Opis

Edición Limitada Yecla od De Nariz to manifest słońca i kamienistego terroiru południowo-wschodniej Hiszpanii: hedonistyczny Monastrell, ale z wielkim balansem, złożonością i głębią w najefektowniejszej odsłonie – pełna, gęsta i jednocześnie precyzyjna. W kieliszku tej wyjątkowej butelki pojawia się cały pejzaż: intensywny, ciepły, pełen kontrastów – skórka czarnej śliwki, skórzane akcenty, szczypta śródziemnomorskiego zioła i dusza ziemi wapiennej. Butelka kryje cuvée z dużych parcel z przeciwległych ekspozycji – umbría i solana – które razem dają balans między chłodem cienia a dojrzałą mocą słońca – hołd dla regionu Yecla. W butelce zaklęta jest siła winnic o odmiennym nasłonecznieniu, zmagania z klimatami Murcji i oddanie tradycji – a wszystko to w eleganckim opakowaniu, które samo w sobie jest dziełem sztuki. To wino jest zaproszeniem: do zanurzenia się w dojrzałych owocach, do eksploracji głębi, do chwili kontemplacji przy kieliszku, gdy dzień powoli ustępuje miejsca wieczorowi. Warto mu poświęcić czas – i odpowiednie danie.

Butelka zbiera bardzo wysokie oceny krytyków

2021 Pentawards Gold Award, Wine & Champagne and Fine Wines categories

Rocznik 2022: Guía Gourmets – 98 Points | Wine Enthusiast – 91 Points | Jancis Robinson – 17.5 Points | Peñin – 91 Points | Proensa – 93 Points

WINIFIKACJA: Winnice De Nariz położone są w granicach apelacji Yecla, gdzie wapienne podłoże i wystawy zarówno słoneczne jak i bardziej zacienione, tworzą zróżnicowany klimat dla szczepu Monastrell. Zbierane z dużą starannością grona trafiły na fermentację w kontrolowanych warunkach, by następnie wino spędziło 14 miesięcy w używanych beczkach z francuskiego dębu o pojemności 500 l – co nadało mu strukturę i delikatne wątki dębowo-waniliowe, ale bez nadmiernej interwencji drewna. Po maturacji w beczkach, wino uległo kolejnemu leżakowaniu w zbiornikach betonowych – etap mający na celu ustabilizowanie winogronowego charakteru oraz uwolnienie mineralności terroiru przed butelkowanie. Praktyki produkcyjne wskazują na podejście minimalnej interwencji: De Nariz stawia na to, by wino oddawało klimat i miejsce – „sol y solera” regionu Yecla – a nie na efekty przesadnie technologiczne.

W KIELISZKU: wino prezentuje się głęboko i niemal nieprzezroczystą, rubinowo-fioletową barwą z ciemnymi obrzeżami, które zapowiadają sporą ekstrakcję i dojrzały owoc. Przy przechyleniu ujawnia gęste „nogi” płynące powoli po ściankach kieliszka, sugerujące wysoką zawartość ekstraktu i alkoholu; refleksy są intensywne, niemal lśniące – wino wygląda luksusowo i obiecuje pełne doświadczenie.

NOS: pierwsze uderzenie zapachowe to intensywna warstwa ciemnych owoców: dojrzała jeżyna, czarna śliwka i konfitura z czarnych wiśni. Po chwili otwiera się bardziej złożona paleta: suszone zioła śródziemnomorskie (suszone oregano, majeranek, tymianek), odrobina dymu oraz pieprzowego akcentu. W miarę napowietrzania pojawiają się nuty balsamiczne i ziemiste – czarna herbata, wilgotne liście i nuta skórzana, która nadaje nosowi dojrzałości i głębi. Aromaty drewna są bardzo zintegrowane: czekoladowo-kakaowe tony, łagodna wanilia i subtelna dębina, które nadają mu głębi i elegancji. Subtelne wrażenie mokrego kamienia to znak winnicy na wapieniu i dojrzewanie w betonie. Ta kombinacja owocu, ziemi i ziół daje już w nosie pełen obraz – wino nie jest proste, chce mówić o miejscu i dojrzewaniu.

