Opis

Mercat Reserva Special Edition od Molí Parellada jest jak eleganckie, słoneczne popołudnie nad katalońskim wybrzeżem, przelane do kieliszka: jasne, złociste bąbelki tańczą w rytmie chłodnego morskiego wiatru, a pod spodem kryje się dyskretna, kremowa warstwa autentycznej dojrzewającej na osadzie struktury. Ta edycja powstała jako celebracja 30-lecia winnicy, łącząca historyczne tradycje z odrobiną awangardy i – ze względu na swoje powodzenie – weszła na stałe do katalogu producenta, zachowując celebracyjny charakter, ale też codzienną „pijalność” i uniwersalność, co świadczy o jej tożsamości i pozycji w ofercie Mercat. Mercat Reserva Special Edition łączy radość musującego aperitifu z wystarczającą strukturą, by towarzyszyć potrawom – lekkość i charakter idą tu w parze. Zabiera nas w podróż po słonecznych wzgórzach Katalonii, gdzie pasja i doświadczenie rodzinnej winnicy przeszły do swojej esencji w każdej butelce.

WINIFIKACJA: wino powstaje tradycyjną metodą szampańską: pierwsza fermentacja daje świeżą, czystą bazę, a następnie następuje druga fermentacja w butelce, podczas której aromaty i musowanie rozwijają się przez długi kontakt z osadem drożdżowym. W przypadku tej specjalnej edycji producent zastosował staranny cuvée z Xarel·lo i Pinot Noir – szczep Pinot Noir, zwykle czerwony, został potraktowany jak winogrono do białego wina, co dodało kompozycji elegancji i delikatnej struktury. Dojrzewanie „na osadzie” przez około 18 miesięcy wygładza kwasowość, rozwija nuty biszkoptowo-drożdżowe i nadaje subtelny niuans tostowanego drewna, który uwidacznia się zwłaszcza w finiszu. Cały proces wspiera chłodna, kontrolowana temperatura, podkreślająca świeżość i złożoność tej Cavy. Winnice prowadzone są z kryteriami zrównoważonej uprawy w strefie o klimacie umiarkowanym – zimy bywają chłodne, lata ciepłe, a duże dobowe różnice temperatur sprzyjają zachowaniu świeżości i kwasowości w owocach.

W KIELISZKU: Molí Parellada Mercat Reserva Special Edition ma intensywnie żółtą, słomkową barwę z bladymi, złotawymi refleksami. Widać przezroczysty, lśniący płyn, pełen życia i energii. Bąbelki są bardzo drobne i liczne – tworzą długie kolumny subtelnej piany oraz perliste sznury unoszące się ku górze. Całość wygląda jak „deszcz” perełek, które delikatnie opadają, zostawiając na ściankach kieliszka wąskie ścieżki musującej piany. Barwa i blask w kieliszku zdradzają jednocześnie młodzieńczy charakter oraz urodę tej Cava.

NOS: bukiet tej Cavy jest elegancki i złożony. Na pierwszy plan wysuwają się nuty świeżo upieczonej szarlotki/ drożdżowe nuty brioszki, które pochodzą z długiego dojrzewania na osadzie drożdżowym. Towarzyszą im akcenty orzechów (włoskich i migdałów) oraz świeże, owocowo-cytrusowe aromaty – można dostrzec nuty zielonych i dojrzałych jabłek, cytryny, limonki i grejpfruta. W tle czasem wyczuwalna jest delikatna karmelizowana słodycz białych pieczonych owoców. Całość kompozycji nosowej jest kremowa i krągła, a jednocześnie bardzo zrównoważona dzięki żywej kwasowości. Ten zapach to połączenie dojrzałego charakteru (nuty drożdżowe, tostowane drewno) i rześkości (cytrusy, jabłka), co czyni nos zarazem przyjemnym i intrygującym.

