagrzewania pojawiają się słodkie przyprawy: cynamon, goździk oraz subtelna wanilia i tytoń wynikające z kontaktu z dębem slawońskim; dalej wyłaniają się ciemniejsze tony lasu, wilgotnej ziemi, mokrego liścia, ziół (lawenda/rozmaryn) i lekka nuta kakao / gorzkiej czekolady. Całość ma wyraźnie warstwową budowę – owoce na pierwszym planie, korzenność i ziemistość jako kolejne, a mineralność odzwierciedla wapienny podkład parceli. Nos jest jednocześnie intensywny i elegancki – aromaty składają się jak w klasycznym Brunello, z równowagą między dojrzałością a świeżością.

USTA: potwierdzają obietnicę aromatów: na podniebieniu dominują dojrzałe wiśnie i czerwona śliwka, potem rozwija się gama przypraw (biały pieprz, cynamon), a subtelna nuta dębu rozpuszcza się w tle. Alkohol (14%) daje wino o pełnej ekstrakcji, ale nie nadmiernie ciężkie – balans pomiędzy mocą a finezją; średnio-wysokie taniny dają fundament do łączenia z tłustszymi mięsnymi potrawami. Mimo struktury wino zachowuje delikatność w środku, z nutą mineralną i leśną, które przeciwdziałają monotonii owocowej. Środkowa część ust jest mięsista, z trwałością smakową, w której pojawiają się przyprawy korzenne, akcenty tytoniowe i lekka gorzka czekolada. Smak jest długi, z ewolucją od owocu, przez przyprawy, do wytrwałych, ziemistych akcentów. Ogólne wrażenie w ustach to wino dojrzałe, ale zdolne do rozwoju – wyraźne taniny sugerują potencjał leżakowania, a jednocześnie gładkość i długość finiszu czynią je przyjemnym już teraz.

