Opis

Castello Tricerchi Brunello di Montalcino A.D. 1441 to klasyczny przykład wielowymiarowego Brunello, ukształtowanego przez staranne ręczne zbieranie gron z najlepszych parcel Vigna del Castello i Vigna del Velo. Limitowana, historyczna interpretacja Sangiovese – jedynie około 2 000 butelek, ukształtowana przez tradycję Sangiovese i rzemieślnicze podejście producenta, która następnie przez trzy lata dojrzewa w slawońskich dębowych beczkach (15–20 hl), dając w efekcie wino o wyraźnej, ale zintegrowanej taninie i znakomitej trwałości. Każda butelka jest efektem ręcznego zbioru najlepszych gron, naturalnej fermentacji lokalnymi drożdżami i długiej, kontrolowanej maceracji, która wydobywa z Sangiovese pełną paletę owoców i strukturę. A.D. 1441 to propozycja dla kolekcjonerów i wymagających klientów szukających Brunello o potencjale dojrzewania i klasycznej elegancji. Zalecane serwowanie w 18°C po dekantacji ok. 1-1,5 godziny – pozwoli to wydobyć harmonię między owocem a drewnem i odsłonić długotrwały finisz. Limitowana produkcja i staranny proces winifikacji czynią z A.D. 1441 inwestycję smakową – idealne dla tych, którzy cenią terroir, tradycję i potencjał starzenia.

WINIFIKACJA: ręczna selekcja gron z dwóch najlepszych parcel (Vigna del Castello i Vigna del Velo), co od razu determinuje wysoką jakość surowca. Fermentacja prowadzona z użyciem lokalnych drożdży, co wzmacnia autentyczność terroir; długi okres maceracji zanurzeniowej submerged cap (jedna z technik zarządzania kożuchem gronowym podczas winifikacji czerwonego wina. Polega ona na utrzymywaniu skórek i miąższu winogron (czyli kożucha), które naturalnie unoszą się na powierzchni fermentującego moszczu, pod jego powierzchnią) przez 30 dni przy kontrolowanej temperaturze 23°C zapewnia maksymalne wydobycie polifenoli i złożonych aromatów Sangiovese. Tak długi kontakt ze skórkami daje intensywność koloru i wyraźny, lecz zintegrowany profil taninowy. Następnie dojrzewanie przez 36 miesięcy w dużych, slawońskich dębach (15–20 hl) nadaje strukturę i subtelne nuty wanilii, czekolady i skórzanych tonów bez dominacji dębu – dzięki pojemności beczek aromaty starzeją się wolniej i harmonijnie. Butelkowanie i przynajmniej 8-miesięczne dopracowanie w butelce przed wypuszczeniem kończy cykl. Tak długie dojrzewanie daje równowagę między owocem a subtelnymi nutami drewna i przypraw.

W KIELISZKU: ukazuje się jasno i czysto – intensywne, głębokie rubinowe z przebłyskami granatu przy krawędzi, świadczące o koncentracji i strukturze. Barwa jest przejrzysta, bez mętnych refleksów, co wskazuje na staranne klarowanie i stabilizację. Lepkość na ściankach kieliszka umiarkowana do wyraźnej – obietnica bogatej ekstrakcji i alkoholowego szlifu. Odbiór wizualny podpowiada wino młode, lecz o dużym potencjale ewolucji – barwa wciąż zachowuje żywość czerwieni, co obiecuje rozwój aromatów owocowo-przyprawowych w przyszłości.

NOS: Pierwsze wciągnięcie: intensywna warstwa podstawowa: dojrzała czereśnia i ciemna wiśnia, przechodząca w nuty czerwonych owoców ze świeżą i suszoną skórką pomarańczy. Do tego dochodzą przyprawy korzenne – cynamon i goździki – oraz tło ziemiste i leśne: cedrowy akcent, mokra ziemia/leśna ściółka, suche liście oraz nuty humidora z cygarami i tytoniu. Z upływem czasu w kieliszku uwidaczniają się słodka wanilia i nuty czekolady gorzkiej, uzupełnione akcentami skóry i kawy espresso – z dojrzewania w dębie slawońskim -co daje dodatkowy elegancki, lekko „ziemisty” profil.  Nos jest złożony, elegancki, z wyraźnym napięciem między owocem a elementami mineralnymi/ziemistymi, co czyni go interesującym zarówno młodym, jak i po kilku latach dojrzewania. Intensywność aromatów jest skoncentrowana, lecz nie agresywna – rozwija się stopniowo po dekantacji.

