Opis

Barone di Serramarrocco Rosso Pignatello z Vigna di Sammarcello to esencja zachodniosycylijskiej tradycji w butelce: rzadki, lokalny szczep Pignatello (Perricone) w 100% ukazuje tu intensywność i elegancję miejsca pochodzenia. To wino które łączy w sobie rzadki, historyczny rodowód szczepu Pignatello z nowoczesną precyzją winifikacji. Ten limitowany rocznik (ok. 6.600 butelek) został wyprodukowany z parceli położonej na około 325 m n.p.m., z bardzo niskich plonów na gęstych nasadzeniach (7.143 winorośli/ha), a fermentacja i długie maceracje dają bogatą ekstrakcję, którą zaokrąglono dojrzewaniem przez 18 miesięcy w nowych tonneaux z dębu Allier Troncais — rezultat to wino o gęstej, purpurowej barwie, zacierające granice między siłą a finezją. Polecane do powolnych degustacji, otwierania na 1–2 godziny przed podaniem i do parowania z potrawami o wyraźnej strukturze i aromatach śródziemnomorskich — od grillowanych jagnięciny po dojrzewające sery. Dla kolekcjonerów: leżakowanie w butelce przez 3–7 lat wydobędzie drugie dno smaków, przy zachowaniu balsamicznej świeżości. Jeżeli szukasz czerwonego o wyraźnej tożsamości sycylijskiej – Barone di Serramarrocco to propozycja, która łączy surowość terroiru z francuską finezją beczki.

WINIFIKACJA: oparta jest na ręcznym zbiorze (ok. 8–15 września), selekcji gron z parceli Vigna di Sammarcello (3,75 ha). Fermentacja trwa około 20–24 dni przy kontrolowanej temperaturze 26–28°C w stalowych kadziach z maceracją na osadzie, co daje głęboką ekstrakcję tanin i barwy; następnie odbywa się fermentacja jabłkowo-mlekowa w betonowych zbiornikach, co stabilizuje strukturę i miękkość. Wino dojrzewa 18 miesięcy w nowych, 300-litrowych tonneaux z dębu Troncais Allier (średnie palenie), a potem dodatkowe ~10 miesięcy w butelce przed wypuszczeniem – zabieg ten wnosi aromaty tostowe, waniliowe i subtelne nuty cedru, jednocześnie zaokrąglając szorstkie krawędzie tanin. Limitowana produkcja (~6.600 butelek) i niski plon na krzew (ok. 1,30 kg/planta) wpływają na koncentrację i czystość wyrazu.

W KIELISZKU: wino prezentuje się gęstą, intensywną purpurą z rubinowymi refleksami przy brzegu – koncentracja barwy sugeruje bogate ekstrakty. Obrót kieliszka odsłania wyraźne „nogi” – wolne spływanie wskazujące na bogaty ekstrakt i średnio-wysokie wytrawne ciało. Nawet przed powąchaniem widać równowagę między ciężarem a żywiołowością – wino nie jest przytłaczające, raczej skoncentrowane i zgrabne, z obietnicą długości w ustach. W miarę napowietrzania barwa pozostaje głęboka, co sugeruje stabilność barwników i dobry potencjał starzenia. Kieliszek zapowiada wino pełne, strukturalne, o wyraźnej, choć zharmonizowanej obecności drewna i owocu.

NOS: pierwsze powitanie aromatu to skoncentrowane czarne owoce: czarna porzeczka (cassis), czarne wiśnie i jeżyny, przechodzące w nuty śliwki i wiśniowego kakao. Za owocem pojawiają się kontinuum ziołowe i balsamiczne – mięta i eukaliptus, który nadaje chłodny, lecz elegancki zarys. W tle wyłaniają się nuty tytoniu i lekkiego dymu oraz delikatne przyprawy piekarnicze/korzenne (cynamon, lukrecja), lekko palone drewno i wanilia wynikające z dojrzewania w nowych beczkach Allier; kawa i kakao wkomponowują się harmonijnie, nie dominując, lecz dodając głębi. Jest też lekkie uczucie „leśnej ziemi” i cedru, które dodaje winu charakteru i długości. Aromat jest złożony i ewoluuje w kieliszku — po kilku minutach cięższe nuty owocowe odsuwają się, ustępując miejsca balsamicznym akcentom i korzennym tonom. Nos jest wielowarstwowy – od owocu, przez zioła, do przypraw i tostowanego dębu – i zapowiada złożony, długi finisz.

USTA: wino wypływa pełną, kremową teksturą: taniny są obecne, ale drobnoziarniste i dobrze sformatowane dzięki długiej pracy z osadem i dojrzewaniu w nowych beczkach. Pierwsza fala smakowa przynosi ciemne owoce — czarne jagody, dżem z czarnej porzeczki — następnie rozwijają się nuty korzenne: lukrecja, pieprz, kakao i subtelna gorzka czekolada. Kwasowość jest żywa i świeża, przeciwwagę stanowiąca do bogatej struktury; ona też daje napięcie, które sprawia, że wino jest pijalne i nie męczy. Dębina wnosi eleganckie taniny i nuty waniliowo-cedrowe, ale dzięki starannej obróbce nie zagłuszają one owocu. W ustach wyczuć można balans między siłą a finezją: skoncentrowane, ale nie ociężałe – idealne do jedzenia, które wymaga towarzysza zdolnego przełamać tłustość i podkreślić przyprawy.