FINISZ: długi i uporządkowany – niezwykle długi i utrzymujący się; taniny pozostają odczuwalne, ale gładko przechodzą w posmak dojrzałych wiśni, gorzkiej czekolady, potem delikatne przyprawy z dębu, a w końcu nuta ziemista i lekko palonego drewna, która przypomina o terroirze. Końcowe nuty ziemi i suszonych ziół czynią posmak wyraźnie terroir-owy; pozostaje pragnienie kolejnego łyka i wrażenie „otwartej” struktury, która utrzyma się przez chwilę po połknięciu. To wino, które prosi o jedzenie – przyjemność finiszu rośnie w parze z potrawą, zwłaszcza tłustymi i sezonowanymi mięsami albo dojrzałymi serami. Potencjał starzenia: przyjemne już teraz, ale z dojrzewaniem zyska dodatkową gładkość i zharmonizowanie przyprawowo-dębowych nut.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Peposo dell’Impruneta – tradycyjne, toskańskie danie, które jest wolno duszonym gulaszem wołowym z dużą ilością czarnego pieprzu. Pieprz to kluczowy składnik. Nazwa peposo pochodzi od włoskiego słowa pepe (pieprz). Dodaje się go w dużej ilości, często w postaci całych ziaren. Mięso dusi się w czerwonym winie, co nadaje gulaszowi intensywny kolor i bogaty, głęboki smak. Ważnym elementem jest także czosnek, a jedyną przyprawą (oprócz pieprzu) jest sól. W tradycyjnym przepisie nie dodaje się pomidorów.
• Spezzatino di manzo alla toscana – toskański gulasz wołowy. Jest to rozgrzewające, wolno duszone danie, które jest popularnym elementem kuchni toskańskiej, szczególnie w chłodniejsze dni. Do przygotowania gulaszu wykorzystuje się wołowinę, najczęściej twardsze kawałki, takie jak łopatka, które stają się niezwykle miękkie i delikatne podczas długiego gotowania.  Podstawą smaku jest soffritto, czyli baza z drobno posiekanych warzyw, takich jak marchewka, seler naciowy i cebula. Gulasz dusi się w winie (zazwyczaj czerwonym) oraz bulionie, które tworzą głęboki, bogaty sos. Używa się aromatycznych ziół, takich jak rozmaryn, szałwia i tymianek. Kluczowym elementem jest powolna, wielogodzinna obróbka, która sprawia, że mięso rozpływa się w ustach.
• Boeuf Bourguignon –
• Bistecca alla Fiorentina – jeden z najbardziej ikonicznych steków kuchni włoskiej, pochodzący z Toskanii, a szczególnie związany z Florencją. Jest to duży, gruby kawałek mięsa wołowego z kością w kształcie litery T, który jest grillowany na rozżarzonym węglu
• Porchetta (wymawiane por-ket-ta) – to tradycyjna, wolno pieczona włoska wieprzowina, która słynie ze swojej chrupiącej skórki i soczystego, aromatycznego wnętrza
• Arista di maiale con finocchio – pieczeń z wieprzowiny z koprem włoskim. Jest to klasyczne danie kuchni włoskiej, cenione za aromatyczne połączenie soczystego mięsa wieprzowego i słodkawego, delikatnego smaku kopru włoskiego
• Crostini di fegatini – tradycyjne włoskie grzanki z pasztetem z wątróbki. Ta aromatyczna przystawka (antipasto) jest szczególnie popularna w Toskanii, gdzie podaje się ją na ciepło, jako element bogatego toskańskiego posiłku
• Fegato alla Veneziana – tradycyjne, klasyczne danie kuchni weneckiej, składające się z delikatnej wątróbki, najczęściej cielęcej, podawanej ze słodką, skarmelizowaną cebulą. Jest to proste, ale bardzo aromatyczne danie, cenione za zrównoważenie ziemistego smaku wątróbki i słodyczy cebuli
• Pappa al pomodoro – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z pomidorami. o przygotowania zupy używa się dojrzałych pomidorów (świeżych lub z puszki), czerstwego pieczywa (tradycyjnie toskańskiego chleba, który nie zawiera soli), czosnku, bazylii i oliwy z oliwek
• Ribollita – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z fasolą i warzywami. Jej nazwa dosłownie oznacza „ugotowana ponownie”. Pochodzi z tzw. cucina povera (kuchnia biedoty), a jej historia sięga czasów, gdy danie przygotowywano w dużych ilościach, a następnie odgrzewano przez kilka kolejnych dni, co dodatkowo wzbogacało jej smak. Podstawą zupy są sezonowe warzywa, takie jak kapusta czarna (cavolo nero), jarmuż, fasola cannellini, marchew, seler, ziemniaki i cebula. Do tego dodaje się pomidory, czosnek i oliwę z oliwek. Kluczowym składnikiem jest czerstwy, toskański chleb, który nasiąka smakiem zupy, tworząc gęstą konsystencję. Zupa ma bogaty, ziemisty i ziołowy smak, który pogłębia się z każdym kolejnym odgrzaniem. Zazwyczaj podaje się ją obficie skropioną oliwą z oliwek, często z dodatkiem posiekanej cebuli.
• Cacciucco – tradycyjna, sycąca zupa rybna pochodząca z portowego miasta Livorno w Toskanii we Włoszech. Danie to jest bogate w różne gatunki ryb i owoców morza, a serwuje się je na grzankach, natartych czosnkiem. Zupa łączy różne typy ryb (takie jak ryby o twardym mięsie i ościste) z owocami morza (kalmary, ośmiornice, małże, krewetki). Podstawą jest intensywny bulion pomidorowy z dodatkiem czosnku, oliwy z oliwek, ostrej papryczki chili oraz wina. Tradycyjnie podaje się ją w dużej misce, na spodzie której ułożone są grzanki z czerstwego chleba, natarte czosnkiem. Grzanki nasiąkają aromatycznym sosem, dodając daniu wyjątkowego smaku i konsystencji.
• Tagliatelle z ragù z sarny lub wieprzowiny / Tagliatelle z sosem pomidorowo-bazyliowym i parmezanem
• Pappardelle z grzybami leśnymi
• Pici al ragù – tradycyjne toskańskie danie, które składa się z makaronu pici podawanego z gęstym, mięsnym sosem ragù. Pici to ręcznie robiony makaron, przypominający grube, nieregularne spaghetti. To właśnie jego „rustykalna” i solidna tekstura sprawia, że idealnie pasuje do obfitego, mięsnego sosu
• Spaghetti alla puttanesca – klasyczne włoskie danie makaronowe, które charakteryzuje się intensywnym, słonym i lekko pikantnym smakiem.
