Opis

W butelce De Nariz Coupage Monastrell – Syrah znaleźć można intensywną, a jednocześnie przyjazną opowieść o hiszpańskim południu: wino, które otwiera się ciemnymi owocami, lecz nie zatraca w nich finezji – to rodzaj rozmowy przy stole, w której owoc prowadzi, a przyprawy i drewno delikatnie podpowiadają temat. Wyobraź sobie wieczór w kamiennym patio; ciepłe murawy, zapach pieczonego mięsa dobiegający z sąsiedniej kuchni i kieliszek tego coupage – koncentrat słońca i chłodnej górskiej nocy jednocześnie. To wino „przystępne” w najlepszym znaczeniu: ma strukturę, ale żadnej agresji; ma owocowość, ale bez bycia banalnym; ma szlachetną nutę dębu, która podkreśla, a nie przytłacza. Idealne dla kogoś, kto szuka wina pełnego charakteru, lecz niezbyt przesadzonego – do jedzenia i do rozmowy. Butelka ta jest świetnym przykładem współpracy szczepów Monastrell i Syrah, gdzie Monastrell wnosi soczystość i gęstość, a Syrah – elegancję przypraw i ciemnych jagód. W skali przyjemności to wino „do polubienia” natychmiast, ale z zapasem, by odkrywać kolejne niuanse przy następnym kieliszku. Doskonały wybór – obietnica smaku, który jest zarówno rozkoszny, jak i zrównoważony. Coupage ten pokazuje, że Yecla potrafi dać wino jednocześnie rustykalne i nowoczesne, proste w odbiorze i satysfakcjonujące w treści. Dla tych, którzy lubią wina „do jedzenia” i tym, którzy cenią sobie dobry stosunek jakości do ceny. Butelka uzyskała też oceny w przewodnikach (m.in. 90 pkt w Peñín i 92 w Gourmets) – jest to „nagrodzony blend z Yecla”.

WINIFIKACJA: Winnica De Nariz zbiera dojrzewające owoce z kilku parceli – dwie działki Monastrell o różnych orientacjach i wieku oraz jedną działkę Syrah z obszaru Campo Arriba (ok. 420 m n.p.m.) – starannie dobierając moment zbioru, aby zachować świeżość kwasów i koncentrację aromatów. Winifikacja przebiega klasycznie dla nowoczesnego coupage: po delikatnym sortowaniu i odszypułkowaniu następuje kontrolowana fermentacja w stalowych kadziach, gdzie temperatura jest monitorowana, by wydobyć intensywność ciemnych owoców, a jednocześnie zachować elegancję. Maceracja odbywała się na skórkach w celu uzyskania koloru i tanin – wystarczająco długia, by nadać strukturę, ale niezbyt długa, by nie zdominować świeżości. Po fermentacji wino trafia na 6 miesięcy dojrzewania w beczkach francuskich trzeciego użycia, co pozwala wprowadzić delikatne, „czyste” nuty drewna bez intensywnego wpływu wanilii czy dymu. Końcowe blendowanie 60% Monastrell i 40% Syrah zostaje przeprowadzone z myślą o równowadze – Monastrell daje mocną, gęstą podstawę, Syrah zaś finezję i pieprzno-kwiatowy szlif. Styl produkcji skierowany jest ku naturalnemu wyrażeniu terroiru: selekcja parcel, umiarkowana interwencja w fermentacji i kontrolowane dojrzewanie tworzą w efekcie wino „przystępne”, a zarazem złożone, z wyraźną owocowością i dobrze wkomponowaną kwasowością. Gotowe wino uzyskuje stabilność w butelkach, z intencją zaoferowania trunku przyjemnego do natychmiastowego spożycia, ale o pewnym potencjale do prostego dojrzewania w butelce.

