Opis

Castello Tricerchi Rosso di Montalcino DOC to klasyczny, ale pełen młodzieńczej energii wyraz Sangiovese z serca Montalcino – wino, które łączy toskański temperament z elegancją gleb wapiennych. Stworzony z winogron pochodzących z parcel Vigna del Piano i Vigna del Lago – stanowisk charakteryzujących się warstwami wapiennej gliny i piaszczystą teksturą, które nadają winu mineralny szkielet i elegancję. Idealne jako codzienny „regionalny” wybór dla osób chcących spróbować Sangiovese z Montalcino bez konieczności inwestowania w Brunello. To wino idealne do codziennej uczty oraz jako towarzysz włoskich, prostych dań – „młodsze” i bardziej przystępne oblicze Montalcino: skoncentrowane na czerwonych owocach (truskawka, wiśnia), z delikatną pikantnością i mineralnym akcentem, gotowe do spożycia teraz, ale i z dobrą perspektywą dojrzewania

WINIFIKACJA: Castello Tricerchi zbiera winogrona ręcznie (koniec września/początek października / w przypadku niektórych roczników środek września) z parcel położonych na 250–290 m n.p.m.; gęstość sadzenia ~4–4,5 tys. krzewów/ha. Winifikacja prowadzona jest w stalowych tankach przy kontrolowanej temperaturze ok. 23°C; maceracja trwa 20-25 dni, co daje dobry balans między ekstrakcją barwy, tanin i aromatów owocowych a zachowaniem świeżości. Spontaniczna fermentacja (dzikie drożdże) – to podejście dodaje w winie niuansów i poczucia terroir. Dojrzewanie odbywa się w dużych beczkach ze slawońskiego dębu przez okres 6 miesięcy; użycie dużych beczek tłumi nadmierne nuty wanilii i pozwala na zaokrąglenie tanin, zachowując owocowy charakter Sangiovese. Po zabutelkowaniu wino trafia na okres leżakowania w butelkach (min. 4 miesiące) przed wypuszczeniem na rynek. dzięki czemu jest w stanie soczystej gotowości, lecz z pewnym potencjałem rozwoju.

W KIELISZKU: Castello Tricerchi Rosso di Montalcino prezentuje się klarownie i intensywnie: głęboka, śliwkowo-rubinowa barwa z delikatnym rozświetleniem przy brzegu – kolor sugeruje wyrazistość owocu, przy jednoczesnej świeżości. Powierzchnia wina lekko „porusza” światło kieliszka; łzy nie spływają ani za wolno ani za szybko, zapowiadając umiarkowaną ekstrakcję tanin i ciała. Całość sprawia wrażenie harmonii między świeżością owocu i strukturą – to wino, które jest od razu przystępne, ale ma też wyraźną budowę i mineralny szkielet.

NOS: dominują świeże czerwone owoce: świeża truskawka, wiśnia i odrobina malinowego dżemu; te nuty stanowią trzon aromatyczny i są bardzo typowe dla Sangiovese z Montalcino. Towarzyszą im akcenty śródziemnomorskiej ziołowości – rozmaryn, suszone oregano, które nadają nosowi typowego lokalnego charakteru, a także sugerują kontakt z terroirem. Za owocową sceną pojawiają się akcenty kwiatowe – drobne fiołki i geranium – oraz delikatna, słodko-korzenna warstwa: biały pieprz, cynamon i subtelne nuty goździkowe. W tle wyczuwalna jest mineralność i świeżość, wynikające z terroiru i dojrzewania w dużych beczkach sławońskich; całość daje wrażenie złożoności, która jest zarówno przyjemnie bezpośrednia, jak i wystarczająco złożona, by odkrywać kolejne warstwy przy dłuższym wietrzeniu.

USTA:  profil smakowy rozwija się od świeżych czerwonych owoców (malina, wiśnia), przez nuty dżemowe (miękki smak malinowego dżemu), do przypraw korzennych i nut suszonych ziół. Winu towarzyszy lekka, ziołowa goryczka typowa dla Sangiovese, która w połączeniu z kwasowością daje uczucie świeżości i zachęca do jedzenia. Mineralny, lekko słonawy szkielet pojawia się w środku smaku i prowadzi do finiszowej, wyraźnej nuty słono-umami; taniny są zwarte i dobrze wbudowane, co sprawia, że wino prowadzi do długiego, satysfakcjonującego finiszu. Tekstura jest aksamitna, jednocześnie trzymając pewną ostrość i strukturę – wyczuwalna jest gładkość, a taniny — choć obecne i zwarte — są „szlachetne”, nie agresywne – dlatego wino świetnie odnajduje się przy jedzeniu wymagającym równowagi między tłustością i kwasowością.

