Opis

Barolo „Lecinquevigne” otwiera przed nami opowieść o Piemoncie, splecionej z klasyczną elegancją Nebbiolo – w kieliszku jest jak teatralna scena z kurtyną: od pierwszego spojrzenia przyciąga rubinowym, głębokim kolorem z delikatnymi pomarańczowymi refleksami, które zapowiadają dojrzewanie i szlachetną ewolucję. W aromacie rozwija się narrację: róża i fiołek pojawiają się jak delikatne akcenty perfum, następnie uwalniają się nuty skóry i tytoniu przypominające stary gabinet z biblioteką, a w tle wyłaniają się subtelne tony smoły, które dodają dramatyzmu i długości. Na podniebieniu wino jest szerokie – ma w sobie miękkość i strukturę jednocześnie; taniny są obecne, ale ujarzmione, kwasowość świeża i podtrzymują świetny balans, a finisz pozostaje długi i przyjemnie trwały, zostawiając wspomnienie zarówno czerwonych owoców, jak i dymnych oraz ziemistych niuansów. To Barolo to klasyczna interpretacja terroiru Barolo: szlachetna, złożona i zdolna do długiego życia, a jednocześnie dostępna dziś dla tych, którzy chcą doświadczyć esencji Nebbiolo i terroir Piemontu. To wino sprawia wrażenie przewodnika historycznego – ziemi Barolo, elegancji tradycji i struktury, która pozwala mu rosnąć w kieliszku i stawać się bardziej złożonym z każdą chwilą. Lecinquevigne to wino dla tych, którzy potrafią docenić ciszę, historię i cierpliwość – wino, które wie, że wrażenia dojrzewają tak samo jak ono samo.

Nazwa „Lecinquevigne” oznacza „Le Cinque Vigne” – czyli po włosku „Pięć Winnic”. Odnosi się do pięciu winnic / parcel, z których zbierane są winogrona Nebbiolo wykorzystywane do produkcji tego wina. Te pięć parcel to słynne Crus: Cannubi, Brunate, Cerequio, Liste i Raviole. Celem jest połączenie jakości i potencjału różnych parcel, by butelka dawała „pełen obraz” regionu Barolo – a nie jednego cru. Zamiast wina z pojedynczej parceli, Lecinquevigne jest blendem przekroju Barolo, który ma dawać pełniejszy, bardziej zrównoważony obraz całego regionu – coś w rodzaju panoramy stylów, aromatów i tekstur typowych dla Barolo. Wino ma większą równowagę: taniny z jednych parcel mogą być łagodzące względem tanin z innych – efekt rekombinacji daje częstokroć bardziej harmonijną strukturę niż surowe single-cru.

WINIFIKACJA: winifikacja „Lecinquevigne” przeprowadzana jest w duchu klasycznej szkoły Nebbiolo: zbiory odbywają się ręcznie, a owoce trafiają do fermentacji i maceracji w kontrolowanej temperaturze, która trwa 15 dni. Proces ten jest wystarczająco długotrwały, by wydobyć z cienkich skórek Nebbiolo zarówno aromaty złożone, jak i solidną strukturę tanin, ale prowadzi się go z wyczuciem, żeby zachować delikatność i typowy dla Barolo bukiet. Po fermentacji część wina dojrzewa w barriques drugiego użycia przez około 24 miesiące, natomiast przewagę stanowią duże, tradycyjne drewniane beczki – botti – sprzyja to uzyskaniu równowagi między świeżością kwiatowo-owocową a rozwojem nut tercjalnych, takich jak skóra czy tytoń. Po okresie dojrzewania w dębie wino trafia na butelkowanie i leżakuje dodatkowo w butelce, by zyskać spójność; efekt końcowy to Barolo o eleganckiej teksturze, miękkim, ale obecnym szkielecie taninowym oraz długim finiszu. Styl produkcji podkreśla szacunek do Nebbiolo i terroiru Barolo – winifikacja jest elegancka, zorientowana na równowagę między ekstrakcją a delikatnością, tak aby wino mogło pokazać zarówno świeże, jak i ewoluowane aspekty.