FINISZ: długi, balsamiczny i pozostawia przyjemne uczucie suszonych ziół, tytoniu i długotrwałego czarnego owocu; posmak lukrecji wraca jak echo. Mineralna linia utrzymuje się długo po przełknięciu, a taniny stopniowo miękną, oferując szlachetną gładkość. Końcowe nuty tytoniu i słodko-gorzkiego kakao, z przyjemną pikantną nutą pieprzu na końcu – sygnał, że wino świetnie odnajdzie się przy potrawach o wyraźnym charakterze. Wino zostawia w ustach solidne, ale eleganckie wspomnienie terroiru.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Coniglio alla cacciatora – tradycyjne włoskie danie, które oznacza królika po myśliwsku. Głównym składnikiem jest mięso z królika, które podczas długiego duszenia staje się niezwykle kruche i soczyste. Bazą sosu jest często białe lub czerwone wino, w zależności od regionu i tradycji. Do tego dodaje się pomidory, cebulę, czosnek, świeże zioła (rozmaryn, szałwia) oraz bulion
• Brasato di manzo – duszona wołowina, to tradycyjne danie kuchni włoskiej. To bogate i sycące danie polega na powolnym duszeniu dużego kawałka wołowiny w winie, aż mięso stanie się niewiarygodnie kruche i delikatne. Mięso jest często marynowane na noc w czerwonym winie z dodatkiem warzyw (cebula, marchewka, seler), czosnku i aromatycznych ziół (rozmaryn, liść laurowy). Proces gotowania rozpoczyna się od obsmażenia mięsa, a następnie wolno dusi się je w marynacie i bulionie, często przez kilka godzin.
• Pappardelle z dziczyzną i szałwią
• Involtini di vitello – tradycyjne włoskie danie, które oznacza „roladki z cielęciny”. Nazwa nawiązuje do sposobu przygotowania – cienkich plastrów mięsa zawiniętych wokół aromatycznego farszu. Cienko rozbite plastry cielęciny (scaloppine) stanowią podstawę roladek. Wypełnienie zależy od regionalnych wariantów, ale często zawiera: ser (np. Pecorino lub Parmezan), wędliny (np. szynka parmeńska, pancetta, mortadella), warzyw (np. seler, marchew, cebula), inne dodatki (np. bułka tarta, rodzynki, orzeszki piniowe)
• Sycylijska caponata z grillowanym bakłażanem – tradycyjna potrawa pochodząca z Sycylii, którą można określić jako słodko-kwaśny gulasz lub sałatkę warzywną. Głównym składnikiem dania jest bakłażan, a całość duszone jest w sosie, który łączy w sobie kwaśny ocet winny i słodki cukier
• Saltimbocca alla siciliana to sycylijska wersja saltimbocca alla romana, która różni się od rzymskiej wersja zastosowanymi składnikami, które odzwierciedlają lokalne smaki. Zamiast samej szynki parmeńskiej, często używa się dodatków charakterystycznych dla kuchni sycylijskiej, takich jak: sycylijski ser (np. Caciocavallo), włoskie wędliny (np. mortadella), orzeszki piniowe, rodzynki, kapary, czosnek
• Melanzane ripiene – tradycyjne włoskie danie, które oznacza nadziewane bakłażany. Bakłażany są przekrawane na pół, a ich miąższ jest wydrążany. Wnętrze bakłażana jest następnie wypełniane aromatycznym nadzieniem. Najczęściej używa się: mielonego mięsa (wołowina, wieprzowina), startego sera (np. Pecorino), bułki tartej lub czerstwego chleba, posiekanego miąższu z bakłażana, jajek i ziół. Nadziewane bakłażany są zazwyczaj zapiekane w piekarniku, często podlane sosem pomidorowym, co sprawia, że potrawa staje się niezwykle soczysta i aromatyczna.
• Pappardelle z królikiem i czarnymi oliwkami
• Sycylijska pizza z ndują i pecorino
• Polpette z jagnięciny w sosie pomidorowym
• Arancini z ragù mięsno-pomidorowym i mozzarellą
• Cozze in umido – tradycyjne włoskie danie, które oznacza małże duszone w sosie. Jest to prosty, ale aromatyczny sos na bazie pomidorów, białego wina, czosnku i natki pietruszki. Świeże małże gotuje się w sosie, aż ich muszle się otworzą. Proces ten sprawia, że wchłaniają one aromaty sosu, stając się wyjątkowo smaczne.
• Shepherd’s pie – zapiekanka pasterska, to tradycyjne danie kuchni brytyjskiej, które składa się z dwóch warstw. Spód tworzy sos mięsny z warzywami, a wierzch przykrywa puszyste purée ziemniaczane, zapiekane do zrumienienia w piekarniku. Oryginalnie przygotowuje się ją z mielonej jagnięciny. Oprócz mięsa i purée ziemniaczanego, do przygotowania zapiekanki używa się: warzyw – cebula, marchewka, groszek, seler oraz przypraw i sosów: sos Worcestershire, bulion, koncentrat pomidorowy, tymianek, rozmaryn i czosnek
• Duszone polędwiczki wieprzowe z czarnymi oliwkami
• Karkówka z winem i suszonymi śliwkami
• Pieczone ośmiorniczki z grillowaną papryką i ziemniakami
• Ser pecorino z konfiturą figową
• Czekoladowe ciastka z pistacjami
• Grillowane żeberka wołowe z sosem BBQ
• Pieczona kaczka w sosie wiśniowym
• Gulasz wołowy po węgiersku
• Tataki z tuńczyka z sosem sojowo-imbirowym
• Ibérico (szynka) z grilowanymi figami
• Grillowane polędwiczki z chimichurri
• Smażone żeberka z glazurowanym sosem sojowo-miodowym
• Serowy talerz: dojrzewający Gruyère, Pecorino, dojrzewający Cheddar
• Chili con carne z ciemną czekoladą
• Taco z grillowanym mięsem i pikantną salsą z mango
• Pieczony batat z fetą i orzechami włoskimi
• Bakłażanowy dip (baba ganoush) z chlebem pita
• Sernik z kremowym mascarpone i polewą z ciemnych owoców
• Tarte flambée z serem i boczkiem
• Souvlaki z jagnięciny z tzatziki – tradycyjne greckie danie, które można opisać jako szaszłyki z grillowanego mięsa. Do przygotowania souvlaki najczęściej używa się wieprzowiny lub kurczaka, pokrojonych w małe kostki. Rzadziej można spotkać wersje z jagnięciną lub wołowiną. Mięso jest marynowane w oliwie z oliwek, soku z cytryny i aromatycznych przyprawach, takich jak oregano, tymianek, kumin i czosnek. Zamarynowane kawałki mięsa nadziewa się na drewniane lub metalowe szpikulce, a następnie grilluje na węglu drzewnym lub smaży.