FINISZ: długi, wytrwały i wyraźnie mineralny z wytrawną, lekko słonawą końcówką, która dopełnia soczysty owoc i przyprawy; przyjemna, lekko pikantny finisz z nutą suszonych ziół i pieprzu. To powoduje, że wino znakomicie sprawdza się z potrawami o średniej intensywności smaku, które równoważą jego kwasowość i podkreślają mineralność. Wino, które pozostawia poczucie równowagi między przyjemnością natychmiastowego smaku a solidnym fundamentem struktury – dlatego sprawdza się przy potrawach i nie jest „jednowymiarową” butelką. W zależności od rocznika finisz może być bardziej owocowy i soczysty (młodsze roczniki) lub ukierunkowany na mineralność i przyprawy (bardziej dojrzałe roczniki).

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Polędwiczki z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów i rozmarynu
• Tagliatelle z ragù z cielęciny i parmezanem
• Pieczona kaczka z konfiturą z czerwonej cebuli
• Pieczeń z królika z oliwkami i pomidorami
• Hamburger z czarnym pieprzem i karmelizowaną cebulą
• Faszerowane papryki z kaszą i mielonym mięsem
• Zrazy wołowe w sosie czerwonym z suszonymi pomidorami
• Arista di maiale con finocchio – pieczeń z wieprzowiny z koprem włoskim. Jest to klasyczne danie kuchni włoskiej, cenione za aromatyczne połączenie soczystego mięsa wieprzowego i słodkawego, delikatnego smaku kopru włoskiego
• Crostini di fegatini – tradycyjne włoskie grzanki z pasztetem z wątróbki. Ta aromatyczna przystawka (antipasto) jest szczególnie popularna w Toskanii, gdzie podaje się ją na ciepło, jako element bogatego toskańskiego posiłku
• Fegato alla Veneziana – tradycyjne, klasyczne danie kuchni weneckiej, składające się z delikatnej wątróbki, najczęściej cielęcej, podawanej ze słodką, skarmelizowaną cebulą. Jest to proste, ale bardzo aromatyczne danie, cenione za zrównoważenie ziemistego smaku wątróbki i słodyczy cebuli
• Pappa al pomodoro – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z pomidorami. o przygotowania zupy używa się dojrzałych pomidorów (świeżych lub z puszki), czerstwego pieczywa (tradycyjnie toskańskiego chleba, który nie zawiera soli), czosnku, bazylii i oliwy z oliwek
• Ribollita – tradycyjna, sycąca toskańska zupa chlebowa z fasolą i warzywami. Jej nazwa dosłownie oznacza „ugotowana ponownie”. Pochodzi z tzw. cucina povera (kuchnia biedoty), a jej historia sięga czasów, gdy danie przygotowywano w dużych ilościach, a następnie odgrzewano przez kilka kolejnych dni, co dodatkowo wzbogacało jej smak. Podstawą zupy są sezonowe warzywa, takie jak kapusta czarna (cavolo nero), jarmuż, fasola cannellini, marchew, seler, ziemniaki i cebula. Do tego dodaje się pomidory, czosnek i oliwę z oliwek. Kluczowym składnikiem jest czerstwy, toskański chleb, który nasiąka smakiem zupy, tworząc gęstą konsystencję. Zupa ma bogaty, ziemisty i ziołowy smak, który pogłębia się z każdym kolejnym odgrzaniem. Zazwyczaj podaje się ją obficie skropioną oliwą z oliwek, często z dodatkiem posiekanej cebuli.
• Cacciucco – tradycyjna, sycąca zupa rybna pochodząca z portowego miasta Livorno w Toskanii we Włoszech. Danie to jest bogate w różne gatunki ryb i owoców morza, a serwuje się je na grzankach, natartych czosnkiem. Zupa łączy różne typy ryb (takie jak ryby o twardym mięsie i ościste) z owocami morza (kalmary, ośmiornice, małże, krewetki). Podstawą jest intensywny bulion pomidorowy z dodatkiem czosnku, oliwy z oliwek, ostrej papryczki chili oraz wina. Tradycyjnie podaje się ją w dużej misce, na spodzie której ułożone są grzanki z czerstwego chleba, natarte czosnkiem. Grzanki nasiąkają aromatycznym sosem, dodając daniu wyjątkowego smaku i konsystencji.
• Tagliatelle z ragù z sarny lub wieprzowiny / Tagliatelle z sosem pomidorowo-bazyliowym i parmezanem
• Pappardelle z grzybami leśnymi
