Opis

Campo alla Sughera IGT Toscana Rosso to supertoskańska esencja ziemi Bolgheri – starannie złożony blend z najlepszych krzewów Petit Verdot i Cabernet Franc, z których winiarnia tworzy limitowaną etykietę. To wino powstaje tylko w najlepszych rocznikach i ma ambicję pokazać pełną ekspresję tutejszego terroir: piaskowo-gliniaste gleby, bliskość morza i niska ilość plonów na krzak dają skoncentrowane, bogate ekstrakty. jest to butelka dla miłośników struktur i elegancji jednocześnie: dostarcza gęstej, ciemnej owocowości, balsamicznych niuansów i dobrze wkomponowanego dębu, bez ciężkości. Idealna na prezent, do dłuższej degustacji przy stole lub jako punkt kulminacyjny przy świątecznym albo uroczystym menu. Polecamy ją tym, którzy szukają włoskiej klasyki w nowoczesnym, skoncentrowanym wydaniu, z potencjałem dojrzewania i doskonałym stosunkiem jakości do stylu. To wino stawiające na ekstrakt i polifenole, z długim wykończeniem i potencjałem dojrzewania – idealne dla koneserów i osób szukających struktury, precyzji i terytorialnego wyrazu Bolgheri. Zalecana temperatura podawania: ~20 °C.

[!] Polecamy dekantować przed serwowaniem – min. 1 godz. – pozwoli to znacznie złagodzić ewentualną agresywność np. dębiny i pozwolić aromatom beczkowym ujawnić się znacznie lepiej. Dodatkowo pomaga to ukazać znacznie większą głębię tej wyjątkowej butelki i jej wielopoziomowość (wino to potrafi ewoluować i nabierać złożoności przez kolejne 8–15 lat zależnie od rocznika i warunków)

WINIFIKACJA: wszystkie grona zbierane są ręcznie w skrzynkach 15kg, wybierając wyłącznie najlepsze kiście ustawione do wpływu słońca i wiatru z morza. Fermentacja przebiega tradycyjnie w stalowych tankach przez około 20–25 dni przy kontrolowanej temperaturze 28–30 °C, co pozwala na pełne ekstrahowanie barw i polifenoli z Petit Verdot i Cabernet Franc, ale bez nadmiernej „zieloności”. Maceracja jest prowadzona tak, by uzyskać równowagę między ekstrakcją tanin a zachowaniem świeżości owocu – stąd umiarkowana, ale wyrazista struktura. Po fermentacji wino przechodzi wolne dojrzewanie 18 miesięcy w barriques z dębu francuskiego, które wnoszą subtelną wanilię, dębinę i nuty cedrowe, a następnie leżakuje kolejne 18 miesięcy w butelce, by zrównać struktury, złagodzić drewno i osiągnąć sensoryczną finezję. To podejście – selekcja parcela, długa maceracja, długi czas w dębie i butelce – sprawia, że wino jest produkowane tylko w najlepszych rocznikach i pokazuje pełnię terroir Bolgheri.

W KIELISZKU: przyciąga wzrok intensywny rubinowy kolor z granatowymi refleksami przy brzegu, sygnalizujący dojrzałą, lecz świeżą strukturę. W objętości widać umiarkowane „nogi” – oleiste, ale nie przesadnie gęste, co wskazuje na wysoką ekstrakcję i zawartość polifenoli bez nadmiaru alkoholu tłustego w odczuciu. Całość prezentuje się klarownie, z eleganckim połyskiem; przy przechyleniu kieliszka ujawnia się ciemna, niemal jagodowa barwa w centrum i odcień wiśniowy bliżej krawędzi. To wino, które w pierwszej chwili wydaje się zwarte, ale po chwili w kieliszku „rozwija” głębię i niuanse.

NOS: pierwsze wrażenie nosowe to intensywny balsamiczny ton, typowy dla win z Bolgheri i dla Petit Verdot/Cabernet Franc w harmonii ze staranną pracą w beczce. Pojawiają się warstwy dojrzałej czarnej śliwki, jeżyny i ciemnej wiśni, otoczone nutami suszonych owoców. Druga linia aromatów to cedr i subtelna wanilia pochodząca z francuskiego drewna; wyczuwalne także odnośniki do tytoniu i dymu. Trzeci plan tworzą nuty ziół i pieprzu – warstwa przyprawowa jest dobrze obecna: czarny pieprz, gałka muszkatołowa i delikatne nuty goździka pochodzące z dojrzewania w dębinie, a także odrobina rozmarynu oraz aromat siana, która dodaje eleganckiej wytrawności. Całość ma świeży, żywy charakter dzięki wyczuwalnej kwasowości: aromaty nie są stłumione przez drewno, lecz splecione z balsamiczną, lekko zielonkawą ostrością Cabernet Franc. Po kilku minutach w kieliszku wyłaniają się subtelne kwiatowe niuanse fiołka i korzennych przypraw (lukrecja, anyż), które rozjaśniają cięższe tony owocowe i dodają finezji. Nos jest więc przede wszystkim złożony: jednocześnie owocowy i balsamiczny, z wyraźną przyprawowością i szlachetnym, dębowym akcentem.