USTA: pełne, skoncentrowane i jednocześnie soczyste — wyraźny rdzeń dojrzałych czerwonych owoców (wiśnia, śliwka) wspierany jest przez żywą, znakomicie zbalansowaną kwasowość. Taniny obecne, jedwabiste lecz zdecydowane — dają strukturę i poczucie suchości, które znakomicie współgra z kwasowością, tworząc ramę dla długotrwałego finiszu. Pojawiają się smaki słodkich przypraw, odrobina gorzkiej czekolady, skóry i suszonych ziół. Drewniana rama (wanilia, cedr) jest wyważona – to beczki duże (15–20 hl), więc drewno jest wyczuwalne jako tekstura i nuta korzenna, a nie dominujący aromat. Kwasowość i taniny sprawiają, że wino jest „zdecydowane” i nadaje się zarówno do natychmiastowego picia po dekantacji, jak i do długiego leżakowania w piwnicy. Intensywność smaku jest wysoka, a profil wielowarstwowy: owoc — przyprawa — mineralność — akcenty leśne/ziemiste.

FINISZ: bardzo długi i uporządkowany: po przełknięciu pozostaje wyraźna nuta wiśni, skórzane echo i przyprawy korzenne; na języku utrzymuje się mineralna nuta i lekka goryczka kakao. Taniny powracają w eleganckiej, wyszlifowanej formie, nie dominując, lecz przedłużając strukturę. Ostateczne wrażenie – wino „rozciąga” się na podniebieniu, zapowiadając, że ma potencjał do dalszego rozwoju w piwnicy przez wiele lat. Wrażenie końcowe: elegancja + zdecydowany charakter, gotowy żeby się rozwijać przez dekady. Po kilku latach leżakowania w butelce wyraziście ujawnią się dodatkowe tony skórzane i truflowe, które jeszcze wydłużą i pogłębią zakończenie.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Peposo dell’Impruneta – tradycyjne, toskańskie danie, które jest wolno duszonym gulaszem wołowym z dużą ilością czarnego pieprzu. Pieprz to kluczowy składnik. Nazwa peposo pochodzi od włoskiego słowa pepe (pieprz). Dodaje się go w dużej ilości, często w postaci całych ziaren. Mięso dusi się w czerwonym winie, co nadaje gulaszowi intensywny kolor i bogaty, głęboki smak. Ważnym elementem jest także czosnek, a jedyną przyprawą (oprócz pieprzu) jest sól. W tradycyjnym przepisie nie dodaje się pomidorów.
• Spezzatino di manzo alla toscana – toskański gulasz wołowy. Jest to rozgrzewające, wolno duszone danie, które jest popularnym elementem kuchni toskańskiej, szczególnie w chłodniejsze dni. Do przygotowania gulaszu wykorzystuje się wołowinę, najczęściej twardsze kawałki, takie jak łopatka, które stają się niezwykle miękkie i delikatne podczas długiego gotowania.  Podstawą smaku jest soffritto, czyli baza z drobno posiekanych warzyw, takich jak marchewka, seler naciowy i cebula. Gulasz dusi się w winie (zazwyczaj czerwonym) oraz bulionie, które tworzą głęboki, bogaty sos. Używa się aromatycznych ziół, takich jak rozmaryn, szałwia i tymianek. Kluczowym elementem jest powolna, wielogodzinna obróbka, która sprawia, że mięso rozpływa się w ustach.
• Bistecca alla Fiorentina – jeden z najbardziej ikonicznych steków kuchni włoskiej, pochodzący z Toskanii, a szczególnie związany z Florencją. Jest to duży, gruby kawałek mięsa wołowego z kością w kształcie litery T, który jest grillowany na rozżarzonym węglu
• Porchetta (wymawiane por-ket-ta) – to tradycyjna, wolno pieczona włoska wieprzowina, która słynie ze swojej chrupiącej skórki i soczystego, aromatycznego wnętrza