USTA: na pierwszym planie czerwono-czarny owoc: soczysta jeżyna, czarna śliwka i wiśnia w likierze, ale bez sztucznej słodyczy – naturalna, skoncentrowana słodycz owocu. W środkowej partii pojawiają się nuty kakaowe i gorzkiej czekolady, które mieszają się z pieprzowym i lekko ziołowym finiszem; dodają one wrażenia „mięsistości” i elegancji. Taniny są jedwabiste, ale obecne – dają strukturę i potencjał do starzenia; są oszlifowane przez czas w dużych dębowych beczkach, co powoduje, że taniny są surowe, ale okiełznane. Kwasowość utrzymuje świeżość i sprawia, że wino nie staje się ciężkie przy wysokim ekstrakcie – dzięki temu potrawy tłuste i mięsne będą dobrze z nim współgrać. Wyczuwalne jest także lekka dymność od beczki – bez dominacji drewna. W ustach wino jest wielowarstwowe, ma gładką fakturę i dobrze zarysowaną środkową część; balans między owocem, taniną i kwasowością sprawia, że degustacja jest harmonijna i satysfakcjonująca. Tekstura jest mięsista, lekko oleista, ze zwartą, jedwabistą powierzchnią tanin – to wino, które pokazuje moc, ale potrafi też być uwodzicielskie. To wino do jedzenia – rozwija się przy każdym łyku i zachęca do kolejnych.