USTA: zaczyna się miękko, z aksamitnym atakiem owocowym: czarne jagody i śliwka tworzą początek, ale w miarę rozwoju pojawia się żywa, pikantna oś prowadzona przez pieprz i subtelne nuty ziół. Taniny są aksamitne i nieinwazyjne – budują strukturę, lecz nie dominują; dają poczucie pełnego ciała z wyczuwalnym, lecz eleganckim chwytem. Kwasowość jest wystarczająco wyrazista, by dodać świeżości i podtrzymać smak, co sprawia, że wino nie „opada” po łyku, lecz zachowuje energię. W tle powracają nuty beczkowe: cedr, wanilia, delikatny tytoń i subtelne nuty przypraw do pieczenia, które podkreślają aromaty owocowe, a także lekka goryczka typowa dla Petit Verdot, która pracuje jako kontrapunkt i wydłuża wrażenie – wino działa jako most między mięsem a potrawami warzywnymi o wyrazistej strukturze. Wpływ Petit Verdot daje intensywność i kolor, natomiast Cabernet Franc wnosi pikantność i nutę ziołową. Podsumowując – środek jest skoncentrowany, zrównoważony i wielowarstwowy, dający zarówno przyjemność natychmiastowej degustacji, jak i potencjał do leżakowania.