W KIELISZKU: Barolo „Lecinquevigne” ujawnia głęboką, intensywną barwę rubinową z wyraźnymi, rudo-pomarańczowymi/ceglastymi refleksami na brzegu – znak dojrzałości i rozpoczętego ewoluowania. Przy potrząsaniu tworzy gęste, wyraźne „łzy” o umiarkowanej szybkości, wskazujące na ładną gęstość i wyważoną ekstrakcję; klarowność jest krystaliczna, ale głębia koloru zapowiada bogactwo aromatów i długi potencjał dojrzewania.

NOS: W nosie pierwsze tony to świeże i suszone róże z delikatną nutą fiołka – klasyczne akordy Nebbiolo, które natychmiast sugerują elegancję i kwiatowe ożywienie. Po chwili ujawniają się nuty czerwonych owoców: wiśni, czerwonej porzeczki, śliwek, które płynnie przechodzą w bardziej złożone tercjarne aromaty: skóra, suszony tytoń, odrobina czarnej herbaty, lekka nuta lasu i ziemi: opadłe liście, młody mech, runo leśne, ekosystem skał i żwiru charakterystyczny dla Barolo, a w tle subtelny akcent smoły, który dodaje głębi i trwałości. Dodatkowo pojawiają się przyprawy – gałka muszkatołowa, pieprz biały. Nos jest intensywny, ale już „dojrzały” – nie ostro owocowy, lecz złożony, zarysowany przez elementy tertiarne/trzeciorzędowe (złożone aromaty i smaki, które rozwijają się w trakcie dojrzewania wina w butelce lub beczce).

USTA: szerokie, pełne, o miękkim poczuciu objętości, ale nie ciężkim; taniny są obecne i dobrze ułożone, raczej aksamitne niż agresywne, co nadaje przyjemnej gry przy „gryzieniu” wina. Kwasowość jest żywa i podtrzymuje strukturę, dzięki czemu smak się rozciąga; owocowe nuty wiśni, porzeczki i śliwki łączą się z nutami ziołowymi i mineralno-ziemistymi. Dołączają suszone śliwki, wiśnia w czekoladzie i subtelne nuty kawy espresso. Tekstura jest jedwabista – nie tłusta – z dobrze zintegrowanym alkoholem, co daje uczucie ciepła, ale nie przeważa nad elegancją. Wyczuwalna jest delikatna goryczka typowa dla Nebbiolo, która wraz z tkaniną tanin nadaje wrażenie wytrawności bez przesadnej szorstkości – wino ma zręczną równowagę między siłą a elegancją. Wina tego typu dobrze reagują na dekantację i jedzenie – pod wpływem powietrza otwierają się niuanse fiołkowe i dymne, a struktura staje się bardziej zintegrowana.

