Opis

Clos La Soleya Brut Rosé to jakby kataloński zachód słońca przelany do kieliszka: jasnorubinowy, świeży i rześki, z iskrzącą koroną drobnych, uporządkowanych pęcherzyków z perlage. Młoda, radosna Cava z serca DO Cava, stworzoną w 100% ze szczepu Trepat – propozycja idealna na aperitif, spotkania przy tapas albo jako efektowny towarzysz lekkich deserów; butelka, która kusi świeżością czerwonych owoców i pijalnością, zachęcając do nalania kolejnej lampki. Powstała w sercu Penedès, w winiarni Molí Parellada, będącej częścią historii hiszpańskiego winiarstwa od końca XIX wieku. To wino to hołd dla autochtonicznego szczepu Trepat – rzadkiej, lekko słodkiej i niezwykle aromatycznej odmiany winorośli z Katalonii. Clos La Soleya Brut Rosé to Cava o kobiecej elegancji i energicznej duszy – świeża, zmysłowa, ale też z charakterem. Każdy łyk przywodzi na myśl poranek wśród różowych kwiatów po deszczu, a delikatne musowanie dodaje jej lekkości i nieodpartego uroku.

WINIFIKACJA: Clos La Soleya powstaje z selekcjonowanych gron szczepu Trepat, zebranych tak, aby zachować świeżość i aromaty czerwonych owoców. Winifikacja odbywa się metodą tradycyjną (metoda szampańska): po delikatnym tłoczeniu następuje pierwsza fermentacja podstawowa, a następnie butelkowanie z dodatkiem drożdży i cukru do fermentacji wtórnej, która generuje bąbelki. Wino dojrzewa następnie przez około 12 miesięcy na osadzie drożdżowym – ten okres zapewnia integrację CO₂, lekko kremową teksturę i subtelną kremowość bez utraty owocowej ekspresji Trepatu. Po dégorgement wino jest gotowe do butelkowania i sprzedaży jako młody, aromatyczny rosé z wyraźnym akcentem czerwonych owoców i zbalansowaną kwasowością, zaprojektowane z myślą o pijalności i wielozadaniowości gastronomicznej.

W KIELISZKU: prezentuje się w jasnym, intensywnym czerwono-porzeczkowym różu – bardziej zbliżonym do świeżych malin niż do bladoróżowych szampanów. Barwa ma przejrzystość i świetlistość; przy obracaniu kieliszka widać cienką, perlistą koronę piany i drobne, regularne bąbelki unoszące się w kolumnach. Lśniący refleks, czysta krawędź barwy i umiarkowana lepkość – wszystko wskazuje na wino o niższej, przyjemnej strukturze alkoholu i względnie niskim ekstrakcie. Przy potrząsaniu kieliszkiem widoczne są delikatne „łzy”, spływające po ściankach, ale bez nadmiernej gęstości – wino zbudowane jest wokół świeżości i finezji.

NOS: na początku ujawnia intensywne, ale czyste aromaty czerwonych owoców: świeża malina, truskawka, czerwona porzeczka, z wyraźnym akcentem wiśni. Te nuty są typowe dla szczepu Trepat i są tu wyraźne, pierwszoplanowe. W miarę jak wino się rozwija w kieliszku, pojawiają się subtelne niuanse – płatki róży, lekka nuta słodkiej żurawiny, odrobina konfitury malinowej, a także delikatna nuta biszkoptowa, pochodząca z kontaktu z osadem, która dodaje złożoności. W tle uaktywniają się mineralne akcenty, lekka skórka cytrusowa oraz subtelne ziołowe niuanse, dzięki czemu nos nie pozostaje jednowymiarowy. Całość jest świeża, czysta i apetyczna – zaprasza do pierwszego łyka. Żadnych ciężkich, dojrzałych lub utlenionych aromatów – nos sugeruje wino młode, owocowe i przyjazne.