W 1624 roku Don Juan Antonio Marrocco y Orioles, Lord Majątku Serramarrocco i Kapitan Sprawiedliwości Salemi, został mianowany pierwszym baronem Serramarrocco przez Jego Wysokość Króla Filipa IV Hiszpanii i Sycylii, w uznaniu za dzielną walkę Don Juana Antonio o zapewnienie schronienia i pomocy ludności królestwa dotkniętej czarną śmiercią, która przetoczyła się wówczas przez Sycylię. Ponadto, w uznaniu za odwagę i bezinteresowność, Jego Wysokość Król Filip IV Hiszpański nadał swojemu kapitanowi również domenę królewską, która miała być utrzymywana „in baroniam Serrae Marrocco”, majątek koronny, od tego czasu znany z doskonałych winnic, które były zarezerwowane do produkcji win dla dworu królewskiego Sycylii. Obecnie na tych samych ziemiach produkowane są wina Barone di Serramarrocco. Od 2001 roku Marco di Serramarrocco, kierując się tradycją rodzinną i po karierze maklera w Lloyd’s of London, powrócił z Anglii, aby rozpocząć projekt reorganizacji posiadłości ziemskiej. W oparciu o renomowane terroir uprawy winorośli dawnego baronatu i zgodnie z dekretem D.D.G. N° 3198 del 02-07-2013 wydanym przez Region Sycylii, terroir Serramarrocco jest chronione pod nazwą „Vigna di Serramarrocco” jako pierwsze chronione oznaczenie pochodzenia Erice (PDO) i całej prowincji Trapani. Serramarrocco, obecnie posiadłość winiarska, składa się z około 60 hektarów, z czego 22 hektary to winnice o wysokiej gęstości uprawy, które zostały ponownie zasadzone po przeprowadzeniu badania mikrozonacji. Odmiany, klony, podkładki i gęstość zostały dobrane tak, aby pasowały do złożoności terroir. Ponadto system uprawy i system uprawy winogron zostały zastosowane w celu uzyskania niskiej wydajności z jednej winorośli, aby jeszcze bardziej wzmocnić charakterystyczne profile odmianowe każdego winogron. Posiadłość korzysta z idealnego, morskiego mikroklimatu, ponieważ znajduje się na wietrznym obszarze na wysokości około 350 metrów nad poziomem morza, gdzie występują znaczne różnice temperatur między dniem a nocą. Takie idealne warunki klimatyczne i cechy geopedologiczne pozwalają posiadłości Serramarrocco produkować wina o własnym charakterze, typowości i rzadkiej elegancji.