FINISZ: długi i trwały; pozostawia w ustach echo róży, skórzanych garbników i lekkiej nuty tytoniu oraz dymu. To wykończenie, które „trwa“ i z czasem ewoluuje w nuty leśne i suszonych owoców; długość smaku sprawia, że wino jest doskonałe do potraw wymagających zarówno struktury, jak i aromatycznej głębi – od pieczeni po dania z grzybami i potrawy z intensywnymi sosami. To finisz klasycznego Barolo wysokiej jakości: dostojny, złożony, pozostawiający poczucie kompletności i chęć ponownego odkrywania butelki w kolejnych latach.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Ossobuco al Nebbiolo –  regionalna wariacja klasycznego dania ossobuco, która jest szczególnie popularna w regionie Piemontu we Włoszech, gdzie uprawia się winogrona szczepu Nebbiolo (używane do produkcji słynnych win Barolo i Barbaresco). Głównym składnikiem jest ossobuco, czyli kawałek goleni cielęcej lub wołowej, krojony w poprzek, z kością i cennym szpikiem w środku. W przeciwieństwie do mediolańskiej wersji, która jest „biała” (bez pomidorów), lub apulijskiej (w sosie pomidorowym), ta wersja wykorzystuje potężne, wytrawne wino Nebbiolo do duszenia. Wino to nadaje sosowi głębokiego, złożonego smaku, nut wiśni, smoły i przypraw. Mięso jest najpierw obsmażane. Następnie dodaje się soffritto (bazę z cebuli, marchewki i selera naciowego). Całość jest zalewana winem Nebbiolo i duszona na bardzo wolnym ogniu przez wiele godzin (2-3 godziny, a nawet dłużej), aż mięso stanie się niezwykle miękkie i będzie odchodzić od kości. Danie jest sycące i aromatyczne. Zazwyczaj podaje się je z kremową polentą (kaszą kukurydzianą) lub purée ziemniaczanym, które doskonale wchłaniają bogaty sos. Czasami wykańcza się je tradycyjną gremolatą (mieszanką posiekanej skórki z cytryny, czosnku i natki pietruszki), która dodaje świeżości. Ossobuco al Nebbiolo to wykwintne danie, idealne na chłodniejsze dni, które najlepiej smakuje w towarzystwie tego samego, pełnego czerwonego wina Nebbiolo, którego użyto do jego przygotowania.
• Risotto al tartufo – kremowe risotto (z ryżu Carnaroli lub Arborio), przygotowane z bulionem i wykończone masłem, parmezanem oraz truflami. Bogactwo risotto i jego ziemiste nuty doskonale współgrają z Barolo
• Risotto ai porcini – klasyczne, włoskie danie, które oznacza „Risotto z borowikami”. Jest to cenione danie jesienno-zimowe, kiedy to borowiki są dostępne i mają najlepszy aromat. Używa się typowego włoskiego ryżu do risotto, takiego jak Arborio lub Carnaroli, który po ugotowaniu ma kremową konsystencję. Główny składnik: Borowiki (funghi porcini), cenione za swój intensywny, ziemisty smak i mięsistą teksturę. Używa się zarówno świeżych grzybów, jak i suszonych (które nadają głębszego smaku bulionowi). Rozpoczyna się od soffritto (bazy z cebuli i czosnku smażonej na maśle lub oliwie). Dodaje się grzyby i obsmaża. Ryż jest „tostowany”, a następnie deglasowany (podlewany) wytrawnym białym winem. Danie gotuje się powoli, stopniowo dodając gorący bulion (często z suszonych grzybów) i stale mieszając. Na koniec (faza mantecatura) dodaje się obficie masło i tarty Parmezan (Parmigiano Reggiano), co nadaje risotto aksamitną, kremową konsystencję. Danie ma głęboki, leśny, ziemisty smak, który jest zbalansowany przez kremowość sera i masła
• Carré di maiale z sosem z czerwonego wina i cebuli – Carré di maiale to włoskie określenie na comber wieprzowy lub schab z kością. W kuchni włoskiej jest to ceniony kawałek mięsa, który zazwyczaj jest przygotowywany w całości, a następnie krojony na plastry (kotlety)
