Opis

Carignano del Sulcis „932” Superiore od Cantina di Calasetta to czerwone wino, które nosi w sobie esencję wyspiarskiego terroiru Sant’Antioco – winnice prowadzone w tradycyjnym systemie alberello, stare krzewy (>50 lat) posadzone na piaskowych glebach, na własnych korzeniach, bez szczepienia (piede franco). To wino powstało z jednej odmiany – 100% Carignano – i ma ambicję łączyć śródziemnomorski, ziołowo-balsamiczny charakter szczepu z gęstą strukturą i elegancją dojrzewania w małych beczkach z francuskiego dębu. Butelka przeznaczona jest dla osób szukających intensywności i trwałej koncentracji aromatów oraz gęstej, śródziemnomorskiej ekspresji Carignano z długim okresem dojrzewania w beczkach – limitowana produkcja, wino o dużej strukturze, idealne do podania przy uroczystych posiłkach lub do odłożenia w piwniczce na kilka lat. To butelka, którą warto wybrać na ważne momenty – zarówno jako towarzysza kolacji oraz intensywnych dań mięsnych, jak i jako „wino do medytacji”, które zyska przy dekantacji i leżakowaniu w piwnicy. Zalecane otwieranie 30–60 minut przed degustacją i serwowanie w temperaturze około 16–18°C.

WINIFIKACJA: winifikacja tego Carignano jest oparta na równowadze tradycji i precyzji: zbiory pochodzą z ponad pięćdziesięcioletnich krzewów prowadzonych w systemie alberello, rosnących na piaszczystych glebach, bez szczepień (piede franco). Po ręcznym zbiorze winogrona trafiają do winiarni, gdzie macerują przez 14 dni przy kontrolowanej temperaturze fermentacji (około 28°C), co pozwala wydobyć głęboki kolor i skoncentrowaną esencję owocu bez nadmiernej ekstrakcji gorzkich tanin. Po fermentacji alkoholowej następuje fermentacja malolaktyczna przeprowadzona w zbiornikach cementowych, która wygładza kwasowość i nadaje teksturze łagodniejszą, bardziej aksamitną naturę. Następnie wino dojrzewa przez 18 miesięcy w barrique pierwszego przejścia z dębu francuskiego – te niewielkie beczki wnoszą do wina nuty wanilii, czekolady i przypraw, jednocześnie nie dominując naturalnej owocowości i aromatów ziół śródziemnomorskich. Po dojrzewaniu w beczkach następuje butelkowanie i co najmniej 6 miesięcy leżakowania w butelce, które konsoliduje strukturę i harmonizuje aromaty przed wypuszczeniem na rynek. Ten proces podkreśla intencję producenta: zachować ekspresję miejsca przy jednoczesnym zastosowaniu starannego, kontrolowanego starzenia w dębie dla uzyskania klasy i trwałości.

W KIELISZKU: prezentuje się głęboko – intensywne czerwone rubinowe z delikatnymi, lekko granatowymi refleksami na brzegu; przy przechyleniu uwidaczniają się gęste, powolne „łzy” świadczące o masie ekstraktu i potencjalnie wyższej zawartości alkoholu, a także o oleistej strukturze. Barwa jest bardziej wysycona niż przeciętna dla lekkich czerwonych – daje klarowny sygnał, że mamy do czynienia z winem o pełnej ekstrakcji skórek i dłuższej maceracji, typowym dla oznaczenia „Superiore”. Wskazuje na dojrzały owoc, lecz granatowe odcienie mówią o strukturze i możliwości starzenia.

