Opis

Muso Rosso od Masseria Tagaro to jakby gorące południe Apulii przelane do kieliszka – gęste, czekoladowo-śliwkowe, z wyraźnym, nieokiełznanym temperamentem Primitivo, ale prowadzonym przez rękę winiarza ku elegancji. To wino, które celuje w harmonię między siłą a klasą: pełne ciało i 15% alkoholu niosą ciepło, ale finał pozostawia zrównoważone, długie echo miękkich tanin i przypraw. Po otwarciu butelki wyłania się gęsta, aksamitna aura dojrzałych śliwek, wiśni w syropie i ciemnych konfitur, otulona paletą przypraw – słodką wanilią, cynamonem i delikatnym wędzonym tonem drewna. Muso Rosso powstało tu, gdzie Primitivo rośnie na piaskowo-gliniastych i wapiennych glebach Mandurii, z krzewów o wieku od 15 do 40 lat, które dają grona skoncentrowane aromaty i mineralną głębię. Ekspresja szczepu Primitivo, wypolerowana kontaktem z francuskim dębem, daje w efekcie butelkę o dużej masie, lecz zaskakująco przyjemnej gładkości – nie tylko „potęga smaku”, ale też zaproszenie do długiego posiedzenia przy stole z przyjaciółmi. Intensywność barwy, owocowo-korzenne aromaty i miękkość smaku; to wino myśli zarówno o miłośnikach potężnych południowych win, jak i o tych, którzy oczekują eleganckiego, dostępnego balansu.

WINIFIKACJA: grona Primitivo z parceli Manduria zbiera się z krzewów mających od 15 do 40 lat – te dojrzałe, dobrze ukorzenione winorośle oddają skoncentrowane, wielowarstwowe owoce. Po zbiorach grona Primitivo trafiają najpierw na stoły sortujące, a następnie są odszypułkowywane. Chłodna krótka maceracja przy około 4–5°C przez około 36 godzin pozwala wydobyć z jagód intensywne barwy i aromaty bez nadmiernej ekstrakcji gorzkich polifenoli; następnie następuje fermentacja alkoholowa prowadzona w kontrolowanej temperaturze, by zachować świeże nuty owocowe przy jednoczesnym rozwinięciu pełnej struktury wina. Po zakończeniu fermentacji, wino jest zdekantowane i oddzielenie od osadu (racking) około 6 dni po zakończeniu fermentacji i trafia na malolaktyczną przemianę już w beczkach z francuskiego dębu (dębu durmast o średnim opalaniu), gdzie dojrzewa przez około 7-8 miesięcy – kontakt z drewnem osadza aromaty wanilii, słodycz przypraw i gładzi taniny. Na koniec butelkowanie następuje po starannym dojrzeniu w beczce, a w butelce wino dojrzewa dalej przez 4 miesiące przed wypuszczeniem na rynek; wszystkie te etapy razem kreują pełne, zbalansowane i gotowe do otwarcia wino o podwyższonej zawartości alkoholu i bogatej ekstrakcji.

W KIELISZKU: prezentuje głęboką, intensywną czerwień o rubinowym rdzeniu i granatowych, czasem fioletowych refleksach na brzegach – gęsta barwa sugeruje skoncentrowane ekstrakty i solidne ciało. Lepkość na ściankach jest wyczuwalna, krople spływają wolno – sygnał wysokiej ekstrakcji i wyraźnej zawartości alkoholu oraz cukrów resztkowych owocu. Barwa jest niemal nieprzezroczysta w centrum, co zapowiada bogaty, skoncentrowany bukiet.

NOS: pierwsze wrażenie na nosie to intensywny bukiet czarnych i czerwonych owoców: dojrzałe śliwki, czarne porzeczki, ciemne wiśnie, marmolada z jeżyn, śliwki w czekoladzie. W miarę napowietrzenia ujawniają się przyprawy korzenne: słodka wanilia, lekki cynamon i gałka muszkatołowa, a w tle subtelny akcent kakao oraz dymnego, lekko wędzonego dębu. Intensywność aromatów jest trwała i skoncentrowana – nos jest bogaty, ale nie monotematyczny, z ładnym przejściem między owocem a nutami beczkowymi.