USTA: wino okazuje się konsekwentnie świeże i rześkie: pierwsze wrażenie to żywa, dobrze zarysowana kwasowość, która nadaje kompozycji czystość i impulsy do dalszej degustacji. Ścieżka smakowa zaczyna się owocowo – jabłka i cytrusy – a następnie rozwija kremowy środek z delikatnym ciałem, którego źródłem jest dojrzewanie na osadzie. Piana i drobne bąbelki nadają winu aksamitnej tekstury, a jednocześnie utrzymują lekką lekkość; wino nie jest ciężkie, lecz ma wystarczającą substancję, by współgrać z daniami. Na podniebieniu pojawia się subtelna słodycz aromatyczna, która jednak nie przekłada się na cukier resztkowy – niemal zerowy poziom cukru (<0,3 g/l), dzięki czemu wino pozostaje wyraźnie wytrawne. Kwasowość jest dobrze zbalansowana z alkoholem, co daje poczucie świeżości i jednocześnie przyjemnej struktury. W środkowej części wina wyczuwalne są nuty drożdżowe i lekko orzechowe, a na końcu – krótko przed finiszem – występuje delikatne, tostowane zabarwienie, pamiątka po dojrzewaniu na osadzie. Wino zachęca do kolejnego łyka: jest „pijalne”, a jednocześnie eleganckie – dobry balans między przyjemnością a klasą.

FINISZ: świeży, średnio-długi, z powracającą kwasowością i subtelną nutą pieczywną/tostową, która osiada jako tło – mówi to o wpływie leżakowania na osadzie, ale nie dominuje. Posmak owoców i cytrusów utrzymuje się na wargach, a drobne nuty brioszki, przypraw korzennych i orzechów zostają z tyłu języka, tworząc przyjemne echo. Ogólne odczucie finiszu to czystość, świeżość i zachęta, by sięgnąć po kolejny kieliszek.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Patatas bravas – jedna z najbardziej znanych i popularnych hiszpańskich przekąsek (tapas), która oznacza dosłownie „odważne ziemniaki” lub „pikantne ziemniaki” (od bravo – odważny, dziki, pikantny). Ziemniaki krojone w kostkę lub nieregularne kawałki, które są najpierw obgotowane lub od razu smażone w głębokim tłuszczu, aż staną się złociste i chrupiące z zewnątrz, a miękkie w środku. Kluczowym elementem jest sos nadający daniu charakteru. Sos ten jest pikantny, pomidorowy (choć istnieją regionalne wariacje bez pomidorów, bazujące tylko na papryce, oliwie i mące), często z dodatkiem papryki pimentón (słodkiej i/lub ostrej), czosnku i bulionu. Usmażone ziemniaki układa się na talerzyku i obficie polewa pikantnym sosem bravas. Bardzo często dodaje się również kleks sosu alioli (czosnkowego majonezu), co tworzy popularną wersję „patatas mixtas” lub „patatas dos salsas”, łagodząc nieco ostrość sosu pomidorowego. Jest to klasyczna pozycja w menu każdego hiszpańskiego baru tapas, idealna do dzielenia się ze znajomymi przy kuflu piwa (cerveza) lub lampce Cavy
• Fideuà (lub fideuada w dialekcie walenckim) – tradycyjne danie kuchni hiszpańskiej, pochodzące z nadmorskiego regionu Walencji, a dokładniej z miasta Gandía. Fideuà to makaronowy odpowiednik paelli. Różni się od paelli tym, że zamiast ryżu używa się specjalnego, krótkiego, cienkiego makaronu zwanego fideos. Makaron gotowany jest w aromatycznym bulionie, wchłaniając jego smak. Fideuà jest zazwyczaj daniem z owocami morza (fideuà de marisco), zawierającym krewetki, małże, omułki, kalmary i ryby. Przyrządza się ją na tej samej dużej, płaskiej patelni (paellera) co paellę. Proces obejmuje przygotowanie sofrito (bazy warzywnej), dodanie bulionu rybnego (często z szafranem) i ugotowanie makaronu. Podobnie jak w przypadku paelli, pożądany jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa makaronu na dnie patelni, która powstaje pod koniec gotowania. Danie podaje się prosto z patelni, często z dodatkiem sosu alioli (czosnkowego majonezu)