NOS: intensywny i złożony: na pierwszym planie pojawia się dojrzała, czerwono-czarna owocowość: dominują dojrzałe czerwone owoce – wiśnia, świeża i lekko konfiturowana czereśnia i dojrzała malina – przechodzące w gęstsze akcenty jeżyny i śliwki, które nadają wrażenie słodyczy owocu bez bycia cukrowym. W tle pojawiają się tony śródziemnomorskiej roślinności: rozmaryn i nadmorska makkia (rodzaj formacji roślinnej charakterystycznej dla regionów śródziemnomorskich i podzwrotnikowych. Jest to gęsta, wiecznie zielona roślinność nadmorska). Do tych elementów dołącza wyraźny mentolowy i balsamiczny akcent – nuta eukaliptusa/żywicy oraz kwiatu mitru charakterystyczna dla Carignano z południowej Sardynii. Dębowe dojrzewanie wnosi ciepłe nuty wanilii i słodkiej przyprawy (cynamon), podbudowując kompozycję nutami kakao i lekkiego dymu tostowanego drewna. Po napowietrzeniu bukiet staje się jeszcze bardziej złożony: subtelny zapach mokrej ziemi, delikatny zapach tytoniu i akcenty geranium w tle. Nos daje przekrój typowego profilu Carignano: mieszanką dojrzałej, ciemnej owocowości i wyraźnej, ziołowo-balsamicznej nuty regionu Sulcis.

USTA: rozłożyste i wyraźnie zbudowane na strukturze tanin. Wejście jest „mięsiste”: szeroka środkowa część smaku przynosi skoncentrowaną owocowość jagód mirtu i dojrzałych wiśni, ale nie słodycz – raczej soczystość i intensywność. Kwasowość jest obecna i świeża, dobrze równoważąc dość wysoką ekstrakcję i alkohol; w rezultacie wino pozostaje żywe, a nie ciężkie. Tekstura jest gładka, niemal lepka, z wyraźnym „ciałem” i poczuciem ciepła. Dębowe starzenie wnosi subtelne przyprawy i kremowe tony (wanilia, dym, delikatna palona nuta), które integrują się z owocem i nie dominują; odczucie całościowe to wino o dużej gęstości i treści, ale z wewnętrzną równowagą. Wyczuwalna mineralność i lekka słona morskość podkreślają regionalny charakter — w ustach pojawia się też subtelna nuta gorzkiej czekolady lub skórki pomarańczy, która dodaje złożoności. Tekstura jest aksamitna – taniny zostały złagodzone przez malolaktykę, co daje przyjemne, „mięsiste” doznanie.

FINISZ: długi i konsekwentny: owocowe motywy wiśni i jagód utrzymują się długo, a za nimi rozwijają się nuty ziół/makii, kakaowa goryczka oraz delikatny dębowy posmak waniliowo-kawowy. Końcowe wrażenie to połączenie siły i elegancji – wino nie kończy się gwałtownie, lecz stopniowo wygasa, pozostawiając na podniebieniu przyjemny posmak słonej mineralności i przypraw korzennych. Z biegiem kilku minut po przełknięciu w ustach pozostają ciekawe echo ziół i korzenności, które sprawiają, że kolejne łyk jest równie atrakcyjny – to wino, które „przypomina” o sobie długo po wypiciu. W skali potencjału starzenia – dobrze przechowywana butelka powinna rozwijać bardziej złożone nuty leśne i skórzaste przez kolejne lata, przy jednoczesnym złagodzeniu tanin (najlepsze przez najbliższe 5–12 lat).