USTA: wypełnia przestrzeń gęstą, ciepłą strukturą. Na pierwszym planie znów pojawiają się dojrzałe nuty czarnych śliwek, suszonych śliwek, dżem z czarnej porzeczki, ciemna wiśnia – typowe dla dobrze dojrzałego Primitivo. Kwasowość jest umiarkowana, wystarczająca, by dodać świeżości, ale nie dominująca; taniny są zaokrąglone — mięsiste i dobrze zintegrowane dzięki malolaktycznej transformacji podczas dojrzewania w beczce. Alkoholu czuć jako przyjemne, rozgrzewające ciepło (15%), które podkreśla ekstrakt i długość smaku. Smak ewoluuje od intensywnej śliwki i dżemu z czarnej porzeczki, przez czekoladowo-kawowe tony dębu, aż do nut pieprzu i skórzanego, lekko balsamicznego tła. Całość sprawia wrażenie wina pełnego, zbudowanego, gładko przechodzącego między kolejnymi warstwami smaków.

FINISZ: długi i uporządkowany: pozostaje smak dojrzałych i suszonych owoców, przypraw korzennych i delikatna wanilia z dębu, a taniny zostawiają przyjemne, lekko słodkie wrażenie. W końcówce pojawia się delikatny posmak czekolady i tytoniu, a także mineralna nuta reminiscencji gleby wapiennej – to sprawia, że zakończenie jest satysfakcjonujące i skłania do kolejnego łyka. Zalecane jest przed serwowaniem dekantować wino oraz podawać w temperaturze około 18–20°C, by uwolnić pełny zakres aromatów i złagodzić alkoholowe „ciepło”.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Orecchiette z ragù z baraniny i ndują (pomidorowo-pikantne) – Orecchiette to tradycyjny, regionalny typ makaronu, pochodzący z włoskiego regionu Apulia (Puglia). Ich nazwa w języku włoskim oznacza dosłownie „uszka”, co idealnie opisuje ich charakterystyczny, wklęsły kształt. Ich unikalny kształt jest idealny do „łapania” sosów, zwłaszcza tych z małymi kawałkami warzyw lub mięsa. Wklęsłe wnętrze zbiera sos, a grubsze brzegi nadają makaronowi sprężystą teksturę (al dente)
• Agnello alla brace – włoskie danie, które oznacza „Jagnięcina z grilla” lub „Jagnięcina pieczona na ruszcie/ogniu”. Jest to bardzo popularne danie, szczególnie w regionach środkowych i południowych Włoch, a także element tradycyjnego obiadu wielkanocnego. Głównym składnikiem jest mięso z jagnięcia (agnello), które jest cenione za swoją delikatność, soczystość i chudą strukturę. Mięso (często w formie kotlecików/żeberek, costolette di agnello, lub większych kawałków) jest grillowane, tradycyjnie nad otwartym ogniem lub na węglu drzewnym (alla brace), co nadaje mu charakterystyczny, dymny aromat. Danie jest zazwyczaj proste w doprawieniu, aby podkreślić naturalny smak mięsa. Używa się głównie soli, pieprzu, czosnku, a często także świeżych ziół, takich jak rozmaryn lub tymianek. W niektórych wersjach (np. rzymskiej, abbacchio allo scottadito) dodaje się też sok z cytryny. Danie podaje się na gorąco, zazwyczaj w towarzystwie pieczonych ziemniaków (agnello al forno con patate) lub sałatek. Agnello alla brace to danie cenione za swój autentyczny, wiejski charakter i smak, będące kwintesencją włoskiej kuchni mięsnej.
• Pollo alla cacciatora – klasyczne, tradycyjne danie kuchni włoskiej, którego nazwa oznacza dosłownie „Kurczak po myśliwsku”. Jest to sycący, jednogarnkowy gulasz, popularny w całych Włoszech, a nazwa „myśliwski” odnosi się do prostych składników, które myśliwy mógłby znaleźć w lesie lub na wsi (zioła, warzywa, grzyby). Głównym składnikiem są kawałki kurczaka (zwykle udka, skrzydełka, podudzia), często ze skórą i kością, co dodaje smaku. Danie polega na wolnym duszeniu mięsa w bogatym, aromatycznym sosie. Sos jest esencją smaku i zazwyczaj zawiera: warzywa: cebula, marchewka, seler naciowy (klasyczne włoskie soffritto), pomidory: wersja „czerwona” (najbardziej popularna) zawiera pomidory (świeże lub passatę), wino: wytrawne czerwone lub białe wino, używane do deglasowania patelni, zioła: Rozmaryn, tymianek, liść laurowy, opcjonalnie: grzyby (świeże lub suszone, np. borowiki funghi porcini), oliwki (czarne lub zielone) i kapary. Pollo alla cacciatora to danie główne, które często podaje się z: pieczywem do maczania sosu, polentą (szczególnie na północy Włoch), ziemniakami lub puree ziemniaczanym, makaronem (jako sugo do przyprawienia primo piatto, a mięso jako secondo). To klasyczne, domowe danie, które najlepiej smakuje przygotowane dzień wcześniej, gdy smaki się „przegryzą”.