• Tortilla española – jeden z najbardziej ikonicznych i fundamentalnych elementów kuchni hiszpańskiej, znany na całym świecie. W Polsce często nazywana jest tortillą hiszpańską lub omletem hiszpańskim. Ziemniaki i cebulę kroi się w plasterki i smaży powoli w dużej ilości oliwy na małym ogniu, aż będą miękkie, ale nie brązowe. Miękkie ziemniaki i cebulę odsącza się z nadmiaru oliwy i łączy z roztrzepanymi jajkami oraz solą. Całość smaży się na patelni z niewielką ilością oliwy na średnim ogniu. Kluczowym momentem jest odwrócenie tortilli: po usmażeniu z jednej strony, przy użyciu talerza lub pokrywki, odwraca się ją i smaży z drugiej strony, aż całość zetnie się w gruby, zwarty placek. Dobra tortilla powinna być soczysta w środku (delikatnie płynna, ale nie surowa) i mieć złocisty wierzch
• Świeże ostrygi z sokiem z cytryny i posiekaną pietruszką
• Gambas al Ajillo – hiszpańskie danie, które oznacza „Krewetki z czosnkiem”. Jest to jedna z najbardziej znanych i popularnych przekąsek (tapas) w Hiszpanii. Głównym składnikiem są krewetki, które smaży się na oliwie z oliwek, często z dużą ilością czosnku, papryczki chili (świeżej lub suszonej) oraz świeżej natki pietruszki. Danie przygotowuje się bardzo szybko, zazwyczaj w tradycyjnym, małym, glinianym naczyniu, w którym krewetki serwuje się bezpośrednio po usmażeniu. Skwierczący olej z czosnkiem i chili to kluczowy element.  Danie jest bardzo aromatyczne i intensywne w smaku. Podaje się je na gorąco, a dołączone pieczywo służy do maczania w aromatycznym sosie powstałym z oliwy, czosnku i soku z krewetek
• Paella de mariscos – hiszpańskie danie, które oznacza „paella z owocami morza”. Jest to jedna z najpopularniejszych odmian paelli, obok paelli walenckiej i paelli mieszanej. Choć paella wywodzi się z Walencji, to wersja z owocami morza jest szczególnie popularna na wybrzeżu. Zamiast mięsa, głównym składnikiem są świeże owoce morza, takie jak: krewetki, małże, omułki, kalmary,ryby. Danie przygotowuje się z tradycyjnego, okrągłoziarnistego ryżu hiszpańskiego (np. Bomba lub Calasparra). Kluczową rolę odgrywają: Szafran: Nadaje ryżowi charakterystyczny, złocisty kolor i unikalny smak. Papryka: Często używa się słodkiej, wędzonej papryki (pimentón). Sofrito: To aromatyczna baza z podsmażanych warzyw (czosnku, cebuli, papryki i pomidorów), która nadaje daniu głębi smaku. Paellę gotuje się na specjalnej, płaskiej patelni z dwoma uchwytami, zwanej również paella lub paellera. Danie ma intensywny, morski aromat, a ryż jest smaczny i gotowany na sypko. Prawdziwą oznaką dobrze przygotowanej paelli jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa ryżu na dnie patelni, która tworzy się pod koniec gotowania. Paellę z owocami morza podaje się prosto z patelni, często skropioną sokiem z cytryny
• Ànec amb Peres – tradycyjne, katalońskie danie, które oznacza „Kaczka z gruszkami”. Jest to klasyczny przykład katalońskiej kuchni „morze i góry” (mar i muntanya), która łączy składniki z interioru (kaczka, gruszki, orzechy) z wpływami kuchni śródziemnomorskiej (oliwa, wino). Głównym składnikiem jest kaczka (lub czasem kurczak), a kluczowym dodatkiem są gruszki, orzeszki piniowe (pinyons) oraz wino (często lokalne wino wytrawne lub Cava). Danie charakteryzuje się unikalnym połączeniem smaków: wytrawnością i słodyczą. Słodkie gruszki, które karmelizują się podczas duszenia, kontrastują z bogatym, często lekko słonym mięsem kaczki i wytrawnym sosem. Kaczka jest najpierw obsmażana, a następnie duszona powoli w sosie z dodatkiem cebuli, wina i bulionu. Gruszki (zwykle twarde odmiany) dodaje się pod koniec gotowania, aby zmiękły, ale zachowały swój kształt. Całość często zagęszcza się picadą (mieszanką utartych migdałów, orzechów, czosnku i natki pietruszki). Jest to sycące, eleganckie danie główne, często podawane na specjalne okazje lub podczas świątecznych posiłków.