USTA: prezentuje zwinne połączenie świeżości, subtelnej słodyczy i przyjemnej kremowości perlage. Pierwsze wrażenie to wyraźna owocowość – malina, czerwona porzeczka i delikatna truskawka/poziomka – ułożone na lekkiej, pijalnej strukturze. Musowanie jest dobrze zintegrowane: bąbelki drobne, dające kremową teksturę, która sprawia, że wino jest „gładkie” na języku, ale jednocześnie rześkie. Kwasowość jest żywa, ale nie agresywna – nadaje napięcie i czytelność całości, utrzymując wino lekkością i zapraszając do kolejnego łyka. W środku ust pojawiają się subtelne drożdżowe akcenty, które wzbogacają owocowe tło i dodają wrażenia pełniejszej struktury niż sugerowałby tylko stosunkowo niski alkohol. Dzięki zrównoważeniu między odczuwalną, acz niewielką pozostałą słodyczą (Brut) a kwasowością, wino znakomicie pasuje do przystawek i owoców morza, ale sprawdzi się też z lekko pikantnymi potrawami. Generalnie w ustach pokazuje się jako Cava radosna, łatwa do picia, elegancka i przystępna.

FINISZ: średnio-długi do trwałego: czuć jeszcze długo nuty czerwonych owoców i przyjemną, mineralną świeżość; bąbelki powoli opadają, zostawiając czyste, nieprzeładowane wrażenie smakowe. Zostaje lekka, przyjemna nuta drożdżowa oraz subtelna garść cytrusowej rześkości, która czyści podniebienie i sprawia, że wino prosi o kolejną lampkę. Finisz potwierdza, że mamy do czynienia z młodym, świeżym, dobrze zbalansowanym rosé o przyjaznym charakterze.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Escalivada – tradycyjne, hiszpańskie (głównie katalońskie, walenckie i aragońskie) danie warzywne, które można przetłumaczyć jako „Pieczone/opalane warzywa”. Nazwa pochodzi od katalońskiego słowa escalivar, co oznacza „piec w popiele”. Podstawowe warzywa to: bakłażany (berenjenas), papryka czerwona (pimientos rojos), cebula (cebollas) Czasami dodaje się też pomidory. Warzywa piecze się w całości (tradycyjnie nad otwartym ogniem lub w popiele, stąd nazwa, a współcześnie w piekarniku), aż ich skórki staną się zwęglone, a miąższ miękki i dymny. Po ostygnięciu zdejmuje się zwęgloną skórę, warzywa kroi na długie paski i układa na talerzu. Danie jest bardzo proste w doprawieniu. Skrapia się je obficie oliwą z oliwek z oliwek i posypuje solą morską. Escalivada jest daniem uniwersalnym, podawanym na zimno lub w temperaturze pokojowej. Może pełnić rolę: Przystawki/Tapas – Serwowane samodzielnie z chlebem lub z dodatkiem solonych sardeli (anchoas) dla kontrastu smaków lub jako dodatku – jako dodatek do pieczonych mięs lub ryb z grilla. Escalivada to danie lekkie, wegetariańskie (choć często podawane z rybą), o charakterystycznym, dymnym aromacie, które świetnie pasuje do lekkich białych win, różowych lub do schłodzonej Cavy.
• Fideuà (lub fideuada w dialekcie walenckim) – tradycyjne danie kuchni hiszpańskiej, pochodzące z nadmorskiego regionu Walencji, a dokładniej z miasta Gandía.Fideuà to makaronowy odpowiednik paelli. Różni się od paelli tym, że zamiast ryżu używa się specjalnego, krótkiego, cienkiego makaronu zwanego fideos. Makaron gotowany jest w aromatycznym bulionie, wchłaniając jego smak. Fideuà jest zazwyczaj daniem z owocami morza (fideuà de marisco), zawierającym krewetki, małże, omułki, kalmary i ryby. Przyrządza się ją na tej samej dużej, płaskiej patelni (paellera) co paellę. Proces obejmuje przygotowanie sofrito (bazy warzywnej), dodanie bulionu rybnego (często z szafranem) i ugotowanie makaronu. Podobnie jak w przypadku paelli, pożądany jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa makaronu na dnie patelni, która powstaje pod koniec gotowania. Danie podaje się prosto z patelni, często z dodatkiem sosu alioli (czosnkowego majonezu).