• Orecchiette con cime di rapa – jedno z najbardziej znanych, klasycznych i ikonicznych dań kuchni włoskiej, pochodzące z regionu Apulia (Puglia). Nazwa oznacza dosłownie „Uszka (makaron orecchiette) z liśćmi rzepy”. Danie to jest sztandarowym przykładem cucina povera (kuchni chłopskiej), która z prostych, lokalnych składników tworzy potrawę o głębokim i zrównoważonym smaku. Makaron (Orecchiette): Specjalny makaron w kształcie małych „uszek”, który dzięki swojemu kształtowi idealnie „łapie” sos i drobne kawałki warzywa. Główny składnik roślinny (Cime di rapa): To liście rzepy lub brokuły rzepy. Warzywo to ma charakterystyczny, wyrazisty, lekko gorzkawy smak, który jest kluczowy dla dania. Doprawienie: Danie jest przygotowywane „in bianco” (bez pomidorów), a jego smak opiera się na: oliwie z oliwek używanej obficie, czosnku smażonym na oliwie, ostrej papryczce chili (peperoncino) dodającej pikantności oraz anchois (acciughe): słone fileciki anchois roztapiają się w gorącej oliwie, dodając daniu głębi smaku i słoności, która równoważy goryczkę rzepy. Makaron i warzywa często gotuje się razem w jednym garnku, a następnie miesza na patelni z aromatyzowaną oliwą z czosnkiem, chili i anchois.
• Bombette di Alberobello – bardzo popularna i ceniona specjalność kulinarna z regionu Apulia (Puglia) we Włoszech, a w szczególności z miasteczka Alberobello i okolic (Dolina Itrii). Nazwa bombette oznacza dosłownie „małe bomby” i odnosi się do ich niewielkiego rozmiaru, kształtu i „eksplozji” smaku, gdy się je gryzie. Są to małe roladki mięsne, faszerowane i grillowane. Używa się bardzo cienko pokrojonych plastrów mięsa cielęcego lub wieprzowego (zwykle karkówki lub schabu). Nadzienie to zazwyczaj mieszanka, która różni się w zależności od rzeźnika (macelleria) lub przepisu rodzinnego, ale najczęściej składa się z: kawałka lokalnego sera, często caciocavallo (łagodnego lub lekko pikantnego) lub provolone, kawałka szynki prosciutto cotto (gotowanej) lub speck oraz: sól, pieprz, posiekana natka pietruszki, a czasem odrobina ostrej papryczki chili (peperoncino). Plastry mięsa faszeruje się, zwija w małe, zwarte roladki (bombette), a następnie spina wykałaczką. Tradycyjnie bombette są grillowane (często na węglu drzewnym), co nadaje im charakterystyczny, dymny aromat. Można je również piec w piekarniku lub smażyć na patelni. Bombette to danie, które najlepiej smakuje prosto z grilla, podawane na gorąco, często z kawałkiem pieczywa, sałatką lub pieczonymi ziemniakami. Są popularne jako danie główne, ale także jako sycąca przekąska podczas lokalnych festynów. Są esencją apulijskiej, prostej i smacznej kuchni mięsnej
• Braciole – tradycyjne danie kuchni włoskiej, popularne w wielu regionach, ale szczególnie mocno zakorzenione na południu Włoch. W języku polskim danie to można opisać jako roladki mięsne nadziewane i duszone w sosie pomidorowym. raciola zazwyczaj przygotowywana jest z cienkich plastrów mięsa (wołowiny, cielęciny lub wieprzowiny), które są rozbijane na płasko. Farsz jest sercem dania i różni się w zależności od regionu, a nawet rodziny. Typowe składniki to: ser: często tarty Pecorino Romano lub Parmigiano Reggiano, czasem Provolone, wędliny: Kawałki prosciutto cotto (gotowana szynka), prosciutto crudo (surowa szynka) lub salame, natka pietruszki, czosnek, bułka tarta, jajko, rodzynki czy orzeszki piniowe. Nadzienie rozprowadza się na plastrze mięsa. Mięso ciasno zwija się w roladkę. Roladkę spina się wykałaczkami lub wiąże nicią kuchenną. Braciole są najpierw obsmażane na oliwie, a następnie duszone na wolnym ogniu przez długi czas (nawet 2-3 godziny) w bogatym sosie pomidorowym (sugo). Danie jest bardzo sycące. Sos pomidorowy, który wchłania smaki mięsa i farszu, jest często używany do przyprawienia makaronu (jako primo piatto), a same roladki podaje się później jako danie główne (secondo piatto)
