Opis

Świeża, złocista iskra Penedès – Mercat Reserva Brut wchodzi na scenę jak dobrze skrojone zaproszenie na śródziemnomorskie przyjęcie: butelka obiecuje elegancję i radosną świeżość, a pierwszy łyk potwierdza, że mamy do czynienia z winem o klasycznej, katalońskiej finezji. Butelka jak zaproszenie do miejskiego targu pełnego dojrzałych gruszek, pszennych bułeczek i odrobiny maślanego ciasta. To Cava, która łączy w sobie rzemieślniczą prostotę i elegancję: perliste bąbelki tańczą w kieliszku drobnym, niemal jedwabnym strumieniem, nos otwiera się na złożone nuty świeżych owoców i subtelnych akcentów dojrzewania na osadzie, a usta znajdują równowagę między delikatną słodyczą a żywą kwasowością. Jest jednocześnie „towarzyszem imprezy” – bezpretensjonalnym i przyjaznym – oraz „towarzyszem stołu” – zdolnym do szlachetnych dopasowań przy bardziej wyrafinowanych daniach. Mercat Reserva to produkt przygotowany z dbałością o środowisko i z szacunkiem dla tradycji regionu Cava – butelka, którą warto trzymać na specjalne okazje, ale też podawać bez okazji, żeby uczcić zwykłe, dobre chwile. Polecamy serwować schłodzone (4–8°C) dla optymalnego balansowania aromatów i kwasowości

WINIFIKACJA: Główne szczepy Mercat Reserva Brut – Macabeo (30%), Xarel·lo (60%) i Parellada (10%) – uprawiane są ekologicznie w sercu DO Cava, nad brzegami rzeki Anoia. Zbiory odbywają się ręcznie, by do piwnicy trafił wyselekcjonowany materiał. Po delikatnym tłoczeniu następuje fermentacja alkoholowa w kontrolowanej temperaturze, zachowująca świeże aromaty. Powstałe wino bazowe jest mieszane (tzw. coupage) we wspomnianych proporcjach szczepów. Następnie wino poddawane jest drugiej fermentacji metodą tradycyjną (metodą szampańską) i dojrzewa na osadzie drożdżowym (sur lie) przez 24 miesiące. Długi kontakt z osadem buduje kremową teksturę i złożony bukiet. Po dojrzewaniu następuje dégorgement i ewentualny dosage, które w wersji Brut zostawia przyjemną, subtelną słodycz na poziomie około 6 g/l, zachowując jednocześnie żywą kwasowość. Cały proces jest prowadzony z naciskiem na równowagę i elegancję – Mercat Reserva Brut zachowuje przy tym pełną wytrawność i świeżość. Cały proces odzwierciedla filozofię Molí Parellada: wina z terroir, a zarazem nowoczesna precyzja i szacunek dla natury.

W KIELISZKU: Mercat Reserva Brut lśni intensywnie słomkowym kolorem ze złotawym odblaskiem. Bąbelki są drobne i bardzo trwałe – prawie nieustannie zmieniają się w delikatną koronkę musowania. Barwa jest błyszcząca, głęboka; odbija światło niczym letnie zboża dojrzałe do żniw. Ogólne wrażenie wizualne to elegancja i harmonijna świeżość – wino prezentuje się klarownie, promiennie, obiecując złożony profil smakowy.

NOS: otwiera się aromatami białych i żółtych owoców: gruszką, zielonym jabłkiem i brzoskwinią, przechodzącymi w tropikalne nuty bananów i ananasa. Na drugim planie pojawiają się nuty pieczywa i biszkoptu wynikające z długiego dojrzewania na osadzie: odrobina brioszki i miodu, z czasem w nosie wyłaniają się nuty lekko prażonych migdałów – wszystko to ułożone z wyczuwalną, ale nie dominującą mineralnością. Aromaty drożdżowe są obecne raczej jako przyjemne, kremowe tło niż dominująca nuta. Wyraźna jest także świeża kwasowość, która nadaje całości rześkości i napędu aromatycznego. Dojrzałe w nosie, ale nie ciężkie; wino zachowuje świeżość, którą wnoszą chłodniejsze nocy oraz mineralna słoność typowa dla podłoża Penedès.