• Pici al ragù – tradycyjne toskańskie danie, które składa się z makaronu pici podawanego z gęstym, mięsnym sosem ragù. Pici to ręcznie robiony makaron, przypominający grube, nieregularne spaghetti. To właśnie jego „rustykalna” i solidna tekstura sprawia, że idealnie pasuje do obfitego, mięsnego sosu
• Spaghetti alla puttanesca – klasyczne włoskie danie makaronowe, które charakteryzuje się intensywnym, słonym i lekko pikantnym smakiem.
  Typowy sos do spaghetti alla puttanesca składa się z: pomidorów: najczęściej używa się pomidorów z puszki, krojonych lub przecieru, anchois: solone fileciki, które rozpuszczają się na patelni, tworząc bogatą bazę smakową, oliwek: najczęściej czarnych, jak oliwki Gaeta, które dodają słonego i wyrazistego smaku, kaparów: małe, słone kapary, które dodają ostrości i kwasowości, czosnku: dodawany w większej ilości, aby wzmocnić aromat, płatków chili (peperoncino): dla nadania potrawie pikantności, oliwy z oliwek: do smażenia składników i połączenia sosu. 
• Bruschetta z pomidorami, bazylią i oliwą / Bruschetta z pieczonymi paprykami i ricottą
• Bistecca alla Fiorentina – jeden z najbardziej ikonicznych steków kuchni włoskiej, pochodzący z Toskanii, a szczególnie związany z Florencją. Jest to duży, gruby kawałek mięsa wołowego z kością w kształcie litery T, który jest grillowany na rozżarzonym węglu
• Porchetta (wymawiane por-ket-ta) – to tradycyjna, wolno pieczona włoska wieprzowina, która słynie ze swojej chrupiącej skórki i soczystego, aromatycznego wnętrza
• Pizza al tartufo e prosciutto – wykwintna włoska pizza, która łączy w sobie intensywny smak trufli i delikatną, słoną szynkę prosciutto. Zazwyczaj jest to tak zwana „biała pizza” (pizza bianca), co oznacza, że nie ma w niej sosu pomidorowego
• Gnocchi z salsiccia i sosem pomidorowym
• Spezzatino di manzo al pomodoro – tradycyjne, sycące i rozgrzewające włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „gulasz wołowy w sosie pomidorowym”. Jest to popularny w całych Włoszech gulasz, lub potrawka, która zawdzięcza swój bogaty smak i delikatną konsystencję długiemu i powolnemu gotowaniu. Długie duszenie jest niezbędne, aby stało się ono miękkie i soczyste.
• Lasagne z ragù i parmezanem
• Pieczona kaczka z sosem żurawinowym
• Tacos z pulled pork (szarpaną wieprzowiną) w sosie pomidorowo-chipotle
• Grillowany łosoś z salsą z pomidorów i oliwy
• Pieczone żeberka w sosie pomidorowo-miodowym
• Grillowane krewetki z salsą pomidorowo-ziołową / Krewetki po hiszpańsku z pomidorami i czosnkiem
• Grillowana polędwica wieprzowa z sosem z czerwonej porzeczki
• Enchiladas z czerwoną salsą
• Fajitas z wołowiną i papryką
• Fondue serowe (mieszanka półtwardych serów)
• Quesadilla z kurczakiem, karmelizowaną papryką i cheddar / Quesadilla z chorizo i serem
• Sery: świeży Pecorino Toscano (fresco): o łagodnym, mlecznym smaku i miękkiej konsystencji, dojrzały Pecorino Toscano (stagionato): o wyrazistym, orzechowym smaku i twardej konsystencji, Marzolino – wyjątkowy toskański ser owczy, ceniony za delikatny, lekko orzechowy smak i kremową konsystencję, Parmigiano Reggiano: Jego słony, orzechowy smak świetnie równoważy owocowe nuty czerwonych toskańskich win, Grana Padano: Mniej słony i bardziej łagodny od parmezanu, również doskonale pasuje do mocniejszych win, Asiago: Podkreśla ziołowe nuty toskańskich win

OCENY I NAGRODY

91 punktów (rocznik 2022): „Jasny rubinowy kolor z wiśniowymi refleksami. W nosie leśne jagody z mięsistymi niuansami, odrobiną śliwki i suszonych czerwonych kwiatów. Na podniebieniu ciepłe i miękkie, o kremowej konsystencji, bogate, z finiszem dojrzałych wiśni i truskawek, przystępne i promienne.” – Degustacja z dnia 16.10.2024 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

91 punktów (rocznik 2021): „Jasny rubinowy kolor. W nosie wyczuwalne wiśnie i przyjemne nuty pikantne. Na podniebieniu soczyste, jasne, gładkie, leżakowanie w butelkach poprawiło jakość tego wina od ostatniej degustacji.” – Degustacja z dnia 16.10.2023 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