• Świeże ostrygi z sokiem z cytryny i posiekaną pietruszką
• Gambas al Ajillo – hiszpańskie danie, które oznacza „Krewetki z czosnkiem”. Jest to jedna z najbardziej znanych i popularnych przekąsek (tapas) w Hiszpanii. Głównym składnikiem są krewetki, które smaży się na oliwie z oliwek, często z dużą ilością czosnku, papryczki chili (świeżej lub suszonej) oraz świeżej natki pietruszki. Danie przygotowuje się bardzo szybko, zazwyczaj w tradycyjnym, małym, glinianym naczyniu, w którym krewetki serwuje się bezpośrednio po usmażeniu. Skwierczący olej z czosnkiem i chili to kluczowy element.  Danie jest bardzo aromatyczne i intensywne w smaku. Podaje się je na gorąco, a dołączone pieczywo służy do maczania w aromatycznym sosie powstałym z oliwy, czosnku i soku z krewetek
• Paella de mariscos – hiszpańskie danie, które oznacza „paella z owocami morza”. Jest to jedna z najpopularniejszych odmian paelli, obok paelli walenckiej i paelli mieszanej. Choć paella wywodzi się z Walencji, to wersja z owocami morza jest szczególnie popularna na wybrzeżu. Zamiast mięsa, głównym składnikiem są świeże owoce morza, takie jak: krewetki, małże, omułki, kalmary,ryby. Danie przygotowuje się z tradycyjnego, okrągłoziarnistego ryżu hiszpańskiego (np. Bomba lub Calasparra). Kluczową rolę odgrywają: Szafran: Nadaje ryżowi charakterystyczny, złocisty kolor i unikalny smak. Papryka: Często używa się słodkiej, wędzonej papryki (pimentón). Sofrito: To aromatyczna baza z podsmażanych warzyw (czosnku, cebuli, papryki i pomidorów), która nadaje daniu głębi smaku. Paellę gotuje się na specjalnej, płaskiej patelni z dwoma uchwytami, zwanej również paella lub paellera. Danie ma intensywny, morski aromat, a ryż jest smaczny i gotowany na sypko. Prawdziwą oznaką dobrze przygotowanej paelli jest socarrat – chrupiąca, przypieczona warstwa ryżu na dnie patelni, która tworzy się pod koniec gotowania. Paellę z owocami morza podaje się prosto z patelni, często skropioną sokiem z cytryny
• Ànec amb Peres – tradycyjne, katalońskie danie, które oznacza „Kaczka z gruszkami”. Jest to klasyczny przykład katalońskiej kuchni „morze i góry” (mar i muntanya), która łączy składniki z interioru (kaczka, gruszki, orzechy) z wpływami kuchni śródziemnomorskiej (oliwa, wino). Głównym składnikiem jest kaczka (lub czasem kurczak), a kluczowym dodatkiem są gruszki, orzeszki piniowe (pinyons) oraz wino (często lokalne wino wytrawne lub Cava). Danie charakteryzuje się unikalnym połączeniem smaków: wytrawnością i słodyczą. Słodkie gruszki, które karmelizują się podczas duszenia, kontrastują z bogatym, często lekko słonym mięsem kaczki i wytrawnym sosem. Kaczka jest najpierw obsmażana, a następnie duszona powoli w sosie z dodatkiem cebuli, wina i bulionu. Gruszki (zwykle twarde odmiany) dodaje się pod koniec gotowania, aby zmiękły, ale zachowały swój kształt. Całość często zagęszcza się picadą (mieszanką utartych migdałów, orzechów, czosnku i natki pietruszki). Jest to sycące, eleganckie danie główne, często podawane na specjalne okazje lub podczas świątecznych posiłków.