FINISZ: długi i skoncentrowany, pozostawiając na podniebieniu echo suszonej śliwki, gorzkiej czekolady i pieprzu z przyjemnym powrotem do śródziemnomorskich ziół i subtelnej słonej mineralności. W ostatnich sekundach pojawia się pikantny akcent pieprzu i lekki dym – świadectwo dębowej maturacji i terroiru. Wino ma potencjał do starzenia (kilka lat, przy prawidłowym przechowaniu) dzięki zwartej strukturze tanin i dobrej kwasowości. Posmak trwa, zaprasza do kolejnego łyku – i mimo swojej siły, wino nie dominuje, ale zachęca. To efekt wina dobrze zrobionego, które ma coś do opowiedzenia.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Costillas de cordero w sosie pomidorowo-paprykowym – „żeberka jagnięce” lub „kotlety jagnięce”. Jest to popularne danie w kuchni hiszpańskiej, a także w innych kuchniach śródziemnomorskich i na całym świecie. Używa się tu mięsa z młodego jagnięcia (hiszp. cordero), które jest delikatniejsze i ma mniej intensywny smak niż mięso starszej owcy (baranina). Są to zazwyczaj małe porcje mięsa, krojone z kością (żeberka lub kotleciki), często z warstwą tłuszczu, który nadaje im soczystość podczas obróbki. Najczęściej przygotowuje się je przez smażenie, grillowanie (a la plancha lub a la brasa) lub pieczenie (al horno). W Hiszpanii popularne jest podawanie ich w prostej formie, doprawionych jedynie solą, pieprzem i ewentualnie czosnkiem czy ziołami (takimi jak rozmaryn), aby podkreślić naturalny smak mięsa. Danie podaje się na gorąco, często w towarzystwie pieczonych ziemniaków, frytek lub sałatki
• Gachasmigas – bardzo tradycyjne, wiejskie i sycące danie kuchni hiszpańskiej, charakterystyczne przede wszystkim dla regionów południowo-wschodniej Hiszpanii, w tym Murcji, Andaluzji i Kastylii-La Manchy. Rodzaj placka na bazie mąki, przypominającej nieco konsystencją gęstą kaszę, omlet lub placki. Podstawą dania jest mąka (zwykle pszenna), woda, oliwa z oliwek i sól. Składniki te są mieszane i smażone na dużej patelni (często na wolnym ogniu lub palenisku) i nieustannie mieszane lub rozdrabniane, aż do momentu, gdy masa stanie się sypka, chrupiąca i złocista, tworząc coś w rodzaju „okruszków” (migas oznacza okruchy). Do podstawowej masy dodaje się zazwyczaj boczek, chorizo (pikantną kiełbasę), czosnek, a czasem paprykę czy inne warzywa. W wersji z Murcji lub Yecli często towarzyszą jej również grzyby lub nawet ślimaki (jeśli jest to gazpacho jumillano, które jest podobnym, ale bardziej gulaszowym daniem). Danie jest bardzo sycące i tradycyjnie spożywane bezpośrednio z dużej patelni przez wszystkich biesiadników, często w chłodniejsze dni
• Pastel de carne murciano – hiszpańskie, tradycyjne danie z regionu Murcja, które w języku polskim oznacza „Murcjański placek mięsny” lub „Pasztet mięsny z Murcji”. Jest to bardzo charakterystyczna, odświętna potrawa, która różni się od typowych europejskich pasztetów czy placków mięsnych. Ma kształt okrągłego, indywidualnego ciastka lub małej tarty (nie jest to duża forma do krojenia, choć istnieją większe wersje), z wyraźnym, dekoracyjnym „daszkiem” z ciasta. Spód wykonany jest ze specjalnego, kruchego ciasta (pasta brisa), a wierzch z delikatnego, listkowego ciasta francuskiego (hojaldre). Farsz jest bogaty i soczysty. Składa się zazwyczaj z mielonego mięsa (wołowiny lub cielęciny), kawałków hiszpańskiej kiełbasy chorizo. Niekiedy dodaje się morcillę (hiszpańską kaszankę) lub szynkę, kawałków jajek na twardo, czasami groszku, papryki i przypraw (papryka, gałka muszkatołowa, pieprz). Spożywa się go na ciepło, jako sycące danie główne lub przekąskę. Jest to danie głęboko zakorzenione w lokalnej tożsamości Murcji, często serwowane podczas uroczystości rodzinnych i świąt.
• Pisto Murciano – hiszpańskie, tradycyjne danie warzywne, które można opisać jako regionalną wersję ratatouille lub warzywnego gulaszu. Jest to danie charakterystyczne dla regionu Murcja, znanego jako „ogród Europy” (huerta de Murcia), ze względu na obfitość świeżych warzyw. Podstawowe składniki to sezonowe warzywa uprawiane w regionie: pomidory, papryka (czerwona i zielona), cukinia, cebula i czosnek, wszystko duszone powoli na oliwie z oliwek. Czasami dodaje się też bakłażana. Danie ma bogaty, aromatyczny smak, a warzywa są miękkie i dobrze uduszone. Pisto podaje się zazwyczaj na ciepło, jako: Przystawkę (tapa) – z chrupiącym pieczywem do maczania, Danie główne – często podawane z dodatkiem sadzonego jajka (pisto con huevo) na wierzchu lub z kawałkami lokalnego sera lub jako dodatek do dań mięsnych lub ryżowych. Jest to danie zdrowe, pożywne i w pełni wegetariańskie, wykorzystujące bogactwo lokalnych, świeżych produktów
• Zarangollo – tradycyjne, proste danie z regionu Murcja w Hiszpanii, często podawane w formie tapas (przekąski) lub lekkiego dania głównego. Jest to rodzaj hiszpańskiej „jajecznicy” lub omletu, ale o specyficznym sposobie przygotowania, polegającym na bardzo powolnym duszeniu (smażeniu) warzyw na oliwie z oliwek, a następnie połączeniu ich z jajkami. Warzywa (cukinia, cebula, ewentualnie ziemniaki) są krojone w bardzo cienkie plasterki i powoli duszone (smażone) na dużej ilości oliwy, aż staną się miękkie i lekko skarmelizowane. Na koniec dodaje się roztrzepane jajka i delikatnie miesza, aż do ścięcia się jajek, podobnie jak w przypadku jajecznicy, ale z zachowaniem wyraźnej struktury warzyw. Zarangollo podaje się na ciepło, często jako dodatek do dań rybnych lub mięsnych, albo jako samodzielną przekąskę w barach tapas, zazwyczaj w towarzystwie chleba i kieliszka lokalnego wina, takiego jak Monastrell
• Arroz con costra – hiszpańskie danie regionalne, którego nazwa w języku polskim oznacza dosłownie „Ryż ze skorupą/kożuszkiem”. Jest to rodzaj zapiekanego dania ryżowego, bardzo popularnego w południowej części Regionu Walencji, w szczególności w okolicach Elche i Callosa de Segura, a także w przylegających do nich obszarach Murcji, w tym w rejonie Yecli. Jest to sycące danie na bazie ryżu, podobne w zamyśle do paelli, ale z unikalnym sposobem wykończenia. Podstawą jest ryż gotowany w bulionie z różnymi dodatkami, takimi jak kawałki mięsa (często kurczaka, królika), różne rodzaje wędlin (chorizo, morcilla, longaniza), ciecierzyca i pomidory. Tym, co wyróżnia Arroz y costra, jest wierzchnia warstwa. Pod koniec gotowania, wierzch dania zalewa się roztrzepanymi jajkami i zapieka w piecu (tradycyjnie używano do tego celu specjalnego glinianego naczynia i żaru z węgla, który umieszczano także na pokrywie naczynia), aż do momentu, gdy jajka zetną się, tworząc apetyczną, złocistą i chrupiącą „skorupę” lub „kożuszek” na powierzchni ryżu. Danie jest bardzo pożywne, ma intensywny smak i często podawane jest jako główne danie obiadowe. To bogate, treściwe i aromatyczne danie doskonale komponuje się z mocnymi, pełnymi ciała czerwonymi winami, takimi jak lokalny Monastrell
• Olla gitana – tradycyjne, sycące danie jednogarnkowe (gulasz, potrawka), charakterystyczne dla kuchni południowo-wschodniej Hiszpanii, szczególnie dla regionu Murcja, a także dla Almerii. Nazwa w języku polskim oznacza dosłownie „Garnek cygański” lub „Gulasz cygański”. Jest to danie o korzeniach ludowych, bazujące na prostych, łatwo dostępnych składnikach, często wegetariańskie (choć czasem dodawany jest boczek dla smaku). Główne składniki: Podstawą są ciecierzyca (garbanzos) i/lub fasola (judías), sezonowe warzywa: oprócz strączków, danie zawiera zazwyczaj dynię (calabaza), ziemniaki, cebulę, czosnek i pomidory. Cechą wyróżniającą Olla gitana na tle innych hiszpańskich gulaszy jest dodatek gruszki (pera) lub dwóch. Gruszki gotują się razem z resztą składników, nadając gulaszowi unikalny, lekko słodkawy posmak, który równoważy słoność i pikantność potrawy. Danie jest doprawiane papryką (pimentón), szafranem, oliwą z oliwek i solą. Jest to pożywne, zdrowe i aromatyczne danie, idealne na chłodniejsze dni, które doskonale pasuje do solidnych, lokalnych czerwonych win, takich jak Monastrell.
• Pieczona jagnięcina z rozmarynem i czosnkiem
• Gulasz z chorizo i papryką
• Pieczona kaczka z sosem śliwkowym
• Stek z rostbefu z karmelizowaną cebulą
• Quesadillas z mięsem i serem
• Grillowane żeberka wołowe z chimichurri
• Gulasz wołowy z ciemnym piwem i pieczarkami
• Lasagne z mięsem i sosem pomidorowo-mięsnym
• Pieczony ser camembert z ziołami i konfiturą z czerwonych owoców
• Tapenade z czarnych oliwek na grzankach i kawałkiem dojrzewającego sera
• Kanapka bocadillo (lub potocznie bocata) – hiszpańska, tradycyjna kanapka, która jest podstawowym elementem tamtejszej kultury kulinarnej. Zawsze jest robiona z podłużnego kawałka chleba, zazwyczaj z hiszpańskiej bagietki (barra de pan) lub podobnego, chrupiącego pieczywa, przeciętego wzdłuż. Tradycyjne bocadillos są często bardzo proste i zawierają tylko jeden lub dwa główne składniki. Ich siła tkwi w jakości składników i pieczywa. Popularne nadzienia: Jamón Serrano (szynka długodojrzewająca) – klasyk, często z dodatkiem oliwy z oliwek, natarciem pomidora i czosnku, Tortilla Española (hiszpański omlet ziemniaczany), tuńczyk (często z puszki, z oliwkami, papryką lub majonezem), Lomo (polędwiczka wieprzowa, często grillowana) z dodatkami, takimi jak ser czy papryka, Calamares (smażone krążki kalmarów) – madrycka specjalność, Chorizo lub inne regionalne wędliny, Warzywa (np. pieczona papryka, cukinia, bakłażan). Bocadillo to popularny, pożywny posiłek, często spożywany na śniadanie, lunch, kolację lub jako przekąska (merienda), dostępny w większości hiszpańskich kawiarni i barów tapas.
• Embutidos de la región (regionalne wędliny) – różne rodzaje kiełbas, takie jak sobrasada, longaniza czy morcilla
• Sery regionalne z Murcji: Queso de Murcia al Vino (DOP): Jest to lokalny, tradycyjny, półtwardy ser z mleka koziego, którego skórka jest myta w czerwonym winie. Taki proces nadaje skórce charakterystyczny, czerwonofioletowy kolor i owocowe nuty, które naturalnie komponują się z lokalnym winem Monastrell. Queso de Murcia Curado (DOP): Dojrzewająca, twardsza wersja sera z Murcji, o bardziej intensywnym, orzechowym smaku, która będzie pasować do starszych i bardziej złożonych win Monastrell.
• Sery uniwersalne i hiszpańskie: Manchego (DOP): Klasyczny, hiszpański, twardy ser z mleka owczego, o maślanym i orzechowym smaku. Jego dojrzalsze wersje (curado) będą idealnie pasować do Monastrell, gdyż ich intensywność i twarda tekstura równoważą taniny wina. Idiazábal (DOP): Ser z mleka owczego z Kraju Basków i Nawarry, często wędzony. Jego dymne i intensywne nuty będą doskonałym uzupełnieniem owocowo-korzennych aromatów Monastrell. Queso Ibérico: Ser mieszany (z mleka krowiego, koziego i owczego), który jest powszechnie dostępny w Hiszpanii. W zależności od stopnia dojrzałości, może być łagodniejszy lub bardziej intensywny, dobrze pasując do różnych wersji Monastrell.
• Sery międzynarodowe: Comte (AOP): Francuski, twardy ser z mleka krowiego o złożonym, orzechowym i lekko słodkawym smaku. Jego bogactwo doskonale współgra z pełnym ciałem Monastrell. Pecorino (DOP): Włoski, twardy ser z mleka owczego, charakteryzujący się pikantnym, słonym smakiem. Jego ostrość będzie kontrastować z owocowością wina, tworząc ciekawe połączenie. Dojrzały Gouda: Holenderski, twardy ser z mleka krowiego, z kryształkami soli i karmelowo-orzechowym smakiem, który świetnie zrównoważy taniny wina Monastrell.
• Czekoladowy mus (ciemna czekolada 60–70%)
• Brownie z orzechami
• Tarta orzechowa z karmelem