FINISZ: długi i wyraźny – balsamiczny, z mineralnym echem i lekką, przyjemną goryczką (delikatna nuta gorzkiej czekolady / śliwek w czekoladzie) prowadzącą do cedrowo-tytoniowego posmaku (humidor z cygarami). Na finiszu pozostaje apetyczna lekko słona wytrawność, która czyni wino doskonałym kompanem dla potraw o intensywnych przyprawach i tłustszych mięsach. Wino zostawia w ustach wrażenie struktury i równowagi. To finisz, który sugeruje zarówno natychmiastowe spożycie z jedzeniem, jak i potencjał do dalszego dojrzewania. Ogólnie: długi, elegancki, z wyraźnym „bolgheryjskim” podpisem.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Peposo alla fornacina – historyczne i bardzo tradycyjne danie kuchni toskańskiej, a dokładniej z okolic Florencji i miasteczka Impruneta, słynącego z produkcji terakoty (wypalanej gliny). Nazwa oznacza dosłownie „pieprzne danie w stylu z pieca” (fornacina odnosi się do pieców używanych do wypalania ceramiki). Danie ma korzenie robotnicze. Było przygotowywane przez fornacini (pracowników pieców do wypalania gliny), którzy wkładali gliniane garnki z mięsem do pieca obok wypalanych produktów i zostawiali je tam na całą noc. Dzięki temu mięso dusiło się powoli w niskiej temperaturze. Składnik główny: Twarde, mniej szlachetne kawałki wołowiny. Danie jest wyjątkowe ze względu na swoją prostotę i intensywność przypraw – duża ilość czarnego pieprzu: Peposo jest daniem bardzo pieprznym. Czosnek – Całe ząbki czosnku, często w dużej ilości. Wino czerwone – Mięso jest duszone niemal wyłącznie w dużej ilości czerwonego wina (tradycyjnie Chianti Classico), bez dodatku wody czy bulionu. (np. gicz wołowa, mięso z golonki wołowej), które wymagają długiego duszenia. W efekcie wielogodzinnego duszenia powstaje niezwykle miękkie, rozpływające się w ustach mięso, w gęstym, ciemnym, aromatycznym sosie o intensywnym smaku pieprzu i wina.
• Pasta all’amatriciana z podprażonym guanciale – makaron z klasycznym sosem pomidorowym z dodatkiem guanciale (peklowany policzek wieprzowy), sera pecorino romano i papryczki chili, podawany zazwyczaj z makaronem typu bucatini (grube rurki z dziurką w środku), rzadziej spaghetti lub rigatoni
• Bistecca alla Fiorentina – jedno z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych dań kuchni włoskiej, będące symbolem regionu Toskanii, a szczególnie miasta Florencji. Jest to tradycyjny stek wołowy, który wyróżnia się trzema kluczowymi cechami: rodzajem mięsa, grubością oraz sposobem przygotowania. Oryginalny stek florencki powinien pochodzić z wołu rasy Chianina, słynącej z doskonałej jakości mięsa. Wykrawa się go z części lędźwiowej, z kością w kształcie litery T, co oznacza, że zawiera zarówno polędwicę, jak i antrykot. To jeden z najważniejszych parametrów. Stek musi być bardzo gruby, zazwyczaj od 4 do 6 centymetrów, co odpowiada grubości około 3-4 palców. Stek jest pieczony na ruszcie, nad rozżarzonym węglem drzewnym, co nadaje mu charakterystyczny aromat. Ważne, aby był przyrządzany bardzo krótko i w wysokiej temperaturze. Stopień wysmażenia: To esencja Bistecca alla Fiorentina. Jest ona podawana w stopniu wysmażenia al sangue (krwista), czyli mocno zrumieniona z zewnątrz, ale bardzo krwista i soczysta w środku. Podanie jej w innym stopniu wysmażenia jest uznawane za błąd i nietradycyjne. Przyprawy: Bardzo proste i minimalistyczne – sól, pieprz i odrobina oliwy z oliwek, często dodawane już po upieczeniu. Chodzi o to, aby nie zakłócić naturalnego smaku i aromatu mięsa.
• Pappardelle z dziczyzną i jałowcem
• Ossobuco z gremolatą
• Arrosto di maiale (pieczeń wieprzowa) z rozmarynem i czosnkiem – jest to danie główne, składające się z kawałka wieprzowiny pieczonego w piekarniku. Zazwyczaj używa się chudego kawałka wieprzowiny, np. schabu (lonza di maiale), łopatki lub szynki. Przyprawy: Włoska pieczeń jest zazwyczaj aromatyzowana w typowy, śródziemnomorski sposób: rozmaryn, szałwia, czosnek, sól i pieprz, oliwa z oliwek (do natarcia mięsa), wino białe lub czerwone – często używane do podlania pieczeni w trakcie pieczenia, co nadaje jej wilgoci i smaku. Mięso naciera się przyprawami, a następnie piecze w piekarniku, często podlewając winem lub bulionem, aż do uzyskania miękkiego i soczystego wnętrza oraz apetycznej, zrumienionej skórki. Podawane jest na ciepło, krojone w plastry. Sos powstały podczas pieczenia (sok z mięsa wymieszany z winem i przyprawami) jest zazwyczaj redukowany i serwowany razem z pieczenią. Dodatki: Najczęściej towarzyszą jej pieczone ziemniaki (patate al forno) lub grillowane warzywa. Arrosto di maiale to uniwersalne, domowe danie, które często gości na włoskich stołach podczas niedzielnych obiadów i świąt.
• Fagottini z ricottą i szynką parmeńską – rodzaj ciasta francuskiego/ciasta filo wypełnionego farszem. Przykłady farszów: Serowe: ricotta i szpinak, sery pleśniowe, sery kozie. Mięsne: mielone mięso z warzywami. Warzywne: Szparagi, grzyby, dynia. Podanie: Wersje słone często podaje się z sosami (np. maślanym, pomidorowym, kremowym) jako danie główne lub przystawkę.
