Opis

Pinataro Appassimento to wino które przyciąga wzrok i wyobraźnię – butelka otwiera drzwi do południowych krajobrazów Apulii, gdzie słońce suszy winogrona, a słona bryza miesza się z zapachem ziół. Południowowłoska eksplozja dojrzałej czerwonej owocowości i przyjemnej, lekko słodkawej struktury, idealna do długich kolacji i towarzyskich spotkań. Otwiera burzliwą, południową opowieść – to wino jak rozgwieżdżony wieczór Apulii: ciepłe, gęste i urzekające soczystą głębią. W kieliszku pojawia się intensywność dojrzałych jagód i konfitury, ale zarazem surowa, ziemista energia południowych gleb, które nadają temu kupażowi towarzystwa mineralnego „szkieletu”. Łączy w sobie szczepy południa Włoch: Primitivo, Negroamaro, Nero di Troia z dodatkiem Merlota, co nadaje mu zarówno rodzimą, śródziemnomorską tożsamość, jak i miękkość międzynarodowego szczepu. Appassimento (częściowe suszenie owoców) wprowadza w bukiet nuty suszonych śliwek i powidła, a jednocześnie słodkość owocu zostaje doskonale zbalansowana przez żywe taniny i wyczuwalne przyprawy – palone drewno, odrobinę tostowanego drewna i subtelne nuty ziół śródziemnomorskich. Całość emanuje poczuciem serdeczności przy stole – to wino do powolnych rozmów, pieczonych mięs i dobrych chlebów, które chce się nalewać znów i znów. Polecamy je jako pozycję „must have” do koszyka przy zamówieniu do dań z grilla, pieczonych mięs i dojrzewających serów – przy 14% alkoholu daje satysfakcję i natychmiastową przyjemność degustacyjną.

WINIFIKACJA: 

Winnicę i proces winifikacji Pinataro charakteryzuje chłodna precyzja połączona z południowym słońcem Apulii. Winogrona – mieszanka Primitivo, Negroamaro, Nero di Troia i Merlot – dojrzewają na piaszczysto-wapiennych glebach, a część owoców poddawana jest technice appassimento: owoce pozostawia się do częściowego podsuszenia najpierw na krzewie (poprzez odcięcie pędów owocowych, aby ograniczyć dopływ soku), a następnie układa się je w skrzynkach, gdzie przez około 4–5 tygodni tracą wodę i koncentrują cukry, aromaty i taniny. Po delikatnym odszypułkowaniu skórki i moszcz prowadzone są do maceracji schłodzonej do 4–5°C, co wydobywa głębię aromatów bez agresywnej ekstrakcji; fermentacja alkoholowa zaczyna się przy wyższej temperaturze (do ~28–30°C w pierwszych dniach), następnie obniża się do 22–24°C, by zachować równowagę między ekstrakcją a świeżością aromatów. Po fermentacji następuje tłoczenie i fermentacja malolaktyczna w stalowych tankach, co daje miękkość i zaokrąglenie struktury; wino dojrzewa krótko przed butelkowaniem, zachowując cechy owocowe i lekko dżemowy charakter, bez dominującego wpływu dębu. Te wybory technologiczne wyjaśniają jego gęstą, owocową naturę, aksamitne taniny i wyraźny, konfiturowy profil.

W KIELISZKU: prezentuje się bogato i głęboko: barwa intensywna, głęboka czerwień o purpurowych refleksach przy brzegu, niemal niemal nieprzejrzysta w centrum – sygnał koncentracji i dojrzałości. Brzeg jest gęsto obramowany fioletem, który z wiekiem może osłabnąć w kierunku rubinowych tonów; kiedy wino przetacza się w kieliszku, na ściankach tworzą się szerokie „nogi”, które opadają wolno, sugerując pełne ciało i wyższy alkohol. Przejrzystość jest czysta, bez mętów – połysk świadczy o dobrej filtracji i stabilności; gęstość koloru zapowiada intensywny ekstrakt owocu i skoncentrowaną strukturę, a głębia barwy obiecuje bogactwo smaków.