  Typowy sos do spaghetti alla puttanesca składa się z: pomidorów: najczęściej używa się pomidorów z puszki, krojonych lub przecieru, anchois: solone fileciki, które rozpuszczają się na patelni, tworząc bogatą bazę smakową, oliwek: najczęściej czarnych, jak oliwki Gaeta, które dodają słonego i wyrazistego smaku, kaparów: małe, słone kapary, które dodają ostrości i kwasowości, czosnku: dodawany w większej ilości, aby wzmocnić aromat, płatków chili (peperoncino): dla nadania potrawie pikantności, oliwy z oliwek: do smażenia składników i połączenia sosu. 
• Spezzatino di manzo al pomodoro – tradycyjne, sycące i rozgrzewające włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „gulasz wołowy w sosie pomidorowym”. Jest to popularny w całych Włoszech gulasz, lub potrawka, która zawdzięcza swój bogaty smak i delikatną konsystencję długiemu i powolnemu gotowaniu. Długie duszenie jest niezbędne, aby stało się ono miękkie i soczyste.
• Beef Wellington – wykwintne danie kuchni brytyjskiej, składające się z polędwicy wołowej, pasztetu (często z gęsich lub kaczych wątróbek) lub farszu grzybowego (duxelles), oraz szynki parmeńskiej, zapieczonych razem w cieście francuskim. Polędwica wołowa to najszlachetniejsza część mięsa wołowego, która jest najpierw krótko obsmażana na patelni, aby zamknąć pory i zachować soczystość. Farsz grzybowy (duxelles) składa się z drobno posiekanych grzybów (zwykle pieczarek), szalotek i ziół, które dusi się na maśle, aż cała wilgoć odparuje i powstanie gęsta pasta. Cienkie plastry szynki parmeńskiej (prosciutto) układane są na farszu grzybowym, a następnie zawija się w nie polędwicę. Szynka chroni ciasto francuskie przed wilgocią z grzybów. Całość jest owijana płatem ciasta francuskiego, a następnie pieczona do momentu, aż ciasto stanie się złociste i chrupiące, a mięso będzie idealnie upieczone.
• Guinness Shepherd’s Pie – odmiana klasycznej zapiekanki Shepherd’s Pie lub Cottage Pie, w której sos do mięsa jest wzbogacany piwem Guinness. Dodatek irlandzkiego stouta nadaje daniu wyjątkowej głębi, bogactwa i nuty słodowej, które odróżniają je od tradycyjnego przepisu. Zamiast typowego bulionu i wina czerwonego, do bazy sosu dodaje się piwo Guinness. Podczas duszenia alkohol odparowuje, pozostawiając charakterystyczny, złożony smak, który doskonale komponuje się z mięsem i warzywami. W zależności od przepisu, do farszu można użyć mielonej jagnięciny (tradycyjna Shepherd’s Pie), mielonej wołowiny (Cottage Pie) lub nawet pokrojonych kawałków wołowiny, jak w gulaszu wołowym. Często, aby podkreślić irlandzki charakter dania, do farszu dodaje się też inne typowe składniki, takie jak por czy świeży tymianek. Wierzch zapiekanki, czyli puree ziemniaczane, bywa wzbogacony o irlandzki ser cheddar, który topiąc się w piekarniku, tworzy pyszną, złocistą skorupkę. Guinness Shepherd’s Pie to danie o silniejszym i bardziej złożonym smaku niż jego klasyczny odpowiednik.
• Pizza rustica z salsiccia i czerwonymi paprykami
• Polędwiczki z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów i rozmarynu
• Tagliatelle z ragù z cielęciny i parmezanem
• Pieczona kaczka z konfiturą z czerwonej cebuli
• Pieczeń z królika z oliwkami i pomidorami
• Hamburger z czarnym pieprzem i karmelizowaną cebulą
• Zrazy wołowe w sosie czerwonym z suszonymi pomidorami
• Bruschetta z pomidorami, bazylią i oliwą / Bruschetta z pieczonymi paprykami i ricottą
• Pizza al tartufo e prosciutto – wykwintna włoska pizza, która łączy w sobie intensywny smak trufli i delikatną, słoną szynkę prosciutto. Zazwyczaj jest to tak zwana „biała pizza” (pizza bianca), co oznacza, że nie ma w niej sosu pomidorowego
• Gnocchi z salsiccia i sosem pomidorowym
• Lasagne z ragù i parmezanem
• Zrazy wołowe nadziewane grzybami i boczkiem
• Pieczona kaczka z sosem żurawinowym
• Tacos z pulled pork (szarpaną wieprzowiną) w sosie pomidorowo-chipotle
• Grillowany łosoś z salsą z pomidorów i oliwy
• Pieczone żeberka w sosie pomidorowo-miodowym
• Grillowana polędwica wieprzowa z sosem z czerwonej porzeczki
• Grillowany halloumi z pieczonymi paprykami i oliwkami
• Enchiladas z czerwoną salsą
• Fajitas z wołowiną i papryką
• Quesadilla z kurczakiem, karmelizowaną papryką i cheddar / Quesadilla z chorizo i serem
• Sery: świeży Pecorino Toscano (fresco): o łagodnym, mlecznym smaku i miękkiej konsystencji, dojrzały Pecorino Toscano (stagionato): o wyrazistym, orzechowym smaku i twardej konsystencji, Marzolino – wyjątkowy toskański ser owczy, ceniony za delikatny, lekko orzechowy smak i kremową konsystencję, Parmigiano Reggiano: Jego słony, orzechowy smak świetnie równoważy owocowe nuty czerwonych toskańskich win, Grana Padano: Mniej słony i bardziej łagodny od parmezanu, również doskonale pasuje do mocniejszych win, Asiago: Podkreśla ziołowe nuty toskańskich win
• Deska wędlin i kiełbas: Finocchiona: toskańska kiełbasa przyprawiona nasionami kopru włoskiego (finocchio), co nadaje jej anyżkowy, słodkawy smak, który dobrze współgra z owocowymi nutami Brunello, Salame Toscano: popularne toskańskie salami o intensywnym smaku i twardej konsystencji, często doprawiane winem, pieprzem i czosnkiem. Jego struktura i bogactwo smaku stanowią idealną parę dla Brunello, Capocollo: wędlina z karkówki wieprzowej, sezonowana solą, pieprzem, papryką i nasionami kopru włoskiego, dojrzewa przez co najmniej 5 miesięcy. Długie dojrzewanie nadaje jej intensywny i złożony smak, który doskonale łączy się z Brunello, Prosciutto Crudo Toscano: dojrzewająca szynka parmeńska, cienko krojona, może być dobrym dodatkiem, jednak jej delikatność może zostać przytłumiona przez mocne taniny wina, ’Nduja: pikantna, smarowna kiełbasa z Kalabrii, produkowana z tłustej wieprzowiny i papryczek chili, może stworzyć odważne połączenie z Brunello. Jej pikantność i intensywność potrafi zrównoważyć mocny charakter wina, zwłaszcza w połączeniu z dojrzewającym serem Pecorino.
• Czekoladowe fondant (wersja z gorzką czekoladą) / Konfitura figowa na toście z ricottą

