Opis

Odkryj Barbera d’Asti DOCG „Zero Sette” od Damilano – wino, które łączy w sobie surową energię Monferrato z elegancją Piemontu. Butelka skierowana do tych, którzy szukają soczystego, jednocześnie złożonego czerwonego wina: głębokie, porządnie nasycone barwy, aromaty czerwonych i czarnych owoców przeplatające się z dyskretną przyprawowością i aksamitną, waniliową nutą w finiszu. W butelce kryje się efekt pracy nad terroirem z Casorzo (winnice Damilano prowadzone na wynajmowanych działkach), gdzie krzewy w wieku 20–30 lat dają owoce skoncentrowane, lecz zachowujące żywiołową, żywą kwasowość. „Zero Sette” nie pretenduje do długiego starzenia w dębie, zamiast tego wybiera szczere materiały – stal i cement – by zatrzymać owoc i przejrzystość aromatu; wino wyróżnia się świeżością i żywą kwasowością typową dla Barbery z Asti, a jednocześnie zaskakuje gęstą strukturą i trwałym finiszem – idealne zarówno do codziennego spożycia, jak i na bardziej uroczyste okazje. To propozycja idealna na kolację w gronie przyjaciół, do klasycznych dań mięsnych i do tych, którzy lubią wina o wyraźnej owocowości, lecz z zachowaną strukturą i charakterem. Polecamy serwować je w nieco niższej niż klasycznie temperaturze 16-17°C, przy stole z prostym, ale dobrze dopracowanym jedzeniem – Zero Sette świetnie odnajdzie się przy daniach mięsnych, regionalnych specjałach Piemontu i przy serach o średniej dojrzałości.

WINIFIKACJA: winifikacja Barbera d’Asti „Zero Sette” jest prowadzona z myślą o zachowaniu świeżości owocu oraz klarownym wyrażeniu terroiru Monferrato. Zbierane ręcznie grona z winorośli w wieku 20–30 lat trafiają do piwnicy, gdzie przeprowadzana jest fermentacja w kontrolowanej temperaturze przez 15 dni – podejście to sprzyja wydobyciu aromatów czerwonych owoców i zapewnia umiarkowaną ekstrakcję garbników, pozostawiając wino soczyste i pulchne. Po fermentacji wino dojrzewa przede wszystkim w stalowych tankach i cementowych zbiornikach, co pozwala utrzymać czystość aromatów, świeżą kwasowość i brak interwencji dębowej – decyzja ta podkreśla owocowy profil i mineralny rys wina zamiast ciężkiego, dębowego obramowania. Tak prowadzona metoda daje trunkowi czystość, precyzję i świeżość – cechy typowe dla nowoczesnej interpretacji Barbery z Asti, która stawia na bezpośredniość i elegancję owocu zamiast ciężkiego wpływu drewna.

W KIELISZKU: „Zero Sette” prezentuje się jako głęboka, intensywna czerwień z wyraźnymi tonami purpury przy brzegu; w młodszych rocznikach widoczna jest gęsta, niemal lśniąca warstwa koloru, która zapowiada pełne nasycenie i soczystość. Powierzchnia pozostawia umiarkowane, elastyczne łzy, które wolno spływają po ściankach, sygnalizując zwartą strukturę ekstraktu i przyjemne ciało. Barwa zapowiada skoncentrowany, lecz świeży profil smakowy; w kieliszku wino jawi się jako atrakcyjne wizualnie, zapraszające do zanurzenia nosa.