USTA: objawia średnio-pełne ciało i aksamitną strukturę. Pierwsze chwile smakowania przynoszą słodkawe akcenty dojrzałych owoców (żółta gruszka, brzoskwinia) oraz subtelny posmak bananów i ananasa, przełamane pełną, rześką kwasowością. Z drugiej strony pojawiają się nuty migdałów i lekko maślany biszkopt. Całość sprawia wrażenie eleganckiej równowagi: Xarel·lo wnosi strukturę i świetną kwasowość, Macabeo dopełnia owocowości i miękkości, a Parellada dodaje aromatyczności i finezji – razem tworzą elegancką, lecz niewymuszoną całość. Drobna, kremowa piana oraz perlistość dodają przyjemnej kremowości w odczuciu, bez przeciążania ust. Dzięki zrównoważonej kwasowości oraz subtelnej słodyczy wino daje wrażenie świeżości i przyjemnej pijalności, jednocześnie zachowując gastronomiczny kręgosłup.

FINISZ: średnio-długi do długiego, czysty i odświeżający – na zakończenie zostają nuty cytrusowe (skórka cytryny bądź grejpfruta) i brzoskwiniowe przeplatane biszkoptowym, drożdżowym echem. Kwasowość utrzymuje przyjemne napięcie, dzięki czemu ostatnie wrażenie jest świeże i zachęcające do kolejnego łyka. Nuty orzechowe i subtelna słodycz pozostawiają ciepły, ale nie ciężki posmak, co czyni Mercat Reserva dobrym wyborem także do potraw i deserów. Finiszuje świeżo i czysto, dając poczucie elegancji i finezji bąbelkowego.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Fideuà (lub fideuada w dialekcie walenckim) – tradycyjne danie kuchni hiszpańskiej, pochodzące z nadmorskiego regionu Walencji, a dokładniej z miasta Gandía. Fideuà to makaronowy odpowiednik paelli. Różni się od paelli tym, że zamiast ryżu używa się specjalnego, krótkiego, cienkiego makaronu zwanego fideos. Makaron gotowany jest w aromatycznym bulionie, wchłaniając jego smak. Fideuà jest zazwyczaj daniem z owocami morza (fideuà de marisco), zawierającym krewetki, małże, omułki, kalmary i ryby. Przyrządza się ją na tej samej dużej, płaskiej patelni (paellera) co paellę. Proces obejmuje przygotowanie sofrito (bazy warzywnej), dodanie bulionu rybnego (często z szafranem) i ugotowanie makaronu. Podobnie jak w przypadku paelli, pożądany jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa makaronu na dnie patelni, która powstaje pod koniec gotowania. Danie podaje się prosto z patelni, często z dodatkiem sosu alioli (czosnkowego majonezu).