NOS: skoncentrowana mieszanka dojrzałych czerwonych i czarnych owoców: śliwka, jeżyna, jagoda i czarna porzeczka w konfiturze. Po chwili do owoców dołączają akordy suszonych śliwek, fig i rodzynek, typowe dla appassimento, które dodają wrażenia gęstości i rozgrzewającego słodyczowego tła. W miarę napowietrzania pojawiają się nuty gorzkiej czekolady i kakao oraz delikatne, słodko-dymne przyprawy: cynamon i lekko dymna wanilia. W nosie odsłaniają się subtelne akcenty karmelizowanego brązowego cukru i nuty mineralne wynikające z piaszczysto-wapiennego podłoża. Całość jest intensywna, warstwowa i trwała; aromaty rozwijają się powoli, odsłaniając kolejne plany: od soczystego owocu do jagodowej konfitury, przez przyprawy, aż po nuty ziemisto-mineralne.

USTA: pełne i soczyste: pierwszy atak jest słodko-owocowy, ze słodyczą dojrzałych jagód i porzeczek, lecz wkrótce pojawia się dobrze zarysowana struktura taninowa, lecz zaokrąglona przez fermentację malolaktyczną. Tekstura jest aksamitna, niemal kremowa – wino oblepia podniebienie, daje poczucie ciepła dzięki 14% alkoholu, ale nigdy nie przytłacza, bo kwasowość utrzymuje kompozycję w ryzach. Smak rozwija się w kierunku nut dżemowych: konfitura śliwkowa, suszone śliwki, suszone figi, a także subtelne nuty palone (karmel/toffi) i czekoladowe akcenty, które dodają głębi. W miarę jak wino stoi w kieliszku, wchodzi lekko ziołowy akcent. Całość jest dobrze zbalansowana: owoc i alkohol idą ręka w rękę z taninami i kwasowością, tworząc wrażenie wina dojrzałego, przyjaznego i gastronomicznie uniwersalnego. Usta pozostają długo: smak rozciąga się, zmieniając się od świeżego owocu do nut suszonych, przypraw i lekkiego ziołowego, śródziemnomorskiego finiszu.

FINISZ: długi i uporządkowany: konfiturowe owoce i nuta gorzkiej czekolady powracają stopniowo, przechodząc w subtelny, przyprawowy akcent (cynamon, słodkie przyprawy) oraz przyjemne, lekko ziemisto-mineralne tony. Posmak utrzymuje się z umiarkowaną taninową strukturą, która delikatnie wysusza podniebienie, ale nie pozostawia ostrego posmaku; całość zamyka się w równowadze między słodyczą pozostałą po appassimento a świeżością kwasową. Utrzymanie aromatów jest imponujące: nuty owocowe nie znikają szybko, lecz rozwijają się i ewoluują ku bardziej przyprawowym akcentom, co czyni finisz angażującym. To finisz godny wina do towarzyskich kolacji i mięsnych dań z pieca – zostaje ono w pamięci na długo.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Bombette di Alberobello – bardzo popularna i ceniona specjalność kulinarna z regionu Apulia (Puglia) we Włoszech, a w szczególności z miasteczka Alberobello i okolic (Dolina Itrii). Nazwa bombette oznacza dosłownie „małe bomby” i odnosi się do ich niewielkiego rozmiaru, kształtu i „eksplozji” smaku, gdy się je gryzie. Są to małe roladki mięsne, faszerowane i grillowane. Używa się bardzo cienko pokrojonych plastrów mięsa cielęcego lub wieprzowego (zwykle karkówki lub schabu). Nadzienie to zazwyczaj mieszanka, która różni się w zależności od rzeźnika (macelleria) lub przepisu rodzinnego, ale najczęściej składa się z: kawałka lokalnego sera, często caciocavallo (łagodnego lub lekko pikantnego) lub provolone, kawałka szynki prosciutto cotto (gotowanej) lub speck oraz: sól, pieprz, posiekana natka pietruszki, a czasem odrobina ostrej papryczki chili (peperoncino). Plastry mięsa faszeruje się, zwija w małe, zwarte roladki (bombette), a następnie spina wykałaczką. Tradycyjnie bombette są grillowane (często na węglu drzewnym), co nadaje im charakterystyczny, dymny aromat. Można je również piec w piekarniku lub smażyć na patelni. Bombette to danie, które najlepiej smakuje prosto z grilla, podawane na gorąco, często z kawałkiem pieczywa, sałatką lub pieczonymi ziemniakami. Są popularne jako danie główne, ale także jako sycąca przekąska podczas lokalnych festynów. Są esencją apulijskiej, prostej i smacznej kuchni mięsnej.