W KIELISZKU: Coupage Monastrell-Syrah ujawnia głęboki, koncentrowany rubin z granatowymi refleksami przy krawędzi; kolor mówi „dojrzałe ciemne jagody i odrobina ekstraktu”, ale nie jest nieprzezroczysty – nadal przenika przez niego światło, pokazując połysk i zdrową gęstość. Przy nalewaniu daje poczucie przyciągającej, bogatej czerwieni, która zapowiada soczystą owocowość i pełne ciało. Ogólny wygląd jest elegancki, skupiony i zachęcający – zapowiada soczystość i intensywność, a jednocześnie pewną finezję.

NOS: dominują soczyste, dojrzałe ciemne owoce: jeżyna, śliwka i czarna porzeczka – wszystkie ułożone w harmonijny bukiet. Pod spodem wyczuwalna jest subtelna warstwa przypraw: pieprzny odcisk Syrah, odrobina lukrecji i cynamonowego szlifu, który dodaje głębi. Pojawiają się też nuty kwiatowe i ziołowe – fiołek i subtelna lawenda oraz zioła śródziemnomorskie (szałwia, rozmaryn w tle), co nadaje aromatom charakteru terytorium Yecla. Dębinowe tony są dyskretne: drewno francuskie trzeciego użycia wnosi raczej strukturę i „czystość” – cedr, lekkie nuty tostowe – niż słodkie waniliowe akcenty; czuć eleganckie, wytrawne wykończenie beczki. W miarę napowietrzania wino odsłania subtelne nuty skóry oraz czarnej czekolady, a także miękką nutę tytoniu – elementy, które nadają nosowi kompleksowość, w granicach „przyjaznego” charakteru. Tak skomponowany bukiet jest skoncentrowany, wielowarstwowy, ale nie krzykliwy – zaprasza do spróbowania.

USTA: pierwsze wrażenie w ustach to „przystępność” – miękkość tanin i owocowa słodycz dają natychmiastowe poczucie przyjemności. Kwasowość jest dostrzegalna, ale doskonale zintegrowana z ciałem – nadaje winu świeżości i sprawia, że nie jest przytłaczające pomimo intensywnego ekstraktu. Monastrell wnosi pełnię i gęstość owocu, Syrah dodaje struktury i pieprznego charakteru; razem tworzą harmonijny, zaokrąglony profil. Kwasowość jest wyraźna, ale dobrze zintegrowana – zapewnia świeżość i żywiołowość, przeciwdziałając monotoni słodkiego owocu. W smaku pojawiają się soczyste czarne owoce (jeżyny, śliwki, jagody), ciemne wiśnie oraz nuty dżemu śliwkowego, uzupełnione przyprawami: czarny pieprz, odrobina cynamonu i gałki muszkatołowej, suszone zioła, a także delikatna nuta gorzkiej czekolady. Alkohol (14,5%) jest wyczuwalny jako ciepło w tle, ale nie przesadnie. Całość daje odczucie „zaokrąglonego, mięsistego” wina o wyraźnym owocu i przyjemnej strukturze.