• Świeże ostrygi z sokiem z cytryny i posiekaną pietruszką
• Gambas al Ajillo – hiszpańskie danie, które oznacza „Krewetki z czosnkiem”. Jest to jedna z najbardziej znanych i popularnych przekąsek (tapas) w Hiszpanii. Głównym składnikiem są krewetki, które smaży się na oliwie z oliwek, często z dużą ilością czosnku, papryczki chili (świeżej lub suszonej) oraz świeżej natki pietruszki. Danie przygotowuje się bardzo szybko, zazwyczaj w tradycyjnym, małym, glinianym naczyniu, w którym krewetki serwuje się bezpośrednio po usmażeniu. Skwierczący olej z czosnkiem i chili to kluczowy element.  Danie jest bardzo aromatyczne i intensywne w smaku. Podaje się je na gorąco, a dołączone pieczywo służy do maczania w aromatycznym sosie powstałym z oliwy, czosnku i soku z krewetek
• Paella de mariscos – hiszpańskie danie, które oznacza „paella z owocami morza”. Jest to jedna z najpopularniejszych odmian paelli, obok paelli walenckiej i paelli mieszanej. Choć paella wywodzi się z Walencji, to wersja z owocami morza jest szczególnie popularna na wybrzeżu. Zamiast mięsa, głównym składnikiem są świeże owoce morza, takie jak: krewetki, małże, omułki, kalmary,ryby. Danie przygotowuje się z tradycyjnego, okrągłoziarnistego ryżu hiszpańskiego (np. Bomba lub Calasparra). Kluczową rolę odgrywają: Szafran: Nadaje ryżowi charakterystyczny, złocisty kolor i unikalny smak. Papryka: Często używa się słodkiej, wędzonej papryki (pimentón). Sofrito: To aromatyczna baza z podsmażanych warzyw (czosnku, cebuli, papryki i pomidorów), która nadaje daniu głębi smaku. Paellę gotuje się na specjalnej, płaskiej patelni z dwoma uchwytami, zwanej również paella lub paellera. Danie ma intensywny, morski aromat, a ryż jest smaczny i gotowany na sypko. Prawdziwą oznaką dobrze przygotowanej paelli jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa ryżu na dnie patelni, która tworzy się pod koniec gotowania. Paellę z owocami morza podaje się prosto z patelni, często skropioną sokiem z cytryny
• Ànec amb Peres – tradycyjne, katalońskie danie, które oznacza „Kaczka z gruszkami”. Jest to klasyczny przykład katalońskiej kuchni „morze i góry” (mar i muntanya), która łączy składniki z interioru (kaczka, gruszki, orzechy) z wpływami kuchni śródziemnomorskiej (oliwa, wino). Głównym składnikiem jest kaczka (lub czasem kurczak), a kluczowym dodatkiem są gruszki, orzeszki piniowe (pinyons) oraz wino (często lokalne wino wytrawne lub Cava). Danie charakteryzuje się unikalnym połączeniem smaków: wytrawnością i słodyczą. Słodkie gruszki, które karmelizują się podczas duszenia, kontrastują z bogatym, często lekko słonym mięsem kaczki i wytrawnym sosem. Kaczka jest najpierw obsmażana, a następnie duszona powoli w sosie z dodatkiem cebuli, wina i bulionu. Gruszki (zwykle twarde odmiany) dodaje się pod koniec gotowania, aby zmiękły, ale zachowały swój kształt. Całość często zagęszcza się picadą (mieszanką utartych migdałów, orzechów, czosnku i natki pietruszki). Jest to sycące, eleganckie danie główne, często podawane na specjalne okazje lub podczas świątecznych posiłków.