• Brasato al Barolo – jedno z najbardziej prestiżowych, eleganckich i ikonicznych dań kuchni włoskiej, pochodzące z Piemontu (północno-zachodnie Włochy). Nazwa oznacza dosłownie „Mięso duszone w winie Barolo”. Danie to jest celebracją dwóch najważniejszych produktów regionu Piemont: doskonałej wołowiny i słynnego wina Barolo. Głównym składnikiem jest duży kawałek wołowiny (zazwyczaj udziec, łopatka, lub mostek), który jest duszony w całości, a nie krojony w kostkę jak w typowym gulaszu. To, co czyni to danie wyjątkowym, to użycie Barolo – jednego z najwybitniejszych, pełnych, wytrawnych czerwonych win włoskich, produkowanych ze szczepu Nebbiolo. Wino to nadaje sosowi głębi smaku, struktury i intensywnych aromatów. Proces przygotowania jest długotrwały i wymaga cierpliwości. Mięso marynuje się w winie z warzywami i przyprawami (cebula, marchewka, seler, liść laurowy, goździki) przez całą noc, a następnie dusi na bardzo wolnym ogniu przez 3 do 5 godzin, aż stanie się niesamowicie miękkie. Po uduszeniu mięso wyjmuje się z garnka, a warzywa i sos z wina blenduje się na gładki, gęsty i aksamitny sos. Brasato al Barolo podaje się jako wykwintne danie główne (secondo piatto). Mięso kroi się w grube plastry i obficie polewa sosem. Tradycyjnymi dodatkami są: kremowa polenta (kasza kukurydziana), która doskonale wchłania bogaty sos lub purée ziemniaczane. Jest to danie sezonowe, idealne na jesień i zimę, które najlepiej smakuje w towarzystwie tego samego wina Barolo, w którym było duszone.
• Tagliatelle al ragù di salsiccia – tradycyjne, włoskie danie makaronowe, którego nazwa oznacza „Makaron tagliatelle z ragù (sosem mięsnym) z kiełbasą salsiccia”. Jest to sycące, aromatyczne danie główne, bardzo popularne w środkowych i północnych Włoszech, gdzie ceni się dania z makaronu jajecznego i bogate sosy mięsne (ragù). Makaron (Tagliatelle): Używa się długiego, płaskiego makaronu jajecznego w formie wstążek, który doskonale zbiera gęsty sos ragù. Ragù di salsiccia (Sos mięsny z kiełbasą): Sos ten różni się od klasycznego ragù bolognese (które bazuje na mięsie mielonym i boczku). Tutaj głównym składnikiem jest włoska kiełbasa (salsiccia), którą obiera się z osłonki i rozdrabnia na mniejsze kawałki podczas smażenia. Proces przygotowania sosu: Rozpoczyna się od soffritto (bazy z drobno posiekanej cebuli, marchewki i selera naciowego, smażonej na oliwie lub maśle). Dodaje się rozdrobnioną kiełbasę i obsmaża, aż zbrązowieje. Następnie mięso deglasuje się (podlewa) winem (zazwyczaj białym lub czerwonym), a po odparowaniu alkoholu dodaje się pomidory (passatę lub krojone pelati). Sos dusi się na wolnym ogniu przez co najmniej godzinę (a często dłużej), aby smaki się połączyły, a sos zgęstniał. Ugotowany al dente makaron tagliatelle miesza się z sosem na patelni, a danie podaje się na gorąco, posypane obficie tartym parmezanem (Parmigiano Reggiano). Tagliatelle al ragù di salsiccia to kwintesencja włoskiego comfort food – bogate, pełne smaku i bardzo sycące danie rodzinne.
• Carne cruda all’albese – tradycyjne, wykwintne danie kuchni piemonckiej. Nazwa oznacza „Surowe mięso w stylu Alba”, od miasta Alba, które jest centrum regionu Langhe, słynącego z trufli i win Barolo oraz Barbaresco. Jest to regionalna odpowiedź na tatara wołowego, ale przygotowana w bardzo specyficzny sposób, z naciskiem na jakość mięsa. Kluczowym elementem jest użycie najwyższej jakości, chudego mięsa wołowego, pochodzącego od lokalnej, cenionej rasy Fassona Piemontese. Mięso to jest wyjątkowo delikatne i chude. Tradycyjnie mięso jest krojone nożem na bardzo drobną kostkę (a nie mielone maszynką, jak w przypadku tatara), co zachowuje jego teksturę i smak. Danie jest doprawiane minimalistycznie, aby nie przytłumić smaku wołowiny: oliwa z oliwek (najlepiej z pierwszego tłoczenia), sól (często gruboziarnista sól morska), świeżo mielony czarny pieprz. Czasami dodaje się odrobinę soku z cytryny lub startego parmezanu, ale puryści preferują tylko oliwę, sól i pieprz. Danie podaje się na zimno, jako elegancką przystawkę (antipasto). Często układane jest w formie kopczyka lub małego tortu. W sezonie jesiennym Carne cruda all’albese staje się daniem królewskim, gdy posypuje się je obficie startymi białymi truflami z Alby (tartufo bianco d’Alba). Smak surowego mięsa i aromat trufli tworzą jedno z najbardziej cenionych i drogich połączeń kulinarnych na świecie.