• Calçots amb Salsa Romesco to słynne, sezonowe danie kuchni katalońskiej, które jest wręcz rytuałem społecznym i kulinarnym w regionie Katalonii (Hiszpania). Można to przetłumaczyć jako „Pieczona cebula calçots z sosem romesco”. Calçots to specjalna odmiana łagodnej, białej cebuli dymki, uprawianej w specyficzny sposób (obsypywanej ziemią w miarę wzrostu, co powoduje, że jej biała, jadalna część jest długa). Sezon na calçots trwa zazwyczaj od grudnia do marca/kwietnia. Cebule piecze się w całości, bezpośrednio nad otwartym ogniem (zazwyczaj z winorośli), aż ich zewnętrzna warstwa zwerniksuje się, stanie się czarna i zwęglona. Upieczone, gorące calçots zawija się w gazety, a następnie w duży arkusz papieru, aby utrzymać ciepło i pozwolić im „spocić się”, co ułatwia usunięcie zwęglonej skórki. Spożywa się je rękami! Należy chwycić za zielony koniec, pociągnąć, a jadalny, miękki, biały środek wyskoczy ze spalonej łupiny. Oczyszczoną cebulę macza się obficie w salsie romesco (lub specjalnej, łagodniejszej salvitxada), która jest gęstym, aromatycznym sosem na bazie prażonych migdałów, orzechów laskowych, pomidorów, papryki ñora, czosnku, oliwy i octu. Calçotada to zazwyczaj uczta, po której podaje się grillowane mięsa (jak botifarra) i pije się dużo lokalnego wina lub, co jest idealnym połączeniem, schłodzoną Cava Brut
• Arroz negro (hiszp. „czarny ryż”) – tradycyjne, aromatyczne danie kuchni hiszpańskiej, wywodzące się z regionu Walencji i Katalonii. Często nazywane jest „czarną paellą” (Paella Negra), ponieważ przygotowuje się je w podobny sposób i na tej samej patelni, ale wyróżnia je charakterystyczny, głęboko czarny kolor. Sekretem dania jest atrament z kałamarnicy lub mątwy. Ten naturalny barwnik nie tylko barwi ryż na hebanowo, ale także nadaje potrawie unikalny, intensywny, „morski” smak. Używa się specjalnego, krótkoziarnistego ryżu, który dobrze wchłania płyny, np. odmiany Bomba lub Calasparra. Owoce morza: najczęściej są to kawałki kałamarnicy lub mątwy, a także krewetki, małże lub kalmary. Bazą jest esencjonalny bulion rybny lub z owoców morza. Warzywa i przyprawy: sofrito z cebuli, czosnku, papryki, pomidorów, oliwy z oliwek, a czasem białego wina i papryki (pimentón). Arroz negro podaje się zazwyczaj bezpośrednio na patelni (paellera), na której był gotowany. Danie to jest szczególnie smaczne z dodatkiem allioli (czosnkowego majonezu), który dodaje kremowości i przełamuje intensywny smak morza
• Escalivada – tradycyjne, hiszpańskie (głównie katalońskie, walenckie i aragońskie) danie warzywne, które można przetłumaczyć jako „Pieczone/opalane warzywa”. Nazwa pochodzi od katalońskiego słowa escalivar, co oznacza „piec w popiele”. Podstawowe warzywa to: Bakłażany (berenjenas), papryka czerwona (pimientos rojos), cebula (cebollas). Czasami dodaje się też pomidory. Warzywa piecze się w całości (tradycyjnie nad otwartym ogniem lub w popiele, stąd nazwa, a współcześnie w piekarniku), aż ich skórki staną się zwęglone, a miąższ miękki i dymny. Po ostygnięciu zdejmuje się zwęgloną skórę, warzywa kroi na długie paski i układa na talerzu. Danie jest bardzo proste w doprawieniu. Skrapia się je obficie oliwą z oliwek i posypuje solą morską. Escalivada jest daniem uniwersalnym, podawanym na zimno lub w temperaturze pokojowej. Może pełnić rolę: Przystawki/Tapas: Serwowane samodzielnie z chlebem lub z dodatkiem solonych sardeli (anchoas) dla kontrastu smaków. Dodatku: Jako dodatek do pieczonych mięs lub ryb z grilla. Escalivada to danie lekkie, wegetariańskie (choć często podawane z rybą), o charakterystycznym, dymnym aromacie, które świetnie pasuje do lekkich białych win, różowych lub, jak w przypadku Katalonii, do schłodzonej Cavy.