NOS: dominują aromaty dojrzałych czerwonych owoców: porzeczka, czereśnia, dojrzała i czarna wiśnia oraz nuty czarnej maliny tworzą bazę aromatyczną. W miarę napowietrzania  odsłaniają się aromatyczne akcenty fiołka, które wspaniale współgrają z delikatnymi przyprawami (cynamon, odrobina białego pieprzu) i subtelną wanilią w tle. Nos ma dobrą intensywność i wyraźny ślad mineralny, typowy dla gleb marglowych; aromaty są skoncentrowane, lecz utrzymują żywość dzięki podtrzymanej kwasowości. W miarę oddychania, lekko dymne tony pojawiają się na dalszym planie, co dodaje charakteru i głębi. Całość w nosie jest zaproszeniem do jedzenia: wino jest aromatyczne, skoncentrowane, a zarazem zachowuje „apetyczną” świeżość.

USTA: odsłania się natychmiastowa, żywa kwasowość, która nadaje trunkowi napęd i świetne odczucie świeżości przy jednoczesnej silnej ekstrakcji owocowej. Tekstura jest soczysta, średnio pełna do pełnej, z miękką ale obecną strukturą tanin – nie są to przerażająco intensywne garbniki, lecz raczej stanowcze, lekko ziarniste taniny, które budują trzon i dają poczucie trwałości. Smak układa się wokół koncentracji czarnych i czerwonych owoców: czarna i czerwona porzeczka, śliwka, wiśnia i odrobina dżemowych nut – ale bez przesadnej słodyczy; to bardziej skoncentrowana, dojrzała owocowość niż marmolada. W środku delikatnym, słodkawym wypełnieniem przypomina się subtelna wanilia oraz fiołkowe akcenty nadające winu elegancji; przyprawy (pieprz, goździk w delikatnej formie) dodają złożoności. Tekstura jest aksamitna, niemal eteryczna w środkowej partii, co sprawia, że wino wydaje się „pełne” bez nadmiernej ciężkości. Napięcie między owocem a kwasowością jest główną osią smaku – kwasowość czyni wino „apetycznym” przy jedzeniu, a owoc dostarcza satysfakcji i gęstości. Ogólnie w ustach wino jest energetyczne, skoncentrowane, z dobrym balansem między świeżością i ciałem.

FINISZ: wyraźny i trwały: po odejściu porzeczki i wiśni, pozostaje nuta suszonego owocu (żurawina), delikatna goryczka związana z taninami i przyjemna subtelna wanilia. Zostaje także wrażenie mineralne i lekko korzenne echo, które przedłuża przyjemność; nie jest to finisz króciutki ani płaski, lecz „pracujący” z każdym kęsem. Dzięki temu wino dobrze łączy się z potrawami o wyraźnej strukturze – potrafi przełamać tłuste mięsa i podbić smaki serów.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Tagliatelle al ragù di salsiccia – tradycyjne, włoskie danie makaronowe, którego nazwa oznacza „Makaron tagliatelle z ragù (sosem mięsnym) z kiełbasą salsiccia”. Jest to sycące, aromatyczne danie główne, bardzo popularne w środkowych i północnych Włoszech, gdzie ceni się dania z makaronu jajecznego i bogate sosy mięsne (ragù). Makaron (Tagliatelle): Używa się długiego, płaskiego makaronu jajecznego w formie wstążek, który doskonale zbiera gęsty sos ragù. Ragù di salsiccia (Sos mięsny z kiełbasą): Sos ten różni się od klasycznego ragù bolognese (które bazuje na mięsie mielonym i boczku). Tutaj głównym składnikiem jest włoska kiełbasa (salsiccia), którą obiera się z osłonki i rozdrabnia na mniejsze kawałki podczas smażenia. Proces przygotowania sosu: Rozpoczyna się od soffritto (bazy z drobno posiekanej cebuli, marchewki i selera naciowego, smażonej na oliwie lub maśle). Dodaje się rozdrobnioną kiełbasę i obsmaża, aż zbrązowieje. Następnie mięso deglasuje się (podlewa) winem (zazwyczaj białym lub czerwonym), a po odparowaniu alkoholu dodaje się pomidory (passatę lub krojone pelati). Sos dusi się na wolnym ogniu przez co najmniej godzinę (a często dłużej), aby smaki się połączyły, a sos zgęstniał. Ugotowany al dente makaron tagliatelle miesza się z sosem na patelni, a danie podaje się na gorąco, posypane obficie tartym parmezanem (Parmigiano Reggiano). Tagliatelle al ragù di salsiccia to kwintesencja włoskiego comfort food – bogate, pełne smaku i bardzo sycące danie rodzinne.