• Calçots amb Salsa Romesco to słynne, sezonowe danie kuchni katalońskiej, które jest wręcz rytuałem społecznym i kulinarnym w regionie Katalonii (Hiszpania). Można to przetłumaczyć jako „Pieczona cebula calçots z sosem romesco”. Calçots to specjalna odmiana łagodnej, białej cebuli dymki, uprawianej w specyficzny sposób (obsypywanej ziemią w miarę wzrostu, co powoduje, że jej biała, jadalna część jest długa). Sezon na calçots trwa zazwyczaj od grudnia do marca/kwietnia. Cebule piecze się w całości, bezpośrednio nad otwartym ogniem (zazwyczaj z winorośli), aż ich zewnętrzna warstwa zwerniksuje się, stanie się czarna i zwęglona. Upieczone, gorące calçots zawija się w gazety, a następnie w duży arkusz papieru, aby utrzymać ciepło i pozwolić im „spocić się”, co ułatwia usunięcie zwęglonej skórki. Spożywa się je rękami! Należy chwycić za zielony koniec, pociągnąć, a jadalny, miękki, biały środek wyskoczy ze spalonej łupiny. Oczyszczoną cebulę macza się obficie w salsie romesco (lub specjalnej, łagodniejszej salvitxada), która jest gęstym, aromatycznym sosem na bazie prażonych migdałów, orzechów laskowych, pomidorów, papryki ñora, czosnku, oliwy i octu. Calçotada to zazwyczaj uczta, po której podaje się grillowane mięsa (jak botifarra) i pije się dużo lokalnego wina lub, co jest idealnym połączeniem, schłodzoną Cava Brut
• Arroz negro (hiszp. „czarny ryż”) – tradycyjne, aromatyczne danie kuchni hiszpańskiej, wywodzące się z regionu Walencji i Katalonii. Często nazywane jest „czarną paellą” (Paella Negra), ponieważ przygotowuje się je w podobny sposób i na tej samej patelni, ale wyróżnia je charakterystyczny, głęboko czarny kolor. Sekretem dania jest atrament z kałamarnicy lub mątwy. Ten naturalny barwnik nie tylko barwi ryż na hebanowo, ale także nadaje potrawie unikalny, intensywny, „morski” smak. Używa się specjalnego, krótkoziarnistego ryżu, który dobrze wchłania płyny, np. odmiany Bomba lub Calasparra. Owoce morza: najczęściej są to kawałki kałamarnicy lub mątwy, a także krewetki, małże lub kalmary. Bazą jest esencjonalny bulion rybny lub z owoców morza. Warzywa i przyprawy: sofrito z cebuli, czosnku, papryki, pomidorów, oliwy z oliwek, a czasem białego wina i papryki (pimentón). Arroz negro podaje się zazwyczaj bezpośrednio na patelni (paellera), na której był gotowany. Danie to jest szczególnie smaczne z dodatkiem allioli (czosnkowego majonezu), który dodaje kremowości i przełamuje intensywny smak morza
• Escalivada – tradycyjne, hiszpańskie (głównie katalońskie, walenckie i aragońskie) danie warzywne, które można przetłumaczyć jako „Pieczone/opalane warzywa”. Nazwa pochodzi od katalońskiego słowa escalivar, co oznacza „piec w popiele”. Podstawowe warzywa to: Bakłażany (berenjenas), papryka czerwona (pimientos rojos), cebula (cebollas). Czasami dodaje się też pomidory. Warzywa piecze się w całości (tradycyjnie nad otwartym ogniem lub w popiele, stąd nazwa, a współcześnie w piekarniku), aż ich skórki staną się zwęglone, a miąższ miękki i dymny. Po ostygnięciu zdejmuje się zwęgloną skórę, warzywa kroi na długie paski i układa na talerzu. Danie jest bardzo proste w doprawieniu. Skrapia się je obficie oliwą z oliwek i posypuje solą morską. Escalivada jest daniem uniwersalnym, podawanym na zimno lub w temperaturze pokojowej. Może pełnić rolę: Przystawki/Tapas: Serwowane samodzielnie z chlebem lub z dodatkiem solonych sardeli (anchoas) dla kontrastu smaków. Dodatku: Jako dodatek do pieczonych mięs lub ryb z grilla. Escalivada to danie lekkie, wegetariańskie (choć często podawane z rybą), o charakterystycznym, dymnym aromacie, które świetnie pasuje do lekkich białych win, różowych lub, jak w przypadku Katalonii, do schłodzonej Cavy.