FINISZ: średnio-długi do długiego, z akcentem na jagodowo-śliwkową nutę i przyjemnym, lekko pieprznym akcencie od Syrah. Pozostawia łagodną goryczkę czekoladową i korzenną, która podkreśla charakter czerwonych owoców; ślad dębu jest dyskretny i elegancki, pozwalając smakowi owocu „przemówić” na końcu. Utrzymuje równowagę – nie gwałtowny, lecz satysfakcjonujący, z zaproszeniem do kolejnego łyka albo do skosztowania potrawy, która będzie go uzupełniała.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Costillas de cordero w sosie pomidorowo-paprykowym – „żeberka jagnięce” lub „kotlety jagnięce”. Jest to popularne danie w kuchni hiszpańskiej, a także w innych kuchniach śródziemnomorskich i na całym świecie. Używa się tu mięsa z młodego jagnięcia (hiszp. cordero), które jest delikatniejsze i ma mniej intensywny smak niż mięso starszej owcy (baranina). Są to zazwyczaj małe porcje mięsa, krojone z kością (żeberka lub kotleciki), często z warstwą tłuszczu, który nadaje im soczystość podczas obróbki. Najczęściej przygotowuje się je przez smażenie, grillowanie (a la plancha lub a la brasa) lub pieczenie (al horno). W Hiszpanii popularne jest podawanie ich w prostej formie, doprawionych jedynie solą, pieprzem i ewentualnie czosnkiem czy ziołami (takimi jak rozmaryn), aby podkreślić naturalny smak mięsa. Danie podaje się na gorąco, często w towarzystwie pieczonych ziemniaków, frytek lub sałatki
• Gachasmigas – bardzo tradycyjne, wiejskie i sycące danie kuchni hiszpańskiej, charakterystyczne przede wszystkim dla regionów południowo-wschodniej Hiszpanii, w tym Murcji, Andaluzji i Kastylii-La Manchy. Rodzaj placka na bazie mąki, przypominającej nieco konsystencją gęstą kaszę, omlet lub placki. Podstawą dania jest mąka (zwykle pszenna), woda, oliwa z oliwek i sól. Składniki te są mieszane i smażone na dużej patelni (często na wolnym ogniu lub palenisku) i nieustannie mieszane lub rozdrabniane, aż do momentu, gdy masa stanie się sypka, chrupiąca i złocista, tworząc coś w rodzaju „okruszków” (migas oznacza okruchy). Do podstawowej masy dodaje się zazwyczaj boczek, chorizo (pikantną kiełbasę), czosnek, a czasem paprykę czy inne warzywa. W wersji z Murcji lub Yecli często towarzyszą jej również grzyby lub nawet ślimaki (jeśli jest to gazpacho jumillano, które jest podobnym, ale bardziej gulaszowym daniem). Danie jest bardzo sycące i tradycyjnie spożywane bezpośrednio z dużej patelni przez wszystkich biesiadników, często w chłodniejsze dni
• Pastel de carne murciano – hiszpańskie, tradycyjne danie z regionu Murcja, które w języku polskim oznacza „Murcjański placek mięsny” lub „Pasztet mięsny z Murcji”. Jest to bardzo charakterystyczna, odświętna potrawa, która różni się od typowych europejskich pasztetów czy placków mięsnych. Ma kształt okrągłego, indywidualnego ciastka lub małej tarty (nie jest to duża forma do krojenia, choć istnieją większe wersje), z wyraźnym, dekoracyjnym „daszkiem” z ciasta. Spód wykonany jest ze specjalnego, kruchego ciasta (pasta brisa), a wierzch z delikatnego, listkowego ciasta francuskiego (hojaldre). Farsz jest bogaty i soczysty. Składa się zazwyczaj z mielonego mięsa (wołowiny lub cielęciny), kawałków hiszpańskiej kiełbasy chorizo. Niekiedy dodaje się morcillę (hiszpańską kaszankę) lub szynkę, kawałków jajek na twardo, czasami groszku, papryki i przypraw (papryka, gałka muszkatołowa, pieprz). Spożywa się go na ciepło, jako sycące danie główne lub przekąskę. Jest to danie głęboko zakorzenione w lokalnej tożsamości Murcji, często serwowane podczas uroczystości rodzinnych i świąt.
• Pisto Murciano – hiszpańskie, tradycyjne danie warzywne, które można opisać jako regionalną wersję ratatouille lub warzywnego gulaszu. Jest to danie charakterystyczne dla regionu Murcja, znanego jako „ogród Europy” (huerta de Murcia), ze względu na obfitość świeżych warzyw. Podstawowe składniki to sezonowe warzywa uprawiane w regionie: pomidory, papryka (czerwona i zielona), cukinia, cebula i czosnek, wszystko duszone powoli na oliwie z oliwek. Czasami dodaje się też bakłażana. Danie ma bogaty, aromatyczny smak, a warzywa są miękkie i dobrze uduszone. Pisto podaje się zazwyczaj na ciepło, jako: Przystawkę (tapa) – z chrupiącym pieczywem do maczania, Danie główne – często podawane z dodatkiem sadzonego jajka (pisto con huevo) na wierzchu lub z kawałkami lokalnego sera lub jako dodatek do dań mięsnych lub ryżowych. Jest to danie zdrowe, pożywne i w pełni wegetariańskie, wykorzystujące bogactwo lokalnych, świeżych produktów
• Zarangollo – tradycyjne, proste danie z regionu Murcja w Hiszpanii, często podawane w formie tapas (przekąski) lub lekkiego dania głównego. Jest to rodzaj hiszpańskiej „jajecznicy” lub omletu, ale o specyficznym sposobie przygotowania, polegającym na bardzo powolnym duszeniu (smażeniu) warzyw na oliwie z oliwek, a następnie połączeniu ich z jajkami. Warzywa (cukinia, cebula, ewentualnie ziemniaki) są krojone w bardzo cienkie plasterki i powoli duszone (smażone) na dużej ilości oliwy, aż staną się miękkie i lekko skarmelizowane. Na koniec dodaje się roztrzepane jajka i delikatnie miesza, aż do ścięcia się jajek, podobnie jak w przypadku jajecznicy, ale z zachowaniem wyraźnej struktury warzyw. Zarangollo podaje się na ciepło, często jako dodatek do dań rybnych lub mięsnych, albo jako samodzielną przekąskę w barach tapas, zazwyczaj w towarzystwie chleba i kieliszka lokalnego wina, takiego jak Monastrell