• Carne cruda all’albese – tradycyjne, wykwintne danie kuchni piemonckiej. Nazwa oznacza „Surowe mięso w stylu Alba”, od miasta Alba, które jest centrum regionu Langhe, słynącego z trufli i win Barolo oraz Barbaresco. Jest to regionalna odpowiedź na tatara wołowego, ale przygotowana w bardzo specyficzny sposób, z naciskiem na jakość mięsa. Kluczowym elementem jest użycie najwyższej jakości, chudego mięsa wołowego, pochodzącego od lokalnej, cenionej rasy Fassona Piemontese. Mięso to jest wyjątkowo delikatne i chude. Tradycyjnie mięso jest krojone nożem na bardzo drobną kostkę (a nie mielone maszynką, jak w przypadku tatara), co zachowuje jego teksturę i smak. Danie jest doprawiane minimalistycznie, aby nie przytłumić smaku wołowiny: oliwa z oliwek (najlepiej z pierwszego tłoczenia), sól (często gruboziarnista sól morska), świeżo mielony czarny pieprz. Czasami dodaje się odrobinę soku z cytryny lub startego parmezanu, ale puryści preferują tylko oliwę, sól i pieprz. Danie podaje się na zimno, jako elegancką przystawkę (antipasto). Często układane jest w formie kopczyka lub małego tortu. W sezonie jesiennym Carne cruda all’albese staje się daniem królewskim, gdy posypuje się je obficie startymi białymi truflami z Alby (tartufo bianco d’Alba). Smak surowego mięsa i aromat trufli tworzą jedno z najbardziej cenionych i drogich połączeń kulinarnych na świecie.
• Tajarin al sugo d’arrosto – tradycyjne danie kuchni piemonckiej, składające się z cienkiego, bogatego w żółtka makaronu jajecznego (tajarin) podawanego z sugo d’arrosto (sosem pieczeniowym). Tajarin: Jest to lokalna, piemoncka nazwa makaronu tagliolini. Cechą charakterystyczną tego makaronu jest jego intensywnie złocisty kolor i aksamitna konsystencja, wynikająca z użycia dużej liczby żółtek jaj (często 30-40 żółtek na kilogram mąki). Sugo d’arrosto: Sos ten powstaje z naturalnych soków i wytopów (tłuszczu, esencji) z pieczonego mięsa (cielęciny, wieprzowiny, wołowiny lub kurczaka), które są zbierane podczas pieczenia. Wzbogaca się go masłem lub oliwą, winem, bulionem mięsnym oraz aromatycznymi ziołami, takimi jak rozmaryn czy szałwia. Danie to ma chłopskie korzenie i było tradycyjnie daniem luksusowym, podawanym podczas specjalnych okazji i uroczystości, takich jak święta czy wesela. Sos pieczeniowy jest ceniony za swój głęboki, mięsny smak, który doskonale komponuje się z delikatnym makaronem.