• Mató amb Mel (Ser Mató z miodem): Świeży, niesolony ser krowi (podobny do ricotty) podawany z miodem (mel) i orzechami
• Tapas: krokiety z szynką serrano i beszamelem
• Tosty z anchois, pomidorami i oliwą
• Kanapka BLT (bacon-lettuce-tomato)
• Tapas: oliwki, manchego i chorizo
• Talerz wędzonych ryb (makrela, sardynka) z chrupkim pieczywem
• Warzywa lub krewetki w tempurze
• Grillowany pstrąg z tymiankiem i plasterkiem cytryny
• Canneloni z białym mięsem i delikatnym sosem beszamel
• Risotto z krewetkami i cytrynową skórką
• Tatar z łososia z kaparami i skórką cytryny
• Placki ziemniaczane z łososiem wędzonym i kwaśną śmietaną
• Kanapka z mozzarellą, pomidorami, skropiona oliwą bazyliową
• Grillowany ser halloumi z limonką i miętą
• Smażone warzywne pierożki gyoza z sosem sojowo-imbirowym
• Sałatka z awokado, krewetkami i vinegrette cytrusowym
• Tarta cytrynowo-limonkowa
• Sorbet cytrynowy z listkiem mięty
• Panna cotta z sosem z owoców z białym miąższem (gruszka/brzoskwinia)
• Grillowane brzoskwinie z miodem i jogurtem greckim
• Crema Catalana – tradycyjny, kataloński deser, który można opisać jako krem kataloński lub hiszpański krem budyniowy z karmelową skorupką. Jest to jedno z najbardziej znanych dań kuchni katalońskiej. Głównymi składnikami są mleko, żółtka jaj, cukier oraz skrobia (zazwyczaj kukurydziana), która zagęszcza krem. Tym, co wyróżnia Crema Catalana na tle innych kremów (takich jak francuski crème brûlée), jest unikalny zestaw przypraw używanych do aromatyzowania mleka. Tradycyjnie są to: cynamon (laska cynamonu), skórka z cytryny, skórka z pomarańczy. Deser podaje się w małych, glinianych misececzkach (cazuelitas). Przed podaniem wierzch posypuje się warstwą cukru i opala specjalnym palnikiem lub rozgrzanym żelaznym prętem (cremador), tworząc twardą, chrupiącą, karmelową skorupkę, którą rozbija się łyżeczką przed jedzeniem. Jest to krem o delikatnej, jedwabistej konsystencji, zbalansowanym smaku mleka, jajek i cytrusów, z kontrastującą słodyczą i chrupkością karmelowej warstwy. Różnica od Crème Brûlée: Choć oba desery są podobne, Crema Catalana zazwyczaj bazuje na mleku (nie śmietance), ma dodatek skrobi, jest aromatyzowana cytrusami i cynamonem, a tradycyjnie przygotowuje się ją na kuchence, a nie w kąpieli wodnej w piekarniku.