• Arroz con costra – hiszpańskie danie regionalne, którego nazwa w języku polskim oznacza dosłownie „Ryż ze skorupą/kożuszkiem”. Jest to rodzaj zapiekanego dania ryżowego, bardzo popularnego w południowej części Regionu Walencji, w szczególności w okolicach Elche i Callosa de Segura, a także w przylegających do nich obszarach Murcji, w tym w rejonie Yecli. Jest to sycące danie na bazie ryżu, podobne w zamyśle do paelli, ale z unikalnym sposobem wykończenia. Podstawą jest ryż gotowany w bulionie z różnymi dodatkami, takimi jak kawałki mięsa (często kurczaka, królika), różne rodzaje wędlin (chorizo, morcilla, longaniza), ciecierzyca i pomidory. Tym, co wyróżnia Arroz y costra, jest wierzchnia warstwa. Pod koniec gotowania, wierzch dania zalewa się roztrzepanymi jajkami i zapieka w piecu (tradycyjnie używano do tego celu specjalnego glinianego naczynia i żaru z węgla, który umieszczano także na pokrywie naczynia), aż do momentu, gdy jajka zetną się, tworząc apetyczną, złocistą i chrupiącą „skorupę” lub „kożuszek” na powierzchni ryżu. Danie jest bardzo pożywne, ma intensywny smak i często podawane jest jako główne danie obiadowe. To bogate, treściwe i aromatyczne danie doskonale komponuje się z mocnymi, pełnymi ciała czerwonymi winami, takimi jak lokalny Monastrell
• Olla gitana – tradycyjne, sycące danie jednogarnkowe (gulasz, potrawka), charakterystyczne dla kuchni południowo-wschodniej Hiszpanii, szczególnie dla regionu Murcja, a także dla Almerii. Nazwa w języku polskim oznacza dosłownie „Garnek cygański” lub „Gulasz cygański”. Jest to danie o korzeniach ludowych, bazujące na prostych, łatwo dostępnych składnikach, często wegetariańskie (choć czasem dodawany jest boczek dla smaku). Główne składniki: Podstawą są ciecierzyca (garbanzos) i/lub fasola (judías), sezonowe warzywa: oprócz strączków, danie zawiera zazwyczaj dynię (calabaza), ziemniaki, cebulę, czosnek i pomidory. Cechą wyróżniającą Olla gitana na tle innych hiszpańskich gulaszy jest dodatek gruszki (pera) lub dwóch. Gruszki gotują się razem z resztą składników, nadając gulaszowi unikalny, lekko słodkawy posmak, który równoważy słoność i pikantność potrawy. Danie jest doprawiane papryką (pimentón), szafranem, oliwą z oliwek i solą. Jest to pożywne, zdrowe i aromatyczne danie, idealne na chłodniejsze dni, które doskonale pasuje do solidnych, lokalnych czerwonych win, takich jak Monastrell.
• Pieczona jagnięcina z rozmarynem i czosnkiem
• Gulasz z chorizo i papryką
• Pieczona kaczka z sosem śliwkowym
• Stek z rostbefu z karmelizowaną cebulą
• Quesadillas z mięsem i serem
• Grillowane żeberka wołowe z chimichurri
• Gulasz wołowy z ciemnym piwem i pieczarkami
• Lasagne z mięsem i sosem pomidorowo-mięsnym
• Pieczony ser camembert z ziołami i konfiturą z czerwonych owoców
• Tapenade z czarnych oliwek na grzankach i kawałkiem dojrzewającego sera
• Kanapka bocadillo (lub potocznie bocata) – hiszpańska, tradycyjna kanapka, która jest podstawowym elementem tamtejszej kultury kulinarnej. Zawsze jest robiona z podłużnego kawałka chleba, zazwyczaj z hiszpańskiej bagietki (barra de pan) lub podobnego, chrupiącego pieczywa, przeciętego wzdłuż. Tradycyjne bocadillos są często bardzo proste i zawierają tylko jeden lub dwa główne składniki. Ich siła tkwi w jakości składników i pieczywa. Popularne nadzienia: Jamón Serrano (szynka długodojrzewająca) – klasyk, często z dodatkiem oliwy z oliwek, natarciem pomidora i czosnku, Tortilla Española (hiszpański omlet ziemniaczany), tuńczyk (często z puszki, z oliwkami, papryką lub majonezem), Lomo (polędwiczka wieprzowa, często grillowana) z dodatkami, takimi jak ser czy papryka, Calamares (smażone krążki kalmarów) – madrycka specjalność, Chorizo lub inne regionalne wędliny, Warzywa (np. pieczona papryka, cukinia, bakłażan). Bocadillo to popularny, pożywny posiłek, często spożywany na śniadanie, lunch, kolację lub jako przekąska (merienda), dostępny w większości hiszpańskich kawiarni i barów tapas.
• Embutidos de la región (regionalne wędliny) – różne rodzaje kiełbas, takie jak sobrasada, longaniza czy morcilla
• Sery regionalne z Murcji: Queso de Murcia al Vino (DOP): Jest to lokalny, tradycyjny, półtwardy ser z mleka koziego, którego skórka jest myta w czerwonym winie. Taki proces nadaje skórce charakterystyczny, czerwonofioletowy kolor i owocowe nuty, które naturalnie komponują się z lokalnym winem Monastrell. Queso de Murcia Curado (DOP): Dojrzewająca, twardsza wersja sera z Murcji, o bardziej intensywnym, orzechowym smaku, która będzie pasować do starszych i bardziej złożonych win Monastrell.
• Sery uniwersalne i hiszpańskie: Manchego (DOP): Klasyczny, hiszpański, twardy ser z mleka owczego, o maślanym i orzechowym smaku. Jego dojrzalsze wersje (curado) będą idealnie pasować do Monastrell, gdyż ich intensywność i twarda tekstura równoważą taniny wina. Idiazábal (DOP): Ser z mleka owczego z Kraju Basków i Nawarry, często wędzony. Jego dymne i intensywne nuty będą doskonałym uzupełnieniem owocowo-korzennych aromatów Monastrell. Queso Ibérico: Ser mieszany (z mleka krowiego, koziego i owczego), który jest powszechnie dostępny w Hiszpanii. W zależności od stopnia dojrzałości, może być łagodniejszy lub bardziej intensywny, dobrze pasując do różnych wersji Monastrell.
• Sery międzynarodowe: Comte (AOP): Francuski, twardy ser z mleka krowiego o złożonym, orzechowym i lekko słodkawym smaku. Jego bogactwo doskonale współgra z pełnym ciałem Monastrell. Pecorino (DOP): Włoski, twardy ser z mleka owczego, charakteryzujący się pikantnym, słonym smakiem. Jego ostrość będzie kontrastować z owocowością wina, tworząc ciekawe połączenie. Dojrzały Gouda: Holenderski, twardy ser z mleka krowiego, z kryształkami soli i karmelowo-orzechowym smakiem, który świetnie zrównoważy taniny wina Monastrell.
• Czekoladowy mus (ciemna czekolada 60–70%)
• Brownie z orzechami
• Tarta orzechowa z karmelem