• Vitello tonnato – klasyczne, wykwintne danie kuchni włoskiej, pochodzące z Piemontu. Nazwa dania dosłownie oznacza „Cielęcina po tuńczykowemu”. Jest to unikalne połączenie delikatnego mięsa cielęcego z kremowym, słonym sosem na bazie tuńczyka. Głównym składnikiem jest delikatne, chude mięso cielęce (zazwyczaj udziec), które jest gotowane (lub duszone) w aromatycznym bulionie warzywnym, a następnie krojone w bardzo cienkie plastry. To, co czyni to danie wyjątkowym, to sos. Jest to gęsty, aksamitny, majonezopodobny sos, przygotowywany z: tuńczyka (z puszki, odsączonego), majonezu (tradycyjnie domowego, choć można użyć kupnego), kaparów (dla słoności i kwasowości), anchois (solone sardele, dla głębi smaku), soku z cytryny i bulionu z gotowania cielęciny. Danie podaje się na zimno lub w temperaturze pokojowej. Plastry cielęciny układa się na półmisku i obficie polewa sosem tuńczykowym. Często dekoruje się je dodatkowymi kaparami lub kawałkami anchois. Vitello tonnato jest elegancką przystawką (antipasto), często serwowaną podczas letnich obiadów, świąt (np. Wigilii) lub jako danie główne, gdy jest gorąco. Słoność sosu tuńczykowego doskonale kontrastuje z delikatnością cielęciny, tworząc zbalansowany i wyrafinowany smak.
• Agnolotti del Plin z mięsnym farszem, masłem i szałwią – tradycyjne, regionalne danie kuchni włoskiej, pochodzące z Piemontu. Nazwa dania pochodzi od piemonckiego słowa plin, które oznacza „uszczypnięcie”. Odnosi się to do charakterystycznego gestu, jakim kucharz lub pastaia (osoba wyrabiająca makaron) zamyka małe pierożki, nadając im ich unikalny kształt. Agnolotti to małe, kwadratowe lub prostokątne pierożki z makaronu jajecznego. Są znacznie mniejsze niż typowe ravioli. Farsz jest zazwyczaj mięsny i bardzo aromatyczny. Tradycyjnie przygotowuje się go z mieszanki pieczonych mięs (wołowiny, cielęciny, królików), warzyw i przypraw. Smak jest bogaty i esencjonalny. To, co wyróżnia Agnolotti del Plin, to sposób ich serwowania. Istnieją dwie główne metody: w bulionie (in brodo): podawane jako primo piatto w klarownym, gorącym bulionie mięsnym (klasyczna, zimowa wersja) oraz na sucho (asciutti): podawane z prostym sosem, często tylko z roztopionym masłem i szałwią, z dodatkiem tartego parmezanu lub, co jest bardzo typowe dla Piemontu, z sosem z pieczeni (sugo d’arrosto), który powstał podczas pieczenia mięsa użytego do farszu. Wersja „na serwetce”: czasem podawane prosto z garnka, na lnianej serwetce, bez dodatków, co pozwala docenić czysty smak nadzienia. Agnolotti del Plin to symbol piemonckiej gościnności, ceniony za delikatność ciasta i bogactwo mięsnego farszu.
• Bagna cauda podawana z warzywami – tradycyjne, kultowe danie kuchni piemonckiej (północno-zachodnie Włochy). Nazwa w lokalnym dialekcie piemonckim oznacza dosłownie „gorący sos”. Jest to rodzaj ciepłego, aromatycznego dipu, w którym macza się surowe lub gotowane warzywa. Danie to ma charakter wspólnotowy – tradycyjnie podawane jest w jednym, centralnym naczyniu, z którego wszyscy biesiadnicy korzystają, maczając swoje warzywa. Sos jest esencją dania i składa się z trzech głównych składników: czosnek: używa się dużej ilości czosnku, który jest gotowany bardzo powoli w oliwie, aż stanie się miękki i straci swoją ostrość, zyskując słodki smak, anchois (Sardele): solone fileciki anchois (sardeli europejskiej) roztapiają się w gorącej oliwie i czosnku, nadając sosowi intensywną słoność i smak umami oraz oliwa z oliwek: stanowi ona bazę sosu. Sos podgrzewa się w specjalnym, ceramicznym naczyniu z podgrzewaczem (zazwyczaj tealightem), zwanym fujot, co pozwala utrzymać go w ciepłej temperaturze przez cały czas posiłku. Danie jest intensywne, słone i czosnkowe, ale zaskakująco zbalansowane, gdy jest prawidłowo wykonane. Bagna cauda to danie sezonowe, najczęściej spożywane jesienią i zimą, często w towarzystwie lokalnych, piemonckich win czerwonych (takich jak Barbera czy Dolcetto), które równoważą bogactwo sosu.