• Calçots amb Salsa Romesco to słynne, sezonowe danie kuchni katalońskiej, które jest wręcz rytuałem społecznym i kulinarnym w regionie Katalonii (Hiszpania). Można to przetłumaczyć jako „Pieczona cebula calçots z sosem romesco”. Calçots to specjalna odmiana łagodnej, białej cebuli dymki, uprawianej w specyficzny sposób (obsypywanej ziemią w miarę wzrostu, co powoduje, że jej biała, jadalna część jest długa). Sezon na calçots trwa zazwyczaj od grudnia do marca/kwietnia. Cebule piecze się w całości, bezpośrednio nad otwartym ogniem (zazwyczaj z winorośli), aż ich zewnętrzna warstwa zwerniksuje się, stanie się czarna i zwęglona. Upieczone, gorące calçots zawija się w gazety, a następnie w duży arkusz papieru, aby utrzymać ciepło i pozwolić im „spocić się”, co ułatwia usunięcie zwęglonej skórki. Spożywa się je rękami! Należy chwycić za zielony koniec, pociągnąć, a jadalny, miękki, biały środek wyskoczy ze spalonej łupiny. Oczyszczoną cebulę macza się obficie w salsie romesco (lub specjalnej, łagodniejszej salvitxada), która jest gęstym, aromatycznym sosem na bazie prażonych migdałów, orzechów laskowych, pomidorów, papryki ñora, czosnku, oliwy i octu. Calçotada to zazwyczaj uczta, po której podaje się grillowane mięsa (jak botifarra) i pije się dużo lokalnego wina lub, co jest idealnym połączeniem, schłodzoną Cava Brut
• Arroz negro (hiszp. „czarny ryż”) – tradycyjne, aromatyczne danie kuchni hiszpańskiej, wywodzące się z regionu Walencji i Katalonii. Często nazywane jest „czarną paellą” (Paella Negra), ponieważ przygotowuje się je w podobny sposób i na tej samej patelni, ale wyróżnia je charakterystyczny, głęboko czarny kolor. Sekretem dania jest atrament z kałamarnicy lub mątwy. Ten naturalny barwnik nie tylko barwi ryż na hebanowo, ale także nadaje potrawie unikalny, intensywny, „morski” smak. Używa się specjalnego, krótkoziarnistego ryżu, który dobrze wchłania płyny, np. odmiany Bomba lub Calasparra. Owoce morza: najczęściej są to kawałki kałamarnicy lub mątwy, a także krewetki, małże lub kalmary. Bazą jest esencjonalny bulion rybny lub z owoców morza. Warzywa i przyprawy: sofrito z cebuli, czosnku, papryki, pomidorów, oliwy z oliwek, a czasem białego wina i papryki (pimentón). Arroz negro podaje się zazwyczaj bezpośrednio na patelni (paellera), na której był gotowany. Danie to jest szczególnie smaczne z dodatkiem allioli (czosnkowego majonezu), który dodaje kremowości i przełamuje intensywny smak morza
• Mató amb Mel (Ser Mató z miodem): Świeży, niesolony ser krowi (podobny do ricotty) podawany z miodem (mel) i orzechami
• Tosty z anchois, pomidorami i oliwą
• Langustynki w maśle i białym winie
• Pizza z prosciutto crudo i rukolą
• Quiche z łososiem
• Kanapka BLT (bacon-lettuce-tomato)