• Mató amb Mel (Ser Mató z miodem): Świeży, niesolony ser krowi (podobny do ricotty) podawany z miodem (mel) i orzechami
• Tosty z anchois, pomidorami i oliwą
• Kanapka BLT (bacon-lettuce-tomato)
• Tapas: oliwki, manchego i chorizo
• Talerz wędzonych ryb (makrela, sardynka) z chrupkim pieczywem
• Warzywa lub krewetki w tempurze
• Grillowany pstrąg z tymiankiem i plasterkiem cytryny
• Canneloni z białym mięsem i delikatnym sosem beszamel
• Tortilla española – jeden z najbardziej ikonicznych i fundamentalnych elementów kuchni hiszpańskiej, znany na całym świecie. W Polsce często nazywana jest tortillą hiszpańską lub omletem hiszpańskim. Ziemniaki i cebulę kroi się w plasterki i smaży powoli w dużej ilości oliwy na małym ogniu, aż będą miękkie, ale nie brązowe. Miękkie ziemniaki i cebulę odsącza się z nadmiaru oliwy i łączy z roztrzepanymi jajkami oraz solą. Całość smaży się na patelni z niewielką ilością oliwy na średnim ogniu. Kluczowym momentem jest odwrócenie tortilli: po usmażeniu z jednej strony, przy użyciu talerza lub pokrywki, odwraca się ją i smaży z drugiej strony, aż całość zetnie się w gruby, zwarty placek. Dobra tortilla powinna być soczysta w środku (delikatnie płynna, ale nie surowa) i mieć złocisty wierzch
• Risotto z krewetkami i cytrynową skórką
• Tatar z łososia z kaparami i skórką cytryny
• Placki ziemniaczane z łososiem wędzonym i kwaśną śmietaną
• Kanapka z mozzarellą, pomidorami, skropiona oliwą bazyliową
• Grillowany ser halloumi z limonką i miętą
• Sałatka z awokado, krewetkami i vinegrette cytrusowym
• Tarta cytrynowo-limonkowa
• Sorbet cytrynowy z listkiem mięty
• Panna cotta z sosem z owoców z białym miąższem (gruszka/brzoskwinia)
• Grillowane brzoskwinie z miodem i jogurtem greckim
• Crema Catalana – tradycyjny, kataloński deser, który można opisać jako krem kataloński lub hiszpański krem budyniowy z karmelową skorupką. Jest to jedno z najbardziej znanych dań kuchni katalońskiej. Głównymi składnikami są mleko, żółtka jaj, cukier oraz skrobia (zazwyczaj kukurydziana), która zagęszcza krem. Tym, co wyróżnia Crema Catalana na tle innych kremów (takich jak francuski crème brûlée), jest unikalny zestaw przypraw używanych do aromatyzowania mleka. Tradycyjnie są to: cynamon (laska cynamonu), skórka z cytryny, skórka z pomarańczy. Deser podaje się w małych, glinianych misececzkach (cazuelitas). Przed podaniem wierzch posypuje się warstwą cukru i opala specjalnym palnikiem lub rozgrzanym żelaznym prętem (cremador), tworząc twardą, chrupiącą, karmelową skorupkę, którą rozbija się łyżeczką przed jedzeniem. Jest to krem o delikatnej, jedwabistej konsystencji, zbalansowanym smaku mleka, jajek i cytrusów, z kontrastującą słodyczą i chrupkością karmelowej warstwy. Różnica od Crème Brûlée: Choć oba desery są podobne, Crema Catalana zazwyczaj bazuje na mleku (nie śmietance), ma dodatek skrobi, jest aromatyzowana cytrusami i cynamonem, a tradycyjnie przygotowuje się ją na kuchence, a nie w kąpieli wodnej w piekarniku.