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Porceddu (lub porcetto sardo, maialino sardo we włoskim języku ogólnym) – tradycyjne danie sardyńskie, składające się z pieczonego prosiaka. Jest to najbardziej ikoniczne danie kuchni Sardynii, symbol lokalnej tradycji i gościnności. Młody prosiak (prosię ssące), zazwyczaj o wadze do kilku kilogramów, co gwarantuje delikatne i słodkawe mięso. Danie jest tradycyjnie przygotowywane metodą wolnego pieczenia na rożnie (allo spiedo) nad żarzącymi się węglami drzewnymi (często z aromatycznego drewna, np. mirtu lub jałowca). Proces pieczenia trwa kilka godzin. Kluczem do sukcesu jest długi czas pieczenia, który sprawia, że mięso w środku jest niezwykle soczyste i miękkie, a skóra staje się niesamowicie chrupiąca. Solenie odbywa się zazwyczaj w połowie pieczenia. Prosiaka przyprawia się zazwyczaj prostymi, lokalnymi ziołami, takimi jak mirt, tymianek, czasem szafran, czarny pieprz lub gałka muszkatołowa, co nadaje mu unikalny, śródziemnomorski aromat. Porceddu to danie wspólnotowe, często podawane podczas świąt, uroczystości rodzinnych czy festynów. Serwowane jest na gorąco, po pokrojeniu na kawałki, często na tacy wyłożonej aromatycznymi liśćmi mirtu. Stanowi główną atrakcję sardyńskiego obiadu
• Malloreddus alla Campidanese – najbardziej znane i tradycyjne danie kuchni sardyńskiej. Nazwa odnosi się do dwóch elementów: 1) Malloreddus: typowy, sardyński makaron w kształcie małych, podłużnych muszelek z podłużnymi rowkami. 2) Campidanese: styl przygotowania dania, charakterystyczny dla regionu Campidano na Sardynii (okolice Cagliari). Jest to sycące, domowe danie, będące esencją smaków Sardynii. Makaron (Malloreddus): ten unikalny kształt sprawia, że makaron idealnie zbiera sos. Czasami makaron ten barwiony jest szafranem, co nadaje mu delikatnie żółty kolor i unikalny aromat. Sos (Sugo): Sos alla Campidanese jest bogaty i aromatyczny: Kiełbasa (Salsiccia Sarda): Głównym składnikiem mięsnym jest lokalna, sardyńska kiełbasa wieprzowa, którą rozdrabnia się i podsmaża. Sos pomidorowy: Kiełbasa jest duszona w sosie pomidorowym (z passaty lub świeżych pomidorów). Szafran: Jest to kluczowa przyprawa, która nadaje sosowi charakterystyczny smak i aromat, a także piękny kolor. Szafran jest uprawiany na Sardynii i jest ważnym elementem lokalnej kuchni. Używa się również cebuli, oliwy z oliwek i opcjonalnie białego wina do deglasowania. Danie podaje się na gorąco, a na koniec posypuje się obficie startym serem Pecorino Sardo (lokalnym, sardyńskim serem owczym, który jest bardziej słony i ostry niż rzymskie Pecorino Romano), a czasem też Ricotta salata. Malloreddus alla Campidanese to danie główne, które łączy w sobie smaki sardyńskiej wsi (kiełbasa, ser owczy) i aromat śródziemnomorskiego szafranu
• Fregola con ragù di salsiccia – tradycyjne danie kuchni sardyńskiej, które łączy dwa główne składniki regionalne. Fregola (lub fregula) to unikalny, sardyński rodzaj makaronu. Nie przypomina on typowego włoskiego makaronu, a raczej małe, twarde, nieregularne kuleczki, podobne do kuskusu, ale znacznie większe i prażone. Powstaje przez ręczne „wałkowanie” semoliny z wodą w dużej misie, a następnie jest prażona w piecu, co nadaje jej charakterystyczny, złocisty kolor i lekko orzechowy smak oraz unikalną teksturę. Ragù di salsiccia to bogaty, aromatyczny sos mięsny (ragù) na bazie lokalnej, sardyńskiej kiełbasy (salsiccia sarda), duszonej w sosie pomidorowym z dodatkiem cebuli i wina. Jest to sycące, esencjonalne danie główne, popularne na Sardynii. Połączenie smaków: Prażony smak fregoli doskonale komponuje się z bogatym, mięsnym ragù i słonym smakiem sera Pecorino Sardo (którym obficie posypuje się danie po podaniu). Fregola gotowana jest podobnie jak risotto, absorbując bulion i sos, co nadaje daniu kremową konsystencję, ale z wyczuwalną teksturą twardych kuleczek. Danie to jest cenione za swój autentyczny, wiejski charakter i głęboki smak.
• Pecorino sardo (ser owczy średnio-starzony) z miodem sardyńskim
• Zrazy z dziczyzny z czerwonym winem
• Orzo z suszonymi pomidorami i tuńczykiem
• Peperonata sarda – regionalna odmiana popularnego włoskiego dania peperonata, charakterystyczna dla kuchni Sardynii. Jest to duszona potrawa warzywna, której głównymi składnikami są papryka, cebula i pomidory, obficie doprawiona oliwą z oliwek. Bazuje na prostych, śródziemnomorskich warzywach: papryka: zwykle mieszanka papryk w różnych kolorach (czerwona, żółta, zielona), cebula: często czerwona lub biała cebula, krojona w paski lub piórka. Pomidory: Świeże lub w formie passaty (przecieru pomidorowego). Oliwa z oliwek: Używana hojnie, co jest typowe dla kuchni włoskiej, zwłaszcza południowej, opcjonalne dodatki: sardyńska odmiana może czasem zawierać dodatki, takie jak oliwki, kapary, czy aromatyczne zioła (oregano, bazylia). Warzywa są krojone i powoli duszone na oliwie, aż staną się miękkie i smaki się „przegryzą”. Proces ten sprawia, że danie nabiera słodkawego posmaku, a papryka staje się delikatna. Peperonata sarda jest niezwykle uniwersalna. Może być podawana na ciepło lub w temperaturze pokojowej jako: dodatek: do dań mięsnych (np. pieczonej jagnięciny, co widać w menu restauracji), rybnych lub grillowanych potraw lub przystawka: jako samodzielna przekąska z chrupiącym pieczywem, np. pane carasau (tradycyjnym sardyńskim chlebem). Peperonata jest daniem, którego smak zyskuje na intensywności, gdy jest przygotowane z wyprzedzeniem.
• Stek z rostbefu z masłem ziołowym
• Lasagne z mięsem i beszamelem
• Pizza z salami piccante i mozzarellą
• Tacos z wołowiną i salsą z pomidora
• Tarta z karmelizowaną cebulą i kozim serem
• Szaszłyki wieprzowe z grilla
• Krewetki w sosie pomidorowo-czosnkowym / Krewetki w czosnku i chili na maśle
• Curry z wołowiną i pomidorami
• Czekoladowe tartaletki z czereśniami
• Tarta z wiśniami
• Czekoladowo-orzechowe brownies z odrobiną soli morskiej / Czekoladowe brownie z wiśniami
• Czekolada mleczna z suszonymi wiśniami