• Ossobuco alla barese – regionalna odmiana klasycznego włoskiego dania ossobuco, charakterystyczna dla kuchni miasta Bari i całego regionu Apulia (Puglia). Podstawą dania, podobnie jak w przypadku innych wersji ossobuco, jest goleń cielęca lub wołowa (gicz), krojona w poprzek, z charakterystyczną kością ze szpikiem w środku (nazwa ossobuco oznacza „kość z dziurą”). Podczas gdy najbardziej znana, klasyczna wersja mediolańska (alla milanese) jest zazwyczaj „bianco” (biała, bez pomidorów) i podawana z gremolatą (mieszanką skórki cytrynowej, czosnku i pietruszki), wersja alla barese ma typowo południowo-włoski charakter. Wersja z Bari jest duszona w bogatym, aromatycznym sosie pomidorowym (sugo lub passata). Wykorzystuje się tu obfitość lokalnych pomidorów, charakterystyczną dla Apulii. Danie jest przyprawiane lokalnymi ziołami, czosnkiem i oliwą z oliwek extra virgin, z mniejszym naciskiem na cytrusową gremolatę (choć wariacje są możliwe). Często podawane jest z pieczywem do maczania sosu, a rzadziej z risotto, które jest domeną północnych Włoch
• Pasta al forno con salsiccia e caciocavallo – tradycyjne, sycące danie kuchni włoskiej, będące rodzajem zapiekanki makaronowej, popularnej w południowych regionach Włoch, szczególnie w Kalabrii, Apulii i na Sycylii. Jest to bogate danie główne, często przygotowywane na niedzielny obiad lub specjalne okazje. Zazwyczaj używa się krótkiego makaronu, który dobrze trzyma sos i nadaje się do zapiekania, np. rigatoni, penne rigate lub maccheroni. Używa się świeżej, włoskiej kiełbasy wieprzowej, którą obiera się z osłonki, podsmaża i często rozdrabnia na kawałki lub w formie klopsików. Danie bazuje na gęstym, aromatycznym sosie pomidorowym (sugo di pomodoro), w którym dusi się kiełbasę. Jest to kluczowy, regionalny ser z południowych Włoch (typu pasta filata, podobny do Provolone, ale bardziej ostry lub słodki w smaku, w zależności od stopnia dojrzałości). Ser ten topi się, tworząc apetyczną, ciągnącą się warstwę w zapiekance. Często dodaje się też tarty ser Parmigiano Reggiano lub Pecorino Romano. Makaron miesza się z sosem, kiełbasą i serami, a następnie zapieka w naczyniu żaroodpornym w piekarniku, aż wierzch stanie się złocisty i chrupiący. To danie jest kwintesencją comfort food – sycące, pełne smaku, z kremowym wnętrzem i chrupiącą skórką, idealne na rodzinne spotkania
• Spaghetti alle cozze – klasyczne, włoskie danie, którego nazwa w języku polskim oznacza „Spaghetti z omułkami”. Jest to proste, popularne danie kuchni nadmorskiej, szczególnie cenione na południu Włoch. Używa się długiego makaronu, najczęściej spaghetti. Głównym składnikiem są świeże omułki jadalne (cozze). Danie przygotowuje się zazwyczaj w wersji „bianco” (białej), co oznacza, że bazuje na oliwie, czosnku i białym winie, bez użycia pomidorów, choć istnieją też wersje z dodatkiem pomidorków cherry (con pomodorini). Świeże omułki są dokładnie czyszczone, a następnie gotowane na dużej patelni pod przykryciem, z dodatkiem oliwy, czosnku, papryczki chili (opcjonalnie) i wytrawnego białego wina, aż muszle się otworzą. Te, które się nie otworzą, są wyrzucane. Powstały płyn z gotowania omułków jest bazą sosu. Ugotowany al dente makaron spaghetti jest dodawany bezpośrednio na patelnię z omułkami i sosem, a całość jest mieszana (saltata in padella), aby makaron wchłonął aromaty morza. Danie obficie posypuje się świeżą, posiekaną natką pietruszki i skrapia oliwą z oliwek.