Molí Parellada to kameralna, rodzinna winiarnia z regionu Penedès, która swoje początki ma w 1987 roku i przez lata rozwijała się z pasji do lokalnej tradycji winarskiej. Za aktualny charakter i rozwój winiarni odpowiada winemaker i właściciel Francisco Domínguez – to on jest dziś twarzą, motorem i głównym autorem projektu Molí Parellada. W praktyce jest twarzą całego przedsięwzięcia – to on opowiada o winach, prowadzi degustacje, tworzy koncepcje nowych etykiet i odpowiada za to, by każda butelka odzwierciedlała charakter miejsca i jego własną wizję enologiczną. Winiarnia powstała w 1987 roku jako rodzinne przedsięwzięcie i rodzina Domínguezów do dziś jest centrum jej funkcjonowania. Francisco podkreśla, że bez rodzinnej pomocy oraz wielopokoleniowego przywiązania do regionu Penedès winiarnia nie miałaby dzisiejszego charakteru. Siedziba winiarni mieści się dziś w odrestaurowanym starym młynie papieru w Torrelavit – stąd część nazwy („Molí” = młyn) i silne powiązanie miejsca z lokalną historią. Produkcję tworzą zarówno klasyczne Cavy (DO Cava), jak i spokojne wina D.O. Penedès, oparte na typowych dla okolicy odmianach takich jak Xarel·lo i Parellada, z dodatkami szczepów międzynarodowych tam, gdzie pasuje do stylu. Molí Parellada mocno stawia na doświadczenie odwiedzających: przestrzeń Molí Xperience to sale degustacyjne, taras i programy wizytowe zaprojektowane tak, by łączyć opowieść o miejscu z degustacją produktów. Estetyka i komunikacja marki czerpią z przemienionej architektury młyna – wnętrza są przystosowane do kameralnych spotkań, degustacji i małych wydarzeń, co nadaje miejscu przyjazny charakter. Produkcja jest prowadzona w skali umiarkowanej – część butelek trafia na eksport, część sprzedawana jest lokalnie, a część pozostaje w limitowanych seriach dla koneserów. Molí Parellada to połączenie rodzinnej historii, lokalnej tożsamości Penedès i autorskiego podejścia do winiarstwa – miejsce niewielkie, ale z wyraźnym charakterem i ofertą skierowaną zarówno dla odwiedzających.

Filozofia Molí Parellada opiera się na kilku wyraźnych filarach, które przewijają się w całej komunikacji winiarni i ich sposobie pracy — zarówno w produkcji win, jak i w podejściu do gości.

1. Szacunek do miejsca i historii – Sercem projektu jest odrestaurowany młyn papieru w Torrelavit. Winiarnia buduje swoją tożsamość na historii tego miejsca i na lokalnej tradycji Penedès. Stąd nacisk na lokalne odmiany (Xarel·lo, Parellada) i zachowanie charakteru regionu.
2. Produkcja na ludzką skalę – butikowa, świadoma – Molí Parellada nie jest dużą winiarnią. Ich filozofia to małe serie, ręczna praca i pełna kontrola nad każdym etapem. Stawiają na wina autorskie, często w limitowanych edycjach, dopracowane detalicznie, a nie masowo produkowane.
3.  Równowaga między tradycją a nowoczesnością – Łączą tradycyjne odmiany i techniki z nowoczesnym podejściem do winifikacji. Przykładem jest eksperymentalne „Esquinçadores” — wino tworzone metodą mikro-winifikacji, z dojrzewaniem w kasztanowych/dębowych beczkach, ale z bardzo nowoczesną interpretacją smaku.
4. Autorski charakter win – wina z osobowością – Francisco Domínguez tworzy wina, które mają mieć wyraźną tożsamość. Nie są to wina neutralne — mają odzwierciedlać miejsce, odmianę i jego własną wizję. Filozofia winiarni mówi o „wielkim winie w małym wydaniu”, czyli jakości ponad ilością.
5. Podejście gościnne i otwartość na odwiedzających – Molí Xperience jest integralną częścią filozofii. Winiarnia chce, aby ludzie poznawali nie tylko wino, ale całe otoczenie – historię młyna, architekturę, rodzinną atmosferę, naturę wokół Torrelavit. Chodzi o stworzenie przeżycia, nie tylko o degustację.
6. Praca rodzinna jako fundament – Ich filozofia to także rodzinność — wspólna praca, mała ekipa, osobiste podejście do każdej butelki i każdego gościa. To przeciwieństwo anonimowego, przemysłowego podejścia.