91 punktów (rocznik 2020): „Rubinowa barwa z fioletowymi refleksami. Intensywne nuty śliwki, dojrzałej wiśni i ziół. Intensywne, pełne, pięknie soczyste, eleganckie i przyjemnie taniczne w ustach, doskonale komponujące się z jedzeniem.” – Degustacja z dnia 17.10.2022 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

91 punktów (rocznik 2019): „Jasny rubinowy kolor z rozjaśniającym się brzegiem. W nosie dojrzałe żurawiny i wiśnie, podkreślone delikatnym aromatem skóry. Bardzo soczyste na podniebieniu, z bogatymi owocami, truskawkami i przyjemną nutą soli.” – Degustacja z dnia 18.03.2022: Othmar Kiem, Simon Staffler

…

89 punktów (rocznik 2019): Z kieliszka wydobywają się aromaty czerwonych jagód, śródziemnomorskiej roślinności i przypraw. Soczyste podniebienie wypełniają nuty dżemu malinowego, białego pieprzu i cynamonu oraz aksamitne taniny. Najlepiej spożyć do 2025 roku. – Kerin O’Keefe

/

90 punktów (rocznik 2017): Wyczuwalne są aromaty ciemnych jagód, fiołków i spalonej ziemi. Jasny smak oferuje soczystą wiśnię Marasca, goździki i anyż gwiaździsty, a także wypolerowane taniny i świeżą kwasowość. Do spożycia do 2023 r. – Kerin O’Keefe

„Non in latera pro nos” to motto rodu Tricerchi, którego znaczenie można przetłumaczyć jako „Nigdy na bok, dla nas” lub „Nigdy po bokach, dla nas”. Slogan ten został wymyślony przez jednego z rycerzy rodziny, Alessandro, w XII wieku i odnosi się do ich zaangażowania w sprawy rodziny i walki. Dziś jest to motto związane z rodzinnym winem, które symbolizuje harmonię między człowiekiem a naturą oraz dążenie do zachowania czystości owoców w produkcji wina. 

Castello Tricerchi to rodzinny zamek i winiarnia usytuowana na północnych zboczach Montalcino. Zamek został zbudowany w XIII wieku przy Via Francigena w Montalcino przez rodzinę Altesi, a ukończony w 1441 roku przez rodzinę Tricerchi. Zajmuje powierzchnię 6000 m2 i jest typowym przykładem średniowiecznego zamku z warowną wieżą, ozdobioną motywami przypisywanymi Baldassarre Peruzzi, znanemu artyście z tamtego okresu. Przez wieki zamek oferował schronienie i ochronę pielgrzymom podróżującym szlakiem Via Francigena do Rzymu. W XVII wieku kaplica, która pierwotnie znajdowała się w obrębie murów, została przeniesiona na koniec alei i poświęcona Matce Boskiej z Welonem. W kaplicy przechowywany jest fragment welonu Maryi/Matki Boskiej, którego autentyczność potwierdza bulla papieska. W 1982 roku zamek Tricerchi został oficjalnie uznany za część historycznego i artystycznego dziedzictwa Włoch. Ich winnice, położone na wysokości 290 m n.p.m., znajdują się na północnych zboczach Montalcino, które charakteryzują się niższymi temperaturami i znacznymi wahaniami termicznymi. Posiadają 13 hektarów winnic, wszystkie obsadzone odmianą Sangiovese Grosso, które otaczają zamek w 7 oddzielnych działkach uprawianych metodą kordonową i guyot: La Vigna del Velo, której nazwa pochodzi od kaplicy poświęconej Matce Boskiej z Welonem, Vigna del Castello, Vigna Sant’Anna, Vigna del Lago, Vigna dei Cipressi, Vigna del Piano i Vigna Nuova. Skład ich gleby, zawierającej glinę wapienną i piasek, jest bogaty i równomierny. Winnice są prawie wyłącznie skierowane na północ, co pozwala na równomierne dojrzewanie. Metody uprawy winnicy Tricerchi opierają się na zasadach ekologicznych i poszanowaniu intymnej relacji między człowiekiem a naturą. Piwnice znajdują się wewnątrz zamku, w dawnych lochach. Dzięki grubym ścianom i komorom powietrznym powyżej i poniżej temperatura pozostaje stała przez cały rok. Winogrona są selekcjonowane ręcznie i fermentowane przy użyciu lokalnych drożdży z długim okresem maceracji skórek winogron. Wino jest uszlachetniane tradycyjnymi metodami w beczkach ze słowiańskiego dębu, aby wydobyć smaki ziemi Montalcino zawarte w winogronach Sangiovese.