• Sery Piemonckie: Półtwarde sery, takie jak Bra, Raschera (DOP), a także świeża toma lub robiola (ser kozi/owczy)
• Kurczak duszony z papryką – proste danie z drobiu z warzywami, który nie ma przytłaczającego sosu
• Spaghetti alla puttanesca – klasyczne, aromatyczne danie kuchni włoskiej, pochodzące z Kampanii. Danie to jest cenione za swój intensywny smak, który można uzyskać w bardzo krótkim czasie, używając składników z kuchennej spiżarni. Najczęściej używa się spaghetti, ale pasują do niego również inne długie makarony, takie jak linguine czy bucatini. Sos puttanesca jest wyrazisty i bogaty w smaku. Składa się z: pomidorów (krojonych lub passaty), oliwy z oliwek, czosnku, anchois (fileciki z sardeli), które roztapiają się w oliwie i nadają sosowi głębi, kaparów, czarnych oliwek (często odmiany Gaeta lub Kalamata), papryczki chili (peperoncino) lub płatków czerwonej papryki, które dodają pikantności. Czasami dodaje się również świeżą natkę pietruszki. Danie jest szybkie w przygotowaniu – sos gotuje się zazwyczaj w czasie, gdy gotuje się makaron, co czyni je idealnym pomysłem na szybki obiad
• Lasagne bolognese z beszamelem
• Burger z wołowiny z karmelizowaną cebulą
• Tacos z wołowiną i salsą pomidorową / Tacos z grillowanym kurczakiem i salsą pomidorową
• Chicken Parmigiana – potocznie chicken parm lub parmi; popularne danie kuchni amerykańskiej, zainspirowane włoską parmigiana di melanzane (zapiekanką z bakłażana). Jest to sycące danie główne, które łączy chrupiącego kurczaka z sosem pomidorowym i roztopionym serem. Głównym składnikiem są cienko rozbite filety z piersi kurczaka, które panieruje się podobnie jak kotlet schabowy lub sznycel (w mące, jajku i bułce tartej, często z dodatkiem tartego parmezanu). Panierowane kotlety są najpierw krótko obsmażane na patelni, a następnie układane w naczyniu żaroodpornym. Na obsmażonego kurczaka wylewa się sos pomidorowy (często nazywany marinara, z oregano i czosnkiem), a całość posypuje obficie startą mozzarellą i parmezanem, a następnie zapieka w piekarniku, aż ser się roztopi i zarumieni. Danie jest zazwyczaj podawane z makaronem spaghetti (jako dodatek, co jest typowe dla kuchni amerykańskiej, a nie włoskiej), pieczonymi ziemniakami lub lekką, zieloną sałatką. Chicken Parmigiana to danie typu comfort food, cenione za połączenie chrupiącej panierki, soczystego mięsa, aromatycznego sosu i ciągnącego się sera
• Grillowane warzywa z halloumi
• Curry z dynią i ciecierzycą
• Empanadas z wołowiną i papryką
• Quesadilla z serem i boczkiem
• Kaczka w sosie pomarańczowym
• Tarta cebulowa na cienkim spodzie
• Szaszłyki warzywno-mięsne z rozmarynem
• Salsiccia alla griglia z papryką – kiełbasa salsiccia z grilla z grillowaną papryką
• Pappardelle z ragù z wieprzowiny
• Krewetki w pomidorowym sosie
• Aperitif: talerz antipasti z lokalnymi salami i coppa
• Smażony makaron azjatycki z warzywami
• Czekoladowe pralinki z nadzieniem wiśniowym
• Deska serów z dojrzałym pecorino i dżemem figowym