• Tapas: oliwki, manchego i chorizo
• Talerz wędzonych ryb (makrela, sardynka) z chrupkim pieczywem
• Warzywa lub krewetki w tempurze
• Grillowany pstrąg z tymiankiem i plasterkiem cytryny
• Canneloni z białym mięsem i delikatnym sosem beszamel
• Tortilla española – jeden z najbardziej ikonicznych i fundamentalnych elementów kuchni hiszpańskiej, znany na całym świecie. W Polsce często nazywana jest tortillą hiszpańską lub omletem hiszpańskim. Ziemniaki i cebulę kroi się w plasterki i smaży powoli w dużej ilości oliwy na małym ogniu, aż będą miękkie, ale nie brązowe. Miękkie ziemniaki i cebulę odsącza się z nadmiaru oliwy i łączy z roztrzepanymi jajkami oraz solą. Całość smaży się na patelni z niewielką ilością oliwy na średnim ogniu. Kluczowym momentem jest odwrócenie tortilli: po usmażeniu z jednej strony, przy użyciu talerza lub pokrywki, odwraca się ją i smaży z drugiej strony, aż całość zetnie się w gruby, zwarty placek. Dobra tortilla powinna być soczysta w środku (delikatnie płynna, ale nie surowa) i mieć złocisty wierzch
• Risotto z krewetkami i cytrynową skórką
• Tatar z łososia z kaparami i skórką cytryny
• Placki ziemniaczane z łososiem wędzonym i kwaśną śmietaną
• Kanapka z mozzarellą, pomidorami, skropiona oliwą bazyliową
• Grillowany ser halloumi z limonką i miętą
• Sałatka z awokado, krewetkami i vinegrette cytrusowym
• Tarta z malinami i mascarpone
• Beza z kremem różanym
• Mus z białej czekolady i malin
• Grillowane brzoskwinie z miodem i jogurtem greckim
• Crema Catalana – tradycyjny, kataloński deser, który można opisać jako krem kataloński lub hiszpański krem budyniowy z karmelową skorupką. Jest to jedno z najbardziej znanych dań kuchni katalońskiej. Głównymi składnikami są mleko, żółtka jaj, cukier oraz skrobia (zazwyczaj kukurydziana), która zagęszcza krem. Tym, co wyróżnia Crema Catalana na tle innych kremów (takich jak francuski crème brûlée), jest unikalny zestaw przypraw używanych do aromatyzowania mleka. Tradycyjnie są to: cynamon (laska cynamonu), skórka z cytryny, skórka z pomarańczy. Deser podaje się w małych, glinianych misececzkach (cazuelitas). Przed podaniem wierzch posypuje się warstwą cukru i opala specjalnym palnikiem lub rozgrzanym żelaznym prętem (cremador), tworząc twardą, chrupiącą, karmelową skorupkę, którą rozbija się łyżeczką przed jedzeniem. Jest to krem o delikatnej, jedwabistej konsystencji, zbalansowanym smaku mleka, jajek i cytrusów, z kontrastującą słodyczą i chrupkością karmelowej warstwy. Różnica od Crème Brûlée: Choć oba desery są podobne, Crema Catalana zazwyczaj bazuje na mleku (nie śmietance), ma dodatek skrobi, jest aromatyzowana cytrusami i cynamonem, a tradycyjnie przygotowuje się ją na kuchence, a nie w kąpieli wodnej w piekarniku.