• Arista di maiale con finocchio – pieczeń z wieprzowiny z koprem włoskim. Jest to klasyczne danie kuchni włoskiej, cenione za aromatyczne połączenie soczystego mięsa wieprzowego i słodkawego, delikatnego smaku kopru włoskiego
• Crostini di fegatini – tradycyjne włoskie grzanki z pasztetem z wątróbki. Ta aromatyczna przystawka (antipasto) jest szczególnie popularna w Toskanii, gdzie podaje się ją na ciepło, jako element bogatego toskańskiego posiłku
• Fegato alla Veneziana – tradycyjne, klasyczne danie kuchni weneckiej, składające się z delikatnej wątróbki, najczęściej cielęcej, podawanej ze słodką, skarmelizowaną cebulą. Jest to proste, ale bardzo aromatyczne danie, cenione za zrównoważenie ziemistego smaku wątróbki i słodyczy cebuli
• Pappa al pomodoro – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z pomidorami. o przygotowania zupy używa się dojrzałych pomidorów (świeżych lub z puszki), czerstwego pieczywa (tradycyjnie toskańskiego chleba, który nie zawiera soli), czosnku, bazylii i oliwy z oliwek
• Ribollita – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z fasolą i warzywami. Jej nazwa dosłownie oznacza „ugotowana ponownie”. Pochodzi z tzw. cucina povera (kuchnia biedoty), a jej historia sięga czasów, gdy danie przygotowywano w dużych ilościach, a następnie odgrzewano przez kilka kolejnych dni, co dodatkowo wzbogacało jej smak. Podstawą zupy są sezonowe warzywa, takie jak kapusta czarna (cavolo nero), jarmuż, fasola cannellini, marchew, seler, ziemniaki i cebula. Do tego dodaje się pomidory, czosnek i oliwę z oliwek. Kluczowym składnikiem jest czerstwy, toskański chleb, który nasiąka smakiem zupy, tworząc gęstą konsystencję. Zupa ma bogaty, ziemisty i ziołowy smak, który pogłębia się z każdym kolejnym odgrzaniem. Zazwyczaj podaje się ją obficie skropioną oliwą z oliwek, często z dodatkiem posiekanej cebuli
• Cacciucco – tradycyjna, sycąca zupa rybna pochodząca z portowego miasta Livorno w Toskanii we Włoszech. Danie to jest bogate w różne gatunki ryb i owoców morza, a serwuje się je na grzankach, natartych czosnkiem. Zupa łączy różne typy ryb (takie jak ryby o twardym mięsie i ościste) z owocami morza (kalmary, ośmiornice, małże, krewetki). Podstawą jest intensywny bulion pomidorowy z dodatkiem czosnku, oliwy z oliwek, ostrej papryczki chili oraz wina. Tradycyjnie podaje się ją w dużej misce, na spodzie której ułożone są grzanki z czerstwego chleba, natarte czosnkiem. Grzanki nasiąkają aromatycznym sosem, dodając daniu wyjątkowego smaku i konsystencji.
• Tagliatelle z ragù z sarny lub wieprzowiny / Tagliatelle z sosem pomidorowo-bazyliowym i parmezanem
• Pappardelle z grzybami leśnymi
• Pici al ragù – tradycyjne toskańskie danie, które składa się z makaronu pici podawanego z gęstym, mięsnym sosem ragù. Pici to ręcznie robiony makaron, przypominający grube, nieregularne spaghetti. To właśnie jego „rustykalna” i solidna tekstura sprawia, że idealnie pasuje do obfitego, mięsnego sosu
• Spaghetti alla puttanesca – klasyczne włoskie danie makaronowe, które charakteryzuje się intensywnym, słonym i lekko pikantnym smakiem.