• Torta di Nocciole – włoski deser, którego nazwa oznacza „Tort (ciasto) z orzechów laskowych”. Jest to bardzo popularny deser, szczególnie w regionie Piemontu we Włoszech, który słynie z uprawy najwyższej jakości orzechów laskowych na świecie (odmiana Tonda Gentile delle Langhe). Podstawą ciasta są prażone i mielone orzechy laskowe. Ich intensywny smak i aromat dominują w deserze. Wiele tradycyjnych przepisów na Torta di Nocciole nie zawiera mąki pszennej, co czyni je naturalnie bezglutenowymi. Orzechy pełnią funkcję spoiwa. Ciasto jest zazwyczaj dość zwarte, wilgotne i delikatne, mniej puszyste niż typowe biszkopty. Smak jest głęboko orzechowy, z umiarkowaną słodyczą. Torta di Nocciole to prosty deser, który często podaje się z dodatkami podnoszącymi jego smak: zabaione: tradycyjnie podawany jest z ciepłym, kremowym sosem zabaione (lub zabaglione), przygotowanym z żółtek, cukru i wina Marsala lub Moscato, kremem (Crema): czasami podawany jest z prostym kremem waniliowym lub czekoladowym, winem: idealnym towarzyszem jest lokalne, słodkie, musujące wino Moscato d’Asti lub Passito. Jest to esencja piemonckich smaków, celebrowana za swój autentyczny, orzechowy aromat

OCENY I NAGRODY

Damilano to jedna z klasycznych, rodzinnych winnic Langhe / Barolo, której historia sięga końca XIX wieku — 1890 roku. To gospodarstwo z rodzinną linią właścicieli i mocnym zakorzenieniem w tradycji Nebbiolo i terroir Langhe, ale dziś równocześnie prowadzone z nowoczesnym podejściem do produkcji i marketingu wina. Winnica / siedziba Damilano leży w samym sercu Langhe, bardzo blisko miejscowości Barolo (ok. 1,5 km od Barolo, niemal na styku z La Morra) — stąd ich naturalne powiązanie z klasycznymi apelacjami Nebbiolo/Barolo. Gleby i mikroklimat Langhe (wapienno-gliniaste, pagórkowaty krajobraz) to główny powód, dla którego Damilano specjalizuje się w odmianach lokalnych (Nebbiolo, Dolcetto, Barbera) i robi też białe z Langhe (np. Arneis). Rodzina Damilano prowadziła działalność kolejnymi pokoleniami, rozwijając winnice i reputację w Barolo. Do dziś narracja firmy opiera się na trzech filarach: ziemia, historia, ludzie. Damilano podkreśla korzenie (tradycja Barolo), ale realizuje produkcję w nowoczesnych, funkcjonalnych obiektach; łączy szacunek do terroir z kontrolą technologii (kontrolowana fermentacja, selekcja gron). Z 53 ha winnic Damilano ma możliwość selekcjonować grona z parcel o różnej ekspozycji i glebie, co pozwala na wyróżnienie pojedynczych linii wina o silnym terroir. Barolo Cannubi, Brunate, Cerequio, Liste i Raviole wyróżniają się bardzo zróżnicowanym spektrum organoleptycznym, wynikającym z charakterystyki gleby, na której rosną, od wrodzonej elegancji Cannubi, Brunate i Raviole po bardziej zdecydowany charakter Liste i Cerequio. Barolo Lecinquevigne jest pełnym odzwierciedleniem cech charakterystycznych szczepu Nebbiolo, który potrafi wyrazić się najlepiej dzięki swoim różnorodnym aspektom. Wśród doskonałych win tej wytwórni nie ma tylko Barolo. W 2015 roku powstała linia doskonałych win białych „G.D”, dumnie poświęcona założycielowi Giacomo Damilano, która reprezentuje elegancję terytorium poprzez odmiany winogron Chardonnay i Timorasso.