Pedro Martínez to hiszpański sommelier, enolog i winemaker, który zdobył rozgłos już młodo – w 2001 roku wygrał konkurs „Nariz de Oro” i od tego czasu jest postacią rozpoznawalną w hiszpańskim świecie wina; pracował też jako doradca i ma na koncie współpracę z różnymi projektami w branży. De Nariz to butikowy projekt z rejonu Yecla (Murcia), w którym Pedro koncentruje się na szczepie Monastrell – odmianie lokalnej, którą chce „pokazać” w najlepszym świetle. Winnica/marka stawia na odzyskiwanie i ochronę starych krzewów w vaso (krzewy krzaczaste), niskie plony, uprawę na suchym ugorze i możliwie najmniejszą interwencję w piwnicy, żeby „mówił” terroir. To podejście jest wyraźnie eksponowane w opisach ich win. De Nariz współpracuje z parcelami o starych, często nie szczepionych (pie franco) krzewach – przykładowo występują winnice ~50-80-letnie, osadzone powyżej 800-900 m n.p.m., co dodaje winom świeżości. Winiarstwo De Nariz łączy tradycyjne podejście z selektywnymi zabiegami w piwnicy: fermentacje naturalne, dojrzewanie w dużych beczkach i ograniczona interwencja technologiczna. Marka stawia też na silny, konceptualny design (słynny „złoty nos” na etykiecie) oraz limitowane serie i butelki magnum, co wyróżnia ją na rynku. Opakowanie i komunikacja wizualna De Nariz zdobywały uznanie i stały się integralną częścią tożsamości projektu.