• Orecchiette z ragù z baraniny i ndują (pomidorowo-pikantne) – Orecchiette to tradycyjny, regionalny typ makaronu, pochodzący z włoskiego regionu Apulia (Puglia). Ich nazwa w języku włoskim oznacza dosłownie „uszka”, co idealnie opisuje ich charakterystyczny, wklęsły kształt. Ich unikalny kształt jest idealny do „łapania” sosów, zwłaszcza tych z małymi kawałkami warzyw lub mięsa. Wklęsłe wnętrze zbiera sos, a grubsze brzegi nadają makaronowi sprężystą teksturę (al dente)
• Braciole – tradycyjne danie kuchni włoskiej, popularne w wielu regionach, ale szczególnie mocno zakorzenione na południu Włoch. W języku polskim danie to można opisać jako roladki mięsne nadziewane i duszone w sosie pomidorowym. raciola zazwyczaj przygotowywana jest z cienkich plastrów mięsa (wołowiny, cielęciny lub wieprzowiny), które są rozbijane na płasko. Farsz jest sercem dania i różni się w zależności od regionu, a nawet rodziny. Typowe składniki to: ser: często tarty Pecorino Romano lub Parmigiano Reggiano, czasem Provolone, wędliny: Kawałki prosciutto cotto (gotowana szynka), prosciutto crudo (surowa szynka) lub salame, natka pietruszki, czosnek, bułka tarta, jajko, rodzynki czy orzeszki piniowe. Nadzienie rozprowadza się na plastrze mięsa. Mięso ciasno zwija się w roladkę. Roladkę spina się wykałaczkami lub wiąże nicią kuchenną. Braciole są najpierw obsmażane na oliwie, a następnie duszone na wolnym ogniu przez długi czas (nawet 2-3 godziny) w bogatym sosie pomidorowym (sugo). Danie jest bardzo sycące. Sos pomidorowy, który wchłania smaki mięsa i farszu, jest często używany do przyprawienia makaronu (jako primo piatto), a same roladki podaje się później jako danie główne (secondo piatto)
• Polpette di carne al sugo – tradycyjne, włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „pulpety (klopsiki) mięsne w sosie” (dosłownie „w sosie pomidorowym”). Jest to bardzo popularne, domowe danie, uwielbiane we Włoszech, które często kojarzy się z niedzielnym obiadem w gronie rodziny. Pulpety (Polpette): Przygotowuje się je zazwyczaj z mieszanki mielonego mięsa (często wołowiny i wieprzowiny). Do mięsa dodaje się zazwyczaj namoczoną w mleku bułkę lub bułkę tartą (pangrattato), tarty ser (Parmezan lub Pecorino), jajko, posiekaną natkę pietruszki, czosnek, sól i pieprz. Składniki są mieszane, formowane w małe, zgrabne kulki, które następnie są obsmażane na oliwie. Sos (Sugo): Obsmażone pulpety są przekładane do garnka z sosem pomidorowym (sugo di pomodoro), który jest wcześniej przygotowywany (z pomidorów, cebuli, czosnku, bazylii i oliwy). Pulpety są następnie duszone w sosie na wolnym ogniu przez dłuższy czas, co sprawia, że stają się miękkie, soczyste i przechodzą smakiem sosu, a sos zyskuje głębię smaku mięsa. To danie jest bardzo wszechstronne. Można je podawać na kilka sposobów: Jako secondo piatto (danie główne): Podawane z sosem, często w towarzystwie chleba do maczania sosu (fare la scarpetta) oraz jako primo piatto (pierwsze danie): Sos z pulpetów używany jest do przyprawienia makaronu (np. spaghetti, penne), a same pulpety podaje się jako dodatek do makaronu lub później, jako danie główne