Molí Parellada to kameralna, rodzinna winiarnia z regionu Penedès, która swoje początki ma w 1987 roku i przez lata rozwijała się z pasji do lokalnej tradycji winarskiej. Za aktualny charakter i rozwój winiarni odpowiada winemaker i właściciel Francisco Domínguez – to on jest dziś twarzą, motorem i głównym autorem projektu Molí Parellada. W praktyce jest twarzą całego przedsięwzięcia – to on opowiada o winach, prowadzi degustacje, tworzy koncepcje nowych etykiet i odpowiada za to, by każda butelka odzwierciedlała charakter miejsca i jego własną wizję enologiczną. Winiarnia powstała w 1987 roku jako rodzinne przedsięwzięcie i rodzina Domínguezów do dziś jest centrum jej funkcjonowania. Francisco podkreśla, że bez rodzinnej pomocy oraz wielopokoleniowego przywiązania do regionu Penedès winiarnia nie miałaby dzisiejszego charakteru. Siedziba winiarni mieści się dziś w odrestaurowanym starym młynie papieru w Torrelavit – stąd część nazwy („Molí” = młyn) i silne powiązanie miejsca z lokalną historią. Produkcję tworzą zarówno klasyczne Cavy (DO Cava), jak i spokojne wina D.O. Penedès, oparte na typowych dla okolicy odmianach takich jak Xarel·lo i Parellada, z dodatkami szczepów międzynarodowych tam, gdzie pasuje do stylu. Molí Parellada mocno stawia na doświadczenie odwiedzających: przestrzeń Molí Xperience to sale degustacyjne, taras i programy wizytowe zaprojektowane tak, by łączyć opowieść o miejscu z degustacją produktów. Estetyka i komunikacja marki czerpią z przemienionej architektury młyna – wnętrza są przystosowane do kameralnych spotkań, degustacji i małych wydarzeń, co nadaje miejscu przyjazny charakter. Produkcja jest prowadzona w skali umiarkowanej – część butelek trafia na eksport, część sprzedawana jest lokalnie, a część pozostaje w limitowanych seriach dla koneserów. Molí Parellada to połączenie rodzinnej historii, lokalnej tożsamości Penedès i autorskiego podejścia do winiarstwa – miejsce niewielkie, ale z wyraźnym charakterem i ofertą skierowaną zarówno dla odwiedzających.

Filozofia Molí Parellada opiera się na kilku wyraźnych filarach, które przewijają się w całej komunikacji winiarni i ich sposobie pracy — zarówno w produkcji win, jak i w podejściu do gości.

1. Szacunek do miejsca i historii – Sercem projektu jest odrestaurowany młyn papieru w Torrelavit. Winiarnia buduje swoją tożsamość na historii tego miejsca i na lokalnej tradycji Penedès. Stąd nacisk na lokalne odmiany (Xarel·lo, Parellada) i zachowanie charakteru regionu.
2. Produkcja na ludzką skalę – butikowa, świadoma – Molí Parellada nie jest dużą winiarnią. Ich filozofia to małe serie, ręczna praca i pełna kontrola nad każdym etapem. Stawiają na wina autorskie, często w limitowanych edycjach, dopracowane detalicznie, a nie masowo produkowane.
3.  Równowaga między tradycją a nowoczesnością – Łączą tradycyjne odmiany i techniki z nowoczesnym podejściem do winifikacji. Przykładem jest eksperymentalne „Esquinçadores” — wino tworzone metodą mikro-winifikacji, z dojrzewaniem w kasztanowych/dębowych beczkach, ale z bardzo nowoczesną interpretacją smaku.
4. Autorski charakter win – wina z osobowością – Francisco Domínguez tworzy wina, które mają mieć wyraźną tożsamość. Nie są to wina neutralne — mają odzwierciedlać miejsce, odmianę i jego własną wizję. Filozofia winiarni mówi o „wielkim winie w małym wydaniu”, czyli jakości ponad ilością.
5. Podejście gościnne i otwartość na odwiedzających – Molí Xperience jest integralną częścią filozofii. Winiarnia chce, aby ludzie poznawali nie tylko wino, ale całe otoczenie – historię młyna, architekturę, rodzinną atmosferę, naturę wokół Torrelavit. Chodzi o stworzenie przeżycia, nie tylko o degustację.
6. Praca rodzinna jako fundament – Ich filozofia to także rodzinność — wspólna praca, mała ekipa, osobiste podejście do każdej butelki i każdego gościa. To przeciwieństwo anonimowego, przemysłowego podejścia.