Pedro Martínez to hiszpański sommelier, enolog i winemaker, który zdobył rozgłos już młodo – w 2001 roku wygrał konkurs „Nariz de Oro” i od tego czasu jest postacią rozpoznawalną w hiszpańskim świecie wina; pracował też jako doradca i ma na koncie współpracę z różnymi projektami w branży. De Nariz to butikowy projekt z rejonu Yecla (Murcia), w którym Pedro koncentruje się na szczepie Monastrell – odmianie lokalnej, którą chce „pokazać” w najlepszym świetle. Winnica/marka stawia na odzyskiwanie i ochronę starych krzewów w vaso (krzewy krzaczaste), niskie plony, uprawę na suchym ugorze i możliwie najmniejszą interwencję w piwnicy, żeby „mówił” terroir. To podejście jest wyraźnie eksponowane w opisach ich win. De Nariz współpracuje z parcelami o starych, często nie szczepionych (pie franco) krzewach – przykładowo występują winnice ~50-80-letnie, osadzone powyżej 800-900 m n.p.m., co dodaje winom świeżości. Winiarstwo De Nariz łączy tradycyjne podejście z selektywnymi zabiegami w piwnicy: fermentacje naturalne, dojrzewanie w dużych beczkach i ograniczona interwencja technologiczna. Marka stawia też na silny, konceptualny design (słynny „złoty nos” na etykiecie) oraz limitowane serie i butelki magnum, co wyróżnia ją na rynku. Opakowanie i komunikacja wizualna De Nariz zdobywały uznanie i stały się integralną częścią tożsamości projektu.