• Tajarin al sugo d’arrosto – tradycyjne danie kuchni piemonckiej, składające się z cienkiego, bogatego w żółtka makaronu jajecznego (tajarin) podawanego z sugo d’arrosto (sosem pieczeniowym). Tajarin: Jest to lokalna, piemoncka nazwa makaronu tagliolini. Cechą charakterystyczną tego makaronu jest jego intensywnie złocisty kolor i aksamitna konsystencja, wynikająca z użycia dużej liczby żółtek jaj (często 30-40 żółtek na kilogram mąki). Sugo d’arrosto: Sos ten powstaje z naturalnych soków i wytopów (tłuszczu, esencji) z pieczonego mięsa (cielęciny, wieprzowiny, wołowiny lub kurczaka), które są zbierane podczas pieczenia. Wzbogaca się go masłem lub oliwą, winem, bulionem mięsnym oraz aromatycznymi ziołami, takimi jak rozmaryn czy szałwia. Danie to ma chłopskie korzenie i było tradycyjnie daniem luksusowym, podawanym podczas specjalnych okazji i uroczystości, takich jak święta czy wesela. Sos pieczeniowy jest ceniony za swój głęboki, mięsny smak, który doskonale komponuje się z delikatnym makaronem.
• Agnolotti del Plin z mięsnym farszem, masłem i szałwią – tradycyjne, regionalne danie kuchni włoskiej, pochodzące z Piemontu. Nazwa dania pochodzi od piemonckiego słowa plin, które oznacza „uszczypnięcie”. Odnosi się to do charakterystycznego gestu, jakim kucharz lub pastaia (osoba wyrabiająca makaron) zamyka małe pierożki, nadając im ich unikalny kształt. Agnolotti to małe, kwadratowe lub prostokątne pierożki z makaronu jajecznego. Są znacznie mniejsze niż typowe ravioli. Farsz jest zazwyczaj mięsny i bardzo aromatyczny. Tradycyjnie przygotowuje się go z mieszanki pieczonych mięs (wołowiny, cielęciny, królików), warzyw i przypraw. Smak jest bogaty i esencjonalny. To, co wyróżnia Agnolotti del Plin, to sposób ich serwowania. Istnieją dwie główne metody: w bulionie (in brodo): podawane jako primo piatto w klarownym, gorącym bulionie mięsnym (klasyczna, zimowa wersja) oraz na sucho (asciutti): podawane z prostym sosem, często tylko z roztopionym masłem i szałwią, z dodatkiem tartego parmezanu lub, co jest bardzo typowe dla Piemontu, z sosem z pieczeni (sugo d’arrosto), który powstał podczas pieczenia mięsa użytego do farszu. Wersja „na serwetce”: czasem podawane prosto z garnka, na lnianej serwetce, bez dodatków, co pozwala docenić czysty smak nadzienia. Agnolotti del Plin to symbol piemonckiej gościnności, ceniony za delikatność ciasta i bogactwo mięsnego farszu.
• Sery Piemonckie: Półtwarde sery, takie jak Bra, Raschera (DOP), a także świeża toma lub robiola (ser kozi/owczy)
• Kurczak duszony z papryką – proste danie z drobiu z warzywami, który nie ma przytłaczającego sosu
• Lasagne bolognese z beszamelem
• Burger z wołowiny z karmelizowaną cebulą
• Tacos z wołowiną i salsą pomidorową / Tacos z grillowanym kurczakiem i salsą pomidorową
• Hamburger z salsiccia i gorgonzolą
• Pieczony antrykot z karmelizowaną cebulą i puree selerowo-ziemniaczanym
• Faszerowane papryki z wołowiną i ryżem
• Lasagne z ragù i beszamelem
• Polędwiczki wieprzowe z sosem śliwkowym
• Pieczeń wołowa z sosem pieprzowym
• Pizza z peklowaną wołowiną, karamelizowaną cebulą i mozzarellą
• Tacos z wołowiną barbacoa i pikantnym sosem
• Tarta z czarnymi jagodami i migdałową kruszonką
• Czekoladowo-śliwkowy crumble
• Czekoladowy tort z nutą chili
• Torta di Nocciole – włoski deser, którego nazwa oznacza „Tort (ciasto) z orzechów laskowych”. Jest to bardzo popularny deser, szczególnie w regionie Piemontu we Włoszech, który słynie z uprawy najwyższej jakości orzechów laskowych na świecie (odmiana Tonda Gentile delle Langhe). Podstawą ciasta są prażone i mielone orzechy laskowe. Ich intensywny smak i aromat dominują w deserze. Wiele tradycyjnych przepisów na Torta di Nocciole nie zawiera mąki pszennej, co czyni je naturalnie bezglutenowymi. Orzechy pełnią funkcję spoiwa. Ciasto jest zazwyczaj dość zwarte, wilgotne i delikatne, mniej puszyste niż typowe biszkopty. Smak jest głęboko orzechowy, z umiarkowaną słodyczą. Torta di Nocciole to prosty deser, który często podaje się z dodatkami podnoszącymi jego smak: zabaione: tradycyjnie podawany jest z ciepłym, kremowym sosem zabaione (lub zabaglione), przygotowanym z żółtek, cukru i wina Marsala lub Moscato, kremem (Crema): czasami podawany jest z prostym kremem waniliowym lub czekoladowym, winem: idealnym towarzyszem jest lokalne, słodkie, musujące wino Moscato d’Asti lub Passito. Jest to esencja piemonckich smaków, celebrowana za swój autentyczny, orzechowy aromat