• Porchetta arrosto – tradycyjne, włoskie danie mięsne, które oznacza „Pieczeń z prosiaka” lub, bardziej precyzyjnie, „Pieczona rolowana wieprzowina”. Porchetta to zazwyczaj cały, pozbawiony kości, tuszy prosiaka (lub, współcześnie, duży płat boczku i schabu wieprzowego połączony w całość). Mięso jest starannie nadziewane aromatycznymi przyprawami, a następnie ciasno zwijane (rolowane) i wiązane. Farsz zazwyczaj zawiera: zioła: rozmaryn, szałwia, czosnek, koper włoski (kluczowy dla smaku) oraz przyprawy: sól, grubo mielony pieprz, czasem skórka z cytryny. Pieczenie jest długotrwałe, często trwa kilka godzin w niskiej temperaturze. Proces ten sprawia, że mięso w środku jest niezwykle soczyste i miękkie, a skóra na zewnątrz staje się niesamowicie chrupiąca (tzw. crackling lub cotenna croccante). Porchetta jest zazwyczaj krojona w grube plastry i podawana: na ciepło: Jako danie główne, często z pieczonymi ziemniakami lub sałatką / na zimno: Jako składnik słynnej, włoskiej kanapki „Panino con la porchetta”. Porchetta arrosto to danie o intensywnym, ziołowym smaku, z kontrastem tekstur (delikatne mięso i chrupiąca skóra), będące kwintesencją włoskiego street foodu i kuchni regionalnej
• Parmigiana di melanzane – klasyczne, wegetariańskie danie kuchni włoskiej, które można przetłumaczyć jako „Zapiekanka z bakłażanów z parmezanem”. Mimo nazwy sugerującej pochodzenie z Parmy, jest to danie typowe dla południowych regionów Włoch, a zwłaszcza Kampanii, Sycylii i Kalabrii, gdzie bakłażany są bardzo popularne. Jest to rodzaj obfitej, warstwowej zapiekanki, często podawanej jako primo piatto (pierwsze danie) lub sycące danie główne. Plastry bakłażanów są solone (aby usunąć goryczkę), a następnie smażone w głębokim tłuszczu (tradycyjnie) lub pieczone (w lżejszej wersji). W naczyniu żaroodpornym układa się naprzemiennie warstwy: smażonych bakłażanów, gęstego sosu pomidorowego (sugo al pomodoro), często z dodatkiem bazylii, obfitej ilości tartego sera Parmigiano Reggiano (Parmezan), który nadaje daniu nazwę. Często dodaje się również plastry mozzarelli (szczególnie w Kampanii), dla uzyskania bardziej ciągnącej się konsystencji. Całość jest zapiekana w piekarniku, aż do momentu, gdy ser się roztopi, a wierzch stanie się złocisty i chrupiący. Parmigiana di melanzane to aromatyczne, kremowe i bogate w smaku danie, w którym słodycz bakłażana doskonale łączy się z kwasowością pomidorów i słonością parmezanu. Najlepiej smakuje po lekkim ostygnięciu, gdy smaki się „przegryzą”.
• Stek z rostbefu z sosem z czerwonego wina i grzybami
• Pizza z kiełbasą soppressata, papryką i oliwkami
• Pizza alla Barese – regionalna odmiana pizzy, charakterystyczna dla kuchni miasta Bari i całego regionu Apulia (Puglia) na południu Włoch. Nie jest to typowa pizza, którą znamy z Neapolu, z cienkim środkiem i puszystymi brzegami. Wersja z Bari ma kilka unikalnych cech: 1) Grubsze, miękkie ciasto: ciasto jest zazwyczaj grubsze niż w pizzy neapolitańskiej, bardziej przypomina focaccię. Jest miękkie, puszyste i sprężyste. 2) Sposób przygotowania: tradycyjnie piecze się ją w okrągłej blasze (podobnej do teglia używanej do tielli). 3) Regionalne składniki (Dodatki): wersja „barese” często kładzie nacisk na lokalne produkty. Najbardziej typowe dodatki to: pomidory: Obficie używa się lokalnych, soczystych pomidorów, oliwki: Włoskie oliwki, często oliva di Bari, oliwa Extra Virgin: używana bardzo hojnie, co nadaje pizzy charakterystyczną wilgotność i smak, ser: często używa się sera Pecorino, a rzadziej mozzarelli, która jest bardziej popularna w Neapolu, anchovies (sardele): wersje z owocami morza, zwłaszcza z sardelami, są bardzo popularne. Podsumowując, Pizza alla Barese to danie, które stawia na autentyczne, obfite smaki Apulii, z naciskiem na jakość oliwy, pomidorów i lokalnego pieczywa.