• Crespelle z grzybami i beszamelowym sosem – włoska nazwa na naleśniki lub bardzo cienkie, delikatne placki, bardzo podobne do francuskich crêpes. Ciasto na crespelle jest bardzo podobne do ciasta na polskie naleśniki: składa się z mąki, jajek, mleka, szczypty soli i czasami odrobiny roztopionego masła. Konsystencja jest rzadka, co pozwala usmażyć bardzo cienkie placki.
• Polpette al sugo – klopsiki w sosie (najczęściej pomidorowym). Jest to jedno z najbardziej popularnych, domowych dań kuchni włoskiej, często kojarzone z kuchnią babci (nonny) i niedzielnym obiadem. Składnik główny: Klopsiki, czyli polpette. Włoskie klopsiki są zazwyczaj mniejsze niż polskie, ale większe niż szwedzkie. Najczęściej używa się mieszanki mięsa mielonego – wołowiny i wieprzowiny (czasem z dodatkiem cielęciny). Mięso łączy się z tartym parmezanem lub pecorino, bułką tartą namoczoną w mleku, jajkiem, posiekaną natką pietruszki, czosnkiem, solą i pieprzem. Czasami dodaje się do środka kawałek mozzarelli, aby klopsik był bardziej kremowy. Klopsiki gotuje się (dusi) bezpośrednio w prostym, ale aromatycznym sosie pomidorowym (sugo di pomodoro), przygotowanym z pomidorów pelati, oliwy, czosnku i bazylii. To powolne duszenie sprawia, że mięso wchłania smak sosu, a sos zyskuje smak mięsa.
• Risotto z dzikimi grzybami i pecorino / Risotto z pieczonym burakiem i kozim serem / Risotto z czerwonym winem i suszonymi pomidorami
• Grillowane warzywa z oliwą z oliwek i rozmarynem
• Bruschetta z grillowaną wołowiną i tapenadą z oliwek
• Żeberka wołowe w glazurze z czerwonego wina
• Karkówka z grilla w marynacie rozmarynowej
• Hamburger z dojrzewanym serem cheddar i karmelizowaną cebulą
• Polędwiczki wieprzowe w sosie porto
• Lasagne z ragù mięsno-pomidorowym i beszamelem
• Pizza con salsiccia e peperoni – pizza z pikantną kiełbasą i pieczoną papryką
• Kociołek myśliwski – tradycyjne, sycące i aromatyczne danie kuchni polskiej, idealne na spotkania przy ognisku lub jako rozgrzewający posiłek w chłodniejsze dni. Jest to danie jednogarnkowe (a dokładniej „jednokociołkowe”), które swoją nazwę zawdzięcza sposobowi przygotowania – tradycyjnie gotowane jest w żeliwnym kociołku zawieszonym nad ogniem. Kociołek myśliwski to zupa-gulasz, która łączy różnorodne składniki mięsne i warzywne (zazwyczaj kilka rodzajów mięsa). Mięso: Podstawą jest wieprzowina (np. łopatka lub boczek), często dodaje się kiełbasę myśliwską lub zwykłą, a czasami, w bardziej autentycznych wersjach, dziczyznę (sarna, dzik). Warzywa: Obowiązkowo ziemniaki, marchew, cebula, kapusta (świeża lub kiszona, a często mieszanka obu), papryka, pieczarki lub grzyby leśne. Dodatki: Koncentrat pomidorowy, przyprawy (liść laurowy, ziele angielskie, papryka słodka i ostra, majeranek). Wszystkie składniki kroi się w kawałki, układa warstwami w kociołku (często z dodatkiem boczku na dnie) i dusi powoli przez kilka godzin, co pozwala smakom się przeniknąć. Danie podaje się na gorąco, prosto z kociołka, często z kawałkiem chleba. Kociołek myśliwski to danie, które łączy wspólne gotowanie i biesiadowanie, będąc symbolem polskiej gościnności i tradycyjnej, sycącej kuchni
• Shepherd’s pie to klasyczne, tradycyjne danie kuchni brytyjskiej (angielskiej, szkockiej, walijskiej i irlandzkiej). Nazwa oznacza dosłownie „pasterski pasztet” lub „placek pasterza”. Jest to rodzaj zapiekanki, danie jednogarnkowe, składające się z dwóch głównych warstw: Warstwa dolna (mięsna): Gulasz mięsny z warzywami. Warstwa górna (góra): Gruba warstwa puree ziemniaczanego. Tradycyjnie Shepherd’s pie przygotowuje się z mięsa mielonego jagnięcego lub baraniego (stąd nazwa „pasterski”, od shepherd). Farsz mięsny zawiera zazwyczaj cebulę, marchewkę, groszek i seler naciowy. Całość jest duszona w sosie na bazie bulionu, często z dodatkiem sosu Worcestershire, który nadaje charakterystyczny smak. Warstwa ziemniaczana jest obfita, często wzbogacona masłem, mlekiem i czasem startym serem (np. cheddar) na wierzchu, co sprawia, że podczas pieczenia tworzy się chrupiąca, złocista skorupka.  Danie jest składane w naczyniu żaroodpornym, a następnie zapiekane w piekarniku, aż do uzyskania złocistego wierzchu. Shepherd’s pie to sycące, rozgrzewające danie, będące kwintesencją brytyjskiego komfortowego jedzenia, idealne na chłodne dni.
• Smażone miękkie kozie serki w panierce z ziołami
• Deska serów: pecorino toskański średnio-dojrzewający, manchego, comté
• Tacos z antrykotem i pikantną salsą pomidorową
• Shakshuka „z mięsem” — jajka w pomidorach z mielonym mięsem i kminem
• Curry z wołowiną i mleczkiem kokosowym
• Placki ziemniaczane z wędzoną polędwicą i skwarkami
• Gulasz węgierski (bogaty, paprykowy)
• Zapiekanka z ziemniaków gratin z serem