Molí Parellada to kameralna, rodzinna winiarnia z regionu Penedès, która swoje początki ma w 1987 roku i przez lata rozwijała się z pasji do lokalnej tradycji winarskiej. Za aktualny charakter i rozwój winiarni odpowiada winemaker i właściciel Francisco Domínguez – to on jest dziś twarzą, motorem i głównym autorem projektu Molí Parellada. W praktyce jest twarzą całego przedsięwzięcia – to on opowiada o winach, prowadzi degustacje, tworzy koncepcje nowych etykiet i odpowiada za to, by każda butelka odzwierciedlała charakter miejsca i jego własną wizję enologiczną. Winiarnia powstała w 1987 roku jako rodzinne przedsięwzięcie i rodzina Domínguezów do dziś jest centrum jej funkcjonowania. Francisco podkreśla, że bez rodzinnej pomocy oraz wielopokoleniowego przywiązania do regionu Penedès winiarnia nie miałaby dzisiejszego charakteru. Siedziba winiarni mieści się dziś w odrestaurowanym starym młynie papieru w Torrelavit – stąd część nazwy („Molí” = młyn) i silne powiązanie miejsca z lokalną historią. Produkcję tworzą zarówno klasyczne Cavy (DO Cava), jak i spokojne wina D.O. Penedès, oparte na typowych dla okolicy odmianach takich jak Xarel·lo i Parellada, z dodatkami szczepów międzynarodowych tam, gdzie pasuje do stylu. Molí Parellada mocno stawia na doświadczenie odwiedzających: przestrzeń Molí Xperience to sale degustacyjne, taras i programy wizytowe zaprojektowane tak, by łączyć opowieść o miejscu z degustacją produktów. Estetyka i komunikacja marki czerpią z przemienionej architektury młyna – wnętrza są przystosowane do kameralnych spotkań, degustacji i małych wydarzeń, co nadaje miejscu przyjazny charakter. Produkcja jest prowadzona w skali umiarkowanej – część butelek trafia na eksport, część sprzedawana jest lokalnie, a część pozostaje w limitowanych seriach dla koneserów. Molí Parellada to połączenie rodzinnej historii, lokalnej tożsamości Penedès i autorskiego podejścia do winiarstwa – miejsce niewielkie, ale z wyraźnym charakterem i ofertą skierowaną zarówno dla odwiedzających.

Filozofia Molí Parellada opiera się na kilku wyraźnych filarach, które przewijają się w całej komunikacji winiarni i ich sposobie pracy — zarówno w produkcji win, jak i w podejściu do gości.

1. Szacunek do miejsca i historii – Sercem projektu jest odrestaurowany młyn papieru w Torrelavit. Winiarnia buduje swoją tożsamość na historii tego miejsca i na lokalnej tradycji Penedès. Stąd nacisk na lokalne odmiany (Xarel·lo, Parellada) i zachowanie charakteru regionu.
2. Produkcja na ludzką skalę – butikowa, świadoma – Molí Parellada nie jest dużą winiarnią. Ich filozofia to małe serie, ręczna praca i pełna kontrola nad każdym etapem. Stawiają na wina autorskie, często w limitowanych edycjach, dopracowane detalicznie, a nie masowo produkowane.
3.  Równowaga między tradycją a nowoczesnością – Łączą tradycyjne odmiany i techniki z nowoczesnym podejściem do winifikacji. Przykładem jest eksperymentalne „Esquinçadores” — wino tworzone metodą mikro-winifikacji, z dojrzewaniem w kasztanowych/dębowych beczkach, ale z bardzo nowoczesną interpretacją smaku.
4. Autorski charakter win – wina z osobowością – Francisco Domínguez tworzy wina, które mają mieć wyraźną tożsamość. Nie są to wina neutralne — mają odzwierciedlać miejsce, odmianę i jego własną wizję. Filozofia winiarni mówi o „wielkim winie w małym wydaniu”, czyli jakości ponad ilością.
5. Podejście gościnne i otwartość na odwiedzających – Molí Xperience jest integralną częścią filozofii. Winiarnia chce, aby ludzie poznawali nie tylko wino, ale całe otoczenie – historię młyna, architekturę, rodzinną atmosferę, naturę wokół Torrelavit. Chodzi o stworzenie przeżycia, nie tylko o degustację.
6. Praca rodzinna jako fundament – Ich filozofia to także rodzinność — wspólna praca, mała ekipa, osobiste podejście do każdej butelki i każdego gościa. To przeciwieństwo anonimowego, przemysłowego podejścia.