  Typowy sos do spaghetti alla puttanesca składa się z: pomidorów: najczęściej używa się pomidorów z puszki, krojonych lub przecieru, anchois: solone fileciki, które rozpuszczają się na patelni, tworząc bogatą bazę smakową, oliwek: najczęściej czarnych, jak oliwki Gaeta, które dodają słonego i wyrazistego smaku, kaparów: małe, słone kapary, które dodają ostrości i kwasowości, czosnku: dodawany w większej ilości, aby wzmocnić aromat, płatków chili (peperoncino): dla nadania potrawie pikantności, oliwy z oliwek: do smażenia składników i połączenia sosu
• Spezzatino di manzo al pomodoro – tradycyjne, sycące i rozgrzewające włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „gulasz wołowy w sosie pomidorowym”. Jest to popularny w całych Włoszech gulasz, lub potrawka, która zawdzięcza swój bogaty smak i delikatną konsystencję długiemu i powolnemu gotowaniu. Długie duszenie jest niezbędne, aby stało się ono miękkie i soczyste
• Boeuf Bourguignon – wołowina po burgundzku, to tradycyjne francuskie danie jednogarnkowe, pochodzące z regionu Burgundii. Jest to potrawa duszona, której głównym składnikiem są kawałki mięsa wołowego, powoli gotowane w czerwonym winie z dodatkiem boczku, warzyw i przypraw
• Beef Wellington – wykwintne danie kuchni brytyjskiej, składające się z polędwicy wołowej, pasztetu (często z gęsich lub kaczych wątróbek) lub farszu grzybowego (duxelles), oraz szynki parmeńskiej, zapieczonych razem w cieście francuskim. Polędwica wołowa to najszlachetniejsza część mięsa wołowego, która jest najpierw krótko obsmażana na patelni, aby zamknąć pory i zachować soczystość. Farsz grzybowy (duxelles) składa się z drobno posiekanych grzybów (zwykle pieczarek), szalotek i ziół, które dusi się na maśle, aż cała wilgoć odparuje i powstanie gęsta pasta. Cienkie plastry szynki parmeńskiej (prosciutto) układane są na farszu grzybowym, a następnie zawija się w nie polędwicę. Szynka chroni ciasto francuskie przed wilgocią z grzybów. Całość jest owijana płatem ciasta francuskiego, a następnie pieczona do momentu, aż ciasto stanie się złociste i chrupiące, a mięso będzie idealnie upieczone.
• Guinness Shepherd’s Pie – odmiana klasycznej zapiekanki Shepherd’s Pie lub Cottage Pie, w której sos do mięsa jest wzbogacany piwem Guinness. Dodatek irlandzkiego stouta nadaje daniu wyjątkowej głębi, bogactwa i nuty słodowej, które odróżniają je od tradycyjnego przepisu. Zamiast typowego bulionu i wina czerwonego, do bazy sosu dodaje się piwo Guinness. Podczas duszenia alkohol odparowuje, pozostawiając charakterystyczny, złożony smak, który doskonale komponuje się z mięsem i warzywami. W zależności od przepisu, do farszu można użyć mielonej jagnięciny (tradycyjna Shepherd’s Pie), mielonej wołowiny (Cottage Pie) lub nawet pokrojonych kawałków wołowiny, jak w gulaszu wołowym. Często, aby podkreślić irlandzki charakter dania, do farszu dodaje się też inne typowe składniki, takie jak por czy świeży tymianek. Wierzch zapiekanki, czyli puree ziemniaczane, bywa wzbogacony o irlandzki ser cheddar, który topiąc się w piekarniku, tworzy pyszną, złocistą skorupkę. Guinness Shepherd’s Pie to danie o silniejszym i bardziej złożonym smaku niż jego klasyczny odpowiednik.
• Pizza rustica z salsiccia i czerwonymi paprykami