• Calzone zapiekane z salsiccią i ricottą
• Szaszłyki z jagnięciny i warzyw z chimichurri
• Stek z rostbefu z sosem z czerwonego wina i grzybami / Stek ribeye z masłem ziołowym
• Duszone żeberka w glazurze BBQ
• Burgery wołowe z karmelizowaną cebulką i cheddarem
• Tagliatelle z sosem z grzybów leśnych i mascarpone
• Gulasz wołowy po węgiersku
• Sycąca zapiekanka z ziemniaków i kiełbasy
• Risotto z salsiccią i suszonymi pomidorami
• Pieczona papryka nadziewana kaszą i mięsem
• Pieczony indyk z nadzieniem z suszonych owoców i orzechów
• Shepherd’s pie – klasyczne, tradycyjne danie kuchni brytyjskiej (angielskiej, szkockiej, walijskiej i irlandzkiej). Nazwa oznacza dosłownie „pasterski pasztet” lub „placek pasterza”. Jest to rodzaj zapiekanki, danie jednogarnkowe, składające się z dwóch głównych warstw: Warstwa dolna (mięsna): Gulasz mięsny z warzywami. Warstwa górna (góra): Gruba warstwa puree ziemniaczanego. Tradycyjnie Shepherd’s pie przygotowuje się z mięsa mielonego jagnięcego lub baraniego (stąd nazwa „pasterski”, od shepherd). Farsz mięsny zawiera zazwyczaj cebulę, marchewkę, groszek i seler naciowy. Całość jest duszona w sosie na bazie bulionu, często z dodatkiem sosu Worcestershire, który nadaje charakterystyczny smak. Warstwa ziemniaczana jest obfita, często wzbogacona masłem, mlekiem i czasem startym serem (np. cheddar) na wierzchu, co sprawia, że podczas pieczenia tworzy się chrupiąca, złocista skorupka. Danie jest składane w naczyniu żaroodpornym, a następnie zapiekane w piekarniku, aż do uzyskania złocistego wierzchu. Shepherd’s pie to sycące, rozgrzewające danie, będące kwintesencją brytyjskiego komfortowego jedzenia, idealne na chłodne dni
• Boeuf Bourguignon – wołowina po burgundzku, to tradycyjne francuskie danie jednogarnkowe, pochodzące z regionu Burgundii. Jest to potrawa duszona, której głównym składnikiem są kawałki mięsa wołowego, powoli gotowane w czerwonym winie z dodatkiem boczku, warzyw i przypraw
• Quesadilla z kurczakiem, salsą pomidorową i pikantnym serem
• Tacos z grillowanym mięsem i salsą z mango
• Empanadas z wołowiną i oliwkami
• Focaccia z rozmarynem i pomidorkami cherry, podana z gorgonzolą
• Smażony ser halloumi z konfiturą z fig
• Deska lokalnych serów: pecorino, caciocavallo, dojrzewający provolone
• Czekoladowe brownie z chrupiącym solonym karmelem
• Cantucci z migdałami maczane w espresso
• Czekoladowo-owocowe trufle z likierem wiśniowym
• Pieczone śliwki z miodem i migdałami
• Tiramisu z nutą kakao i kawy
• Czekoladowo-wiśniowe brownie
• Ciasto z gorzkiej czekolady 65% i konfiturą z wiśni
• Pudding z daktyli i orzechów

Masseria Tagaro to rodzinna winnica z Doliny Itria w Apulii, która łączy lokalną tradycję z nowoczesną winiarską praktyką. Ich butelki — od lekkiego Chardonnay po soczyste Primitivo i rodzimy Susumaniello — mają jedno przesłanie: prostota, zapach południa i uczciwa pijalność w dobrej relacji jakości do ceny. Tagaro to marka przyjazna klientowi: czytelne etykiety, aromaty skupione na owocowości i solidne, przystępne ceny. Tagaro to projekt rodzinny Lorusso — winnica powstała i rozwija się dzięki trzem pokoleniom zaangażowania rodziny. Filozofia producenta opiera się na trzech wartościach: pasja, terytorium i jakość — czyli praca w winnicy z poszanowaniem lokalnego terroiru Valle d’Itria oraz produkcja win, które oddają charakter Apulii, a jednocześnie są przystępne dla szerokiego odbiorcy. Oficjalna narracja podkreśla pochodzenie win z serca Itrii i równowagę między tradycją a technologiczną kontrolą procesów. Tagaro uprawia winnice w Valle d’Itria, w okolicach Locorotondo — część parceli leży na wyższych pozycjach (około 450 m n.p.m. podawane w materiałach), co dla Apulii oznacza chłodniejsze mikroklimaty i lepsze zachowanie kwasowości w winogronach. Około 30 ha prowadzonych działek dedykowanych jest zarówno odmianom lokalnym, jak i kilku odmianom międzynarodowym. To terroir daje winom równowagę między dojrzałością owocu a świeżością mineralną. Wina Tagaro są produkowane z myślą o rynku konsumenckim. Tagaro eksponuje przede wszystkim lokalne odmiany Apulii — Primitivo, Negroamaro, Susumaniello, Nero di Troia — równolegle w ofercie pojawiają się też bardziej „uniwersalne” etykiety: Chardonnay czy winiarskie blendy. Styl: od win owocowych i łatwych (entry-level) po wersje bardziej skoncentrowane (Appassimento/Primitivo di Manduria), ale zawsze z akcentem na pijalność i charakter regionu (słoneczne, soczyste, często z pełnym owocem i umiarkowanym dębem). W praktyce znajdziesz u nich zarówno wina do codziennego picia, jak i butelki na specjalne okazje.