FILOZOFIA I PODEJŚCIE DO WINA

1. Terroir i stare winnice – De Nariz wybiera działki o specyficznych warunkach: gleby wapienne/ piaszczyste, ubogie w materię organiczną, winnice stare (niekiedy pie franco – własne korzenie) i często duża wysokość nad poziomem morza.

2. Minimalna interwencja – W winnicy i w piwnicy stosowane są metody ograniczające sztuczne zabiegi, by jak najwierniej oddać charakter miejsca: uprawa na sucho („dry farming”), kontrolowane plony, fermentacje mniej mechaniczne.

3. Monastrell w centrum uwagi – Całość portfolio oparta jest na tej odmianie, uważanej przez Martíneza za jedną z najciekawszych i niedostatecznie docenionych.

4. Prezentacja i design jako część komunikacji – Butelka De Nariz to nie tylko wino, ale także opowieść: etykieta z „nosową” ikoną – odwołująca się do roli węchu i doświadczenia sensorycznego. Projekt został nagrodzony wieloma międzynarodowymi wyróżnieniami (m.in. Pentawards) za design.

5. Ekspresja różnic parceli i regionów – Wina z różnych części Murcji (Yecla, Jumilla, północ-zachód) mają ukazywać różnice w terroir i w klimacie, a nie być sztucznie ujednolicone.

Dla miłośnika wina De Nariz to nie kolejne „markowe” wino, lecz projekt z tożsamością. To wina, które mówią o miejscu, o odmianie i o wizji. Pedro Martínez – jako sommelier i enolog – przenosi swoje doświadczenie w obsłudze i degustacji do produkcji: wie jak słuchać wina, jak reagować na terroir, jak unikać przesadnej interwencji.