OCENY I NAGRODY

94 punkty (rocznik 2020): „Wino o jasnoczerwonej barwie rubinowej z delikatnym rozjaśnieniem na brzegach. Intrygujący nos, początkowo bogaty w ziołowe nuty, miętę i rozmaryn, a także nutę tytoniu, po napowietrzeniu pojawiają się wiśnia i malina. Niezwykle eleganckie na podniebieniu, spokojne, delikatna struktura tanin, harmonijna kwasowość, długi finisz.” – Degustacja z dnia 14.10.2025 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

94 punkty (rocznik 2019): „Jasny rubinowy kolor. Łagodny aromat fiołków, wiśni, pomarańczy, z nutą mokki i gliny w finiszu. Lekkie i precyzyjne na podniebieniu, z wyraźnymi nutami owocowymi i delikatnymi taninami, soczystym atakiem, delikatną nutą przypraw w długim finiszu, mocnym zakończeniem.” – Degustacja z dnia 16.10.2024: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

94 punkty (rocznik 2018): „Jasny, błyszczący rubinowy kolor. Otwarty i aromatyczny nos, kwiatowy, nuty dzikich truskawek, świeżych wiśni, dzikiej róży, pomarańczy, delikatne nuty brzoskwini. Wyraźny i jasny na podniebieniu, podparty subtelną nutą przypraw, otwiera się niezwykle elegancko i żywo, subtelne nuty herbaty, zrównoważony, już dostępny, bardzo dobrze się pije.” – Degustacja z dnia 16.10.2023 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