OCENY I NAGRODY

96 punktów (rocznik 2021): „Intensywny, ciemny rubin z fioletowymi refleksami. Bardzo atrakcyjny i intensywny aromat z bogatymi nutami czarnej porzeczki i morwy, nutą kardamonu i dymnymi niuansami. Zachwycający na podniebieniu, z wielowarstwowymi, drobnoziarnistymi taninami, które stopniowo się rozwijają, delikatnymi, słodkimi owocami, nutami jagód i tytoniu w finiszu.” – Degustacja z dnia 05.09.2025: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

95 punktów (rocznik 2020): „Ciemny, lśniący, rubinowy rdzeń z rozjaśniającym się brzegiem. Aromatyczny bukiet z nutami soczystej wiśni, czerwonej pomarańczy, arbuza, kardamonu i pudełka cygar. Przyjemnie słodki i owocowy, o wypolerowanej teksturze, drobno tkanej strukturze tanin, dobrze zbalansowany i bardzo długi finisz.” – Degustacja z dnia 16.10.2024 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

94 punkty (rocznik 2019): „Ciemna, bogata rubinowa czerwień. Przyjemny aromat nut przypraw, cedru, dojrzałych ciemnych owoców. Na podniebieniu mocne, z nutami ciemnych jagód, soczyste, z delikatnymi, wyrazistymi taninami, długim finiszem.” – Degustacja z dnia 16.10.2023 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

…

 Campo alla Sughera to kameralna, nowoczesna winnica położona pomiędzy słynną miejscowością Bolgheri a Castagneto Carducci, dokładnie na granicy morza i wzgórz, gdzie wpływy nadmorskie nadają winom wyjątkowy charakter. Historia gospodarstwa sięga końca lat 90.: założona została w 1998 roku przez rodzinę Knauf, a majątek obejmuje około 20 hektarów gruntu, z których 16,5 ha obsadzono winoroślą. W ostatnich latach Campo alla Sughera konsekwentnie się rozwijało – gospodarstwo było sukcesywnie powiększane o nowe parcele, tak by łączyć wzrost produkcji z dbałością o jakość. Filozofia winnicy opiera się na uważnej analizie terroiru i racjonalnym zoning’u – każdy fragment ziemi jest sklasyfikowany i traktowany tak, by wydobyć z niego możliwie najczystsze, zróżnicowane wyrażenie Bolgheri. Gleby mają tu morskie pochodzenie: piaski, mułowce i marmury przeplatają się z żwirem i gliną, co daje winom mineralną strukturę i elegancję. Klimat to typowe dla wybrzeża połączenie morskiej łagodności i świeżości wiatru – Libeccio i Mistral przynoszą orzeźwiające powiewy, które pomagają uzyskać zdrowe, soczyste grona o dobrej kwasowości. W praktykach winnicy widoczna jest dyscyplina i oszczędność gestów: stosuje się tu tzw. médocaine method – gęstsze sadzenie krzewów, rygor w kierowaniu wzrostem i precyzyjne zabiegi, które koncentrują aromaty i polifenole w mniejszych, bardziej skoncentrowanych jagodach. Campo alla Sughera wyróżnia się też odwagą w doborze odmian – szczególną uwagę poświęcono Petit Verdot, który na tutejszych, osłoniętych parcelach osiąga pełnię i elegancję, stając się znakiem rozpoznawczym niektórych win gospodarstwa. Petit Verdot jest tu traktowany jako flagowa odmiana: po analizie gleby i mikroparcel winnica stwierdziła, że to właśnie ona najlepiej oddaje strukturę i koncentrację tutejszych parcel. Wina powstają tutaj w duchu szacunku dla natury: precyzyjny dobór momentu zbioru, selekcja parcel oraz minimalizacja zbędnych interwencji w winiarni pozwalają zachować czystość i tożsamość terroiru.

Od 2017 roku gospodarstwo współpracuje z uznanym konsultantem Stéphane’em Derenoncourtem – francuskim winiarzem, współpracującym jako konsultant wielu posiadłości winiarskim w Bordeaux i innych producentów na całym świecie – co dodatkowo wzmocniło ambicję Campo alla Sughera – dążenie do „najdoskonalszej formy Bolgheri”. Campo alla Sughera prowadzi też przyjazną działalność dla gości: na miejscu organizowane są wizyty i degustacje, które przybliżają gościom filozofię winnicy i różnorodność mikroparcel. Całość przekazu – od uważnego planowania w winnicy po odważny wybór odmian – sprawia, że Campo alla Sughera to propozycja dla klienta szukającego win autentycznych, z wyraźnym terroirem i nowoczesną, przemyślaną estetyką.