• Polędwiczki z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów i rozmarynu
• Tagliatelle z ragù z cielęciny i parmezanem
• Pieczona kaczka z konfiturą z czerwonej cebuli
• Pieczeń z królika z oliwkami i pomidorami
• Hamburger z czarnym pieprzem i karmelizowaną cebulą
• Faszerowane papryki z kaszą i mielonym mięsem
• Zrazy wołowe w sosie czerwonym z suszonymi pomidorami
• Bruschetta z pomidorami, bazylią i oliwą / Bruschetta z pieczonymi paprykami i ricottą
• Pizza al tartufo e prosciutto – wykwintna włoska pizza, która łączy w sobie intensywny smak trufli i delikatną, słoną szynkę prosciutto. Zazwyczaj jest to tak zwana „biała pizza” (pizza bianca), co oznacza, że nie ma w niej sosu pomidorowego
• Gnocchi z salsiccia i sosem pomidorowym
• Lasagne z ragù i parmezanem
• Zrazy wołowe nadziewane grzybami i boczkiem
• Pieczona kaczka z sosem żurawinowym
• Tacos z pulled pork (szarpaną wieprzowiną) w sosie pomidorowo-chipotle
• Grillowany łosoś z salsą z pomidorów i oliwy
• Pieczone żeberka w sosie pomidorowo-miodowym
• Grillowane krewetki z salsą pomidorowo-ziołową / Krewetki po hiszpańsku z pomidorami i czosnkiem
• Grillowana polędwica wieprzowa z sosem z czerwonej porzeczki
• Grillowany halloumi z pieczonymi paprykami i oliwkami
• Enchiladas z czerwoną salsą
• Fajitas z wołowiną i papryką
• Fondue serowe (mieszanka półtwardych serów)
• Quesadilla z kurczakiem, karmelizowaną papryką i cheddar / Quesadilla z chorizo i serem
• Sery: świeży Pecorino Toscano (fresco): o łagodnym, mlecznym smaku i miękkiej konsystencji, dojrzały Pecorino Toscano (stagionato): o wyrazistym, orzechowym smaku i twardej konsystencji, Marzolino – wyjątkowy toskański ser owczy, ceniony za delikatny, lekko orzechowy smak i kremową konsystencję, Parmigiano Reggiano: Jego słony, orzechowy smak świetnie równoważy owocowe nuty czerwonych toskańskich win, Grana Padano: Mniej słony i bardziej łagodny od parmezanu, również doskonale pasuje do mocniejszych win, Asiago: Podkreśla ziołowe nuty toskańskich win
• Deska wędlin i kiełbas: Finocchiona: toskańska kiełbasa przyprawiona nasionami kopru włoskiego (finocchio), co nadaje jej anyżkowy, słodkawy smak, który dobrze współgra z owocowymi nutami Brunello, Salame Toscano: popularne toskańskie salami o intensywnym smaku i twardej konsystencji, często doprawiane winem, pieprzem i czosnkiem. Jego struktura i bogactwo smaku stanowią idealną parę dla Brunello, Capocollo: wędlina z karkówki wieprzowej, sezonowana solą, pieprzem, papryką i nasionami kopru włoskiego, dojrzewa przez co najmniej 5 miesięcy. Długie dojrzewanie nadaje jej intensywny i złożony smak, który doskonale łączy się z Brunello, Prosciutto Crudo Toscano: dojrzewająca szynka parmeńska, cienko krojona, może być dobrym dodatkiem, jednak jej delikatność może zostać przytłumiona przez mocne taniny wina, ’Nduja: pikantna, smarowna kiełbasa z Kalabrii, produkowana z tłustej wieprzowiny i papryczek chili, może stworzyć odważne połączenie z Brunello. Jej pikantność i intensywność potrafi zrównoważyć mocny charakter wina, zwłaszcza w połączeniu z dojrzewającym serem Pecorino.
• Czekoladowe fondant (wersja z gorzką czekoladą) / Konfitura figowa na toście z ricottą