…

94 punktów (rocznik 2019): „W nosie wyczuwalne są wiśnie i jagody, ale także ziemistość i przyprawy, a także pieprz, wióry ołówkowe, szałwia i dziki tymianek. Na podniebieniu wiśnie są jasne i czerwone, a ich smak podkreślają czerwone śliwki, które po przebiciu skórki uwalniają sok. Kredowe taniny mają w sobie pazur.” – Danielle Callegari

/

94 punktów (rocznik 2018): „W nosie dominuje równowaga, z nutami wiśni kwaśnych przeplatającymi się ze słodkimi wiśniami i elegancką nutą wanilii posypaną liśćmi herbaty, na tle nut soli, pieprzu i espresso. Żywa owocowość utrzymuje się na podniebieniu, a finisz to kakao w proszku posypane solą i pieprzem.” – Danielle Callegari

/

89 punktów (rocznik 2017): „W kieliszku powoli wyczuwalne są aromaty kamfory, leśnej ściółki i tytoniu. Na podniebieniu bez zbędnych dodatków nuty lukrecji podkreślają rdzeń suszonych wiśni oraz pyłowe taniny, które pozostawiają wytrawne wykończenie. Do spożycia do 2027 r.” – Kerin O’Keefe

„Non in latera pro nos” to motto rodu Tricerchi, którego znaczenie można przetłumaczyć jako „Nigdy na bok, dla nas” lub „Nigdy po bokach, dla nas”. Slogan ten został wymyślony przez jednego z rycerzy rodziny, Alessandro, w XII wieku i odnosi się do ich zaangażowania w sprawy rodziny i walki. Dziś jest to motto związane z rodzinnym winem, które symbolizuje harmonię między człowiekiem a naturą oraz dążenie do zachowania czystości owoców w produkcji wina. 

Castello Tricerchi to rodzinny zamek i winiarnia usytuowana na północnych zboczach Montalcino. Zamek został zbudowany w XIII wieku przy Via Francigena w Montalcino przez rodzinę Altesi, a ukończony w 1441 roku przez rodzinę Tricerchi. Zajmuje powierzchnię 6000 m2 i jest typowym przykładem średniowiecznego zamku z warowną wieżą, ozdobioną motywami przypisywanymi Baldassarre Peruzzi, znanemu artyście z tamtego okresu. Przez wieki zamek oferował schronienie i ochronę pielgrzymom podróżującym szlakiem Via Francigena do Rzymu. W XVII wieku kaplica, która pierwotnie znajdowała się w obrębie murów, została przeniesiona na koniec alei i poświęcona Matce Boskiej z Welonem. W kaplicy przechowywany jest fragment welonu Maryi/Matki Boskiej, którego autentyczność potwierdza bulla papieska. W 1982 roku zamek Tricerchi został oficjalnie uznany za część historycznego i artystycznego dziedzictwa Włoch. Ich winnice, położone na wysokości 290 m n.p.m., znajdują się na północnych zboczach Montalcino, które charakteryzują się niższymi temperaturami i znacznymi wahaniami termicznymi. Posiadają 13 hektarów winnic, wszystkie obsadzone odmianą Sangiovese Grosso, które otaczają zamek w 7 oddzielnych działkach uprawianych metodą kordonową i guyot: La Vigna del Velo, której nazwa pochodzi od kaplicy poświęconej Matce Boskiej z Welonem, Vigna del Castello, Vigna Sant’Anna, Vigna del Lago, Vigna dei Cipressi, Vigna del Piano i Vigna Nuova. Skład ich gleby, zawierającej glinę wapienną i piasek, jest bogaty i równomierny. Winnice są prawie wyłącznie skierowane na północ, co pozwala na równomierne dojrzewanie. Metody uprawy winnicy Tricerchi opierają się na zasadach ekologicznych i poszanowaniu intymnej relacji między człowiekiem a naturą. Piwnice znajdują się wewnątrz zamku, w dawnych lochach. Dzięki grubym ścianom i komorom powietrznym powyżej i poniżej temperatura pozostaje stała przez cały rok. Winogrona są selekcjonowane ręcznie i fermentowane przy użyciu lokalnych drożdży z długim okresem maceracji skórek winogron. Wino jest uszlachetniane tradycyjnymi metodami w beczkach ze słowiańskiego dębu, aby wydobyć smaki ziemi Montalcino zawarte w winogronach Sangiovese.