FILOZOFIA I PODEJŚCIE DO WINA

1. Terroir i stare winnice – De Nariz wybiera działki o specyficznych warunkach: gleby wapienne/ piaszczyste, ubogie w materię organiczną, winnice stare (niekiedy pie franco – własne korzenie) i często duża wysokość nad poziomem morza.

2. Minimalna interwencja – W winnicy i w piwnicy stosowane są metody ograniczające sztuczne zabiegi, by jak najwierniej oddać charakter miejsca: uprawa na sucho („dry farming”), kontrolowane plony, fermentacje mniej mechaniczne.

3. Monastrell w centrum uwagi – Całość portfolio oparta jest na tej odmianie, uważanej przez Martíneza za jedną z najciekawszych i niedostatecznie docenionych.

4. Prezentacja i design jako część komunikacji – Butelka De Nariz to nie tylko wino, ale także opowieść: etykieta z „nosową” ikoną – odwołująca się do roli węchu i doświadczenia sensorycznego. Projekt został nagrodzony wieloma międzynarodowymi wyróżnieniami (m.in. Pentawards) za design.

5. Ekspresja różnic parceli i regionów – Wina z różnych części Murcji (Yecla, Jumilla, północ-zachód) mają ukazywać różnice w terroir i w klimacie, a nie być sztucznie ujednolicone.

Dla miłośnika wina, De Nariz to nie kolejne „markowe” wino, lecz projekt z tożsamością. To wina, które mówią o miejscu, o odmianie i o wizji. Pedro Martínez – jako sommelier i enolog – przenosi swoje doświadczenie w obsłudze i degustacji do produkcji: wie jak słuchać wina, jak reagować na terroir, jak unikać przesadnej interwencji.