 Cantina di Calasetta to spółdzielnia winiarska założona na wyspie Sant’Antioco w 1932 roku przez grupę lokalnych winiarzy — jedna z najstarszych kooperatyw winiarskich Sardynii. Firma powstała, by chronić i promować lokalne odmiany (zwłaszcza Carignano del Sulcis) i gospodarstwa wyspiarskie; od początku silnie związana jest z kulturą i gospodarką Calasetty. Winnice Cantina di Calasetta znajdują się na południowo-zachodniej części Sardynii — głównie na wyspie Sant’Antioco o raz w sąsiednich pagórkach Basso Sulcis. Plantacje dostawców kooperatywy obejmują około 120 ha — rozrzuconych po łagodnych wzgórzach, często na piaszczystych glebach nad morzem. Charakterystyczne dla Calasetty są suche, piaszczyste gleby i duże nasłonecznienie z morską bryzą — to daje winom wyraźną morskość i zdolność do uprawy winorośli na własnym korzeniu (piede franco), co na tych plażowych piaskach jest możliwe, bo filoksera nigdy nie zdominowała tu gleb. Na starszych parcelach spotkać można tradycyjne krzaczaste formy (alberello) — niektóre krzewy mają bardzo wiekowe pędy — oraz bardziej współczesne prowadzenia (guyot) w uprawach Vermentino. Cantina di Calasetta specjalizuje się w odmianach lokalnych — Carignano del Sulcis jest ich flagowym czerwonym (często na piede franco i bardzo starych winnicach), a po stronie białej ważne miejsce zajmuje Vermentino. Styl kooperatywy łączy szacunek dla lokalnego dziedzictwa z pragmatyczną, współczesną winifikacją: wino ma pokazywać naturalny owoc, morską mineralność i czystość terroir.