OCENY I NAGRODY

94 punkty (rocznik 2019): „Jasna granatowa czerwień. W nosie nuty dojrzałych śliwek i czerwonych porzeczek, z nutą skóry i leśnej ściółki w tle. Na podniebieniu drobnoziarniste taniny, tekstura i owocowy finisz.” – Degustacja z dnia 06.10.2023: Othmar Kiem & Simon Staffler

/

93punkty (rocznik 2018): „Jasna, granatowa czerwień. Chłodny nos czerwonej porzeczki i bogatej dzikiej truskawki, z nutą skóry w finiszu. Soczyste i kremowe na podniebieniu, z owocowym rdzeniem, teksturą, bardzo gęstymi taninami, dobrą długością.” – Degustacja z dnia 17.10.2022 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

•••

Damilano to jedna z klasycznych, rodzinnych winnic Langhe / Barolo, której historia sięga końca XIX wieku — 1890 roku. To gospodarstwo z rodzinną linią właścicieli i mocnym zakorzenieniem w tradycji Nebbiolo i terroir Langhe, ale dziś równocześnie prowadzone z nowoczesnym podejściem do produkcji i marketingu wina. Winnica / siedziba Damilano leży w samym sercu Langhe, bardzo blisko miejscowości Barolo (ok. 1,5 km od Barolo, niemal na styku z La Morra) — stąd ich naturalne powiązanie z klasycznymi apelacjami Nebbiolo/Barolo. Gleby i mikroklimat Langhe (wapienno-gliniaste, pagórkowaty krajobraz) to główny powód, dla którego Damilano specjalizuje się w odmianach lokalnych (Nebbiolo, Dolcetto, Barbera) i robi też białe z Langhe (np. Arneis). Rodzina Damilano prowadziła działalność kolejnymi pokoleniami, rozwijając winnice i reputację w Barolo. Do dziś narracja firmy opiera się na trzech filarach: ziemia, historia, ludzie. Damilano podkreśla korzenie (tradycja Barolo), ale realizuje produkcję w nowoczesnych, funkcjonalnych obiektach; łączy szacunek do terroir z kontrolą technologii (kontrolowana fermentacja, selekcja gron). Z 53 ha winnic Damilano ma możliwość selekcjonować grona z parcel o różnej ekspozycji i glebie, co pozwala na wyróżnienie pojedynczych linii wina o silnym terroir. Barolo Cannubi, Brunate, Cerequio, Liste i Raviole wyróżniają się bardzo zróżnicowanym spektrum organoleptycznym, wynikającym z charakterystyki gleby, na której rosną, od wrodzonej elegancji Cannubi, Brunate i Raviole po bardziej zdecydowany charakter Liste i Cerequio. Barolo Lecinquevigne jest pełnym odzwierciedleniem cech charakterystycznych szczepu Nebbiolo, który potrafi wyrazić się najlepiej dzięki swoim różnorodnym aspektom. Wśród doskonałych win tej wytwórni nie ma tylko Barolo. W 2015 roku powstała linia doskonałych win białych „G.D”, dumnie poświęcona założycielowi Giacomo Damilano, która reprezentuje elegancję terytorium poprzez odmiany winogron Chardonnay i Timorasso.