OCENY I NAGRODY

95 punktów (rocznik 2020): „Wino o jasnoczerwonej barwie z fioletowymi refleksami. Początkowo elegancko powściągliwe w nosie, po napowietrzeniu pojawiają się nuty wiśni, malin i świeżego tymianku. Na podniebieniu harmonijne i precyzyjne, z soczystymi nutami wiśni w połączeniu ze świeżą miętą, dobrze zintegrowanymi taninami i żywą kwasowością. Ożywcze, słone wykończenie.” – Degustacja z dnia 14.02.2025 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

94 punkty (rocznik 2017): „Wino ma jasny rubinowy kolor. W nosie wyczuwalne są piękne nuty malinowe, a także dzikiej róży, delikatnego dymu i skóry. Na podniebieniu jest eleganckie, soczyste i bardzo wyrafinowane. Pije się pięknie, ma ładnie zrównoważoną kompozycję i długi finisz.” – Degustacja z dnia 18.03.2022 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

95 punktów (rocznik 2016): „Intensywna rubinowa czerwień z pomarańczowymi refleksami. W nosie szerokie i złożone aromaty z nutami dojrzałych owoców, skóry, korzeni, kory chinowca i balsamicznych przypraw. Bardzo miękkie i otulające podniebienie, o doskonałej jedwabistej konsystencji i wyjątkowo słodkich taninach.” – Degustacja z dnia 17.10.2022 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

…

„Non in latera pro nos” to motto rodu Tricerchi, którego znaczenie można przetłumaczyć jako „Nigdy na bok, dla nas” lub „Nigdy po bokach, dla nas”. Slogan ten został wymyślony przez jednego z rycerzy rodziny, Alessandro, w XII wieku i odnosi się do ich zaangażowania w sprawy rodziny i walki. Dziś jest to motto związane z rodzinnym winem, które symbolizuje harmonię między człowiekiem a naturą oraz dążenie do zachowania czystości owoców w produkcji wina. 

Castello Tricerchi to rodzinny zamek i winiarnia usytuowana na północnych zboczach Montalcino. Zamek został zbudowany w XIII wieku przy Via Francigena w Montalcino przez rodzinę Altesi, a ukończony w 1441 roku przez rodzinę Tricerchi. Zajmuje powierzchnię 6000 m2 i jest typowym przykładem średniowiecznego zamku z warowną wieżą, ozdobioną motywami przypisywanymi Baldassarre Peruzzi, znanemu artyście z tamtego okresu. Przez wieki zamek oferował schronienie i ochronę pielgrzymom podróżującym szlakiem Via Francigena do Rzymu. W XVII wieku kaplica, która pierwotnie znajdowała się w obrębie murów, została przeniesiona na koniec alei i poświęcona Matce Boskiej z Welonem. W kaplicy przechowywany jest fragment welonu Maryi/Matki Boskiej, którego autentyczność potwierdza bulla papieska. W 1982 roku zamek Tricerchi został oficjalnie uznany za część historycznego i artystycznego dziedzictwa Włoch. Ich winnice, położone na wysokości 290 m n.p.m., znajdują się na północnych zboczach Montalcino, które charakteryzują się niższymi temperaturami i znacznymi wahaniami termicznymi. Posiadają 13 hektarów winnic, wszystkie obsadzone odmianą Sangiovese Grosso, które otaczają zamek w 7 oddzielnych działkach uprawianych metodą kordonową i guyot: La Vigna del Velo, której nazwa pochodzi od kaplicy poświęconej Matce Boskiej z Welonem, Vigna del Castello, Vigna Sant’Anna, Vigna del Lago, Vigna dei Cipressi, Vigna del Piano i Vigna Nuova. Skład ich gleby, zawierającej glinę wapienną i piasek, jest bogaty i równomierny. Winnice są prawie wyłącznie skierowane na północ, co pozwala na równomierne dojrzewanie. Metody uprawy winnicy Tricerchi opierają się na zasadach ekologicznych i poszanowaniu intymnej relacji między człowiekiem a naturą. Piwnice znajdują się wewnątrz zamku, w dawnych lochach. Dzięki grubym ścianom i komorom powietrznym powyżej i poniżej temperatura pozostaje stała przez cały rok. Winogrona są selekcjonowane ręcznie i fermentowane przy użyciu lokalnych drożdży z długim okresem maceracji skórek winogron. Wino jest uszlachetniane tradycyjnymi metodami w beczkach ze słowiańskiego dębu, aby wydobyć smaki ziemi Montalcino zawarte w winogronach Sangiovese.