• Polpette di carne al sugo – tradycyjne, włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „pulpety (klopsiki) mięsne w sosie” (dosłownie „w sosie pomidorowym”). Jest to bardzo popularne, domowe danie, uwielbiane we Włoszech, które często kojarzy się z niedzielnym obiadem w gronie rodziny. Pulpety (Polpette): Przygotowuje się je zazwyczaj z mieszanki mielonego mięsa (często wołowiny i wieprzowiny). Do mięsa dodaje się zazwyczaj namoczoną w mleku bułkę lub bułkę tartą (pangrattato), tarty ser (Parmezan lub Pecorino), jajko, posiekaną natkę pietruszki, czosnek, sól i pieprz. Składniki są mieszane, formowane w małe, zgrabne kulki, które następnie są obsmażane na oliwie. Sos (Sugo): Obsmażone pulpety są przekładane do garnka z sosem pomidorowym (sugo di pomodoro), który jest wcześniej przygotowywany (z pomidorów, cebuli, czosnku, bazylii i oliwy). Pulpety są następnie duszone w sosie na wolnym ogniu przez dłuższy czas, co sprawia, że stają się miękkie, soczyste i przechodzą smakiem sosu, a sos zyskuje głębię smaku mięsa. To danie jest bardzo wszechstronne. Można je podawać na kilka sposobów: Jako secondo piatto (danie główne): Podawane z sosem, często w towarzystwie chleba do maczania sosu (fare la scarpetta) oraz jako primo piatto (pierwsze danie): Sos z pulpetów używany jest do przyprawienia makaronu (np. spaghetti, penne), a same pulpety podaje się jako dodatek do makaronu lub później, jako danie główne
• Timballo di pasta con ragù di salsiccia – tradycyjne, włoskie danie, które można przetłumaczyć jako „Timbale (babka) makaronowa z ragù (sosem mięsnym) z kiełbasy salsiccia”. Jest to bogate, sycące danie zapiekane, często przygotowywane na specjalne okazje, święta lub niedzielne obiady, popularne w wielu regionach Włoch, szczególnie w Apulii, Kalabrii, Kampanii i na Sycylii. Nazwa odnosi się do sposobu podania. Danie jest pieczone w formie (często okrągłej), a następnie wykładane na talerz w całości, przypominając kształtem babkę. Zazwyczaj używa się krótkiego makaronu, który dobrze trzyma sos, np. rigatoni, penne rigate lub maccheroni. Ragù di salsiccia (Sos mięsny z kiełbasą): Jest to serce dania. To bogaty, wolno gotowany sos pomidorowy, w którym dusi się kawałki świeżej, włoskiej kiełbasy (salsiccia), często z dodatkiem cebuli, czosnku, wina i ziół. Makaron gotuje się al dente, miesza z sosem, a następnie układa w formie (często wysmarowanej bułką tartą, aby łatwiej wyjąć zapiekankę). Wewnątrz zapiekanki często dodaje się dodatkowe składniki, takie jak: ser: kawałki mozzarelli, caciocavallo lub provolone, oraz tarty Parmigiano Reggiano, jajka: pokrojone w plasterki jajka na twardo, inne składniki: czasem kawałki gotowanej szynki lub groszek. Całość jest zapiekana w piekarniku, aż wierzch stanie się złocisty, a ser roztopi się, tworząc apetyczną skorupkę. Timballo di pasta to imponujące danie, które łączy w sobie smak domowego makaronu, bogatego sosu mięsnego i ciągnącego się sera, będące kwintesencją włoskiej kuchni rodzinnej
• Ossobuco alla barese – regionalna odmiana klasycznego włoskiego dania ossobuco, charakterystyczna dla kuchni miasta Bari i całego regionu Apulia (Puglia). Podstawą dania, podobnie jak w przypadku innych wersji ossobuco, jest goleń cielęca lub wołowa (gicz), krojona w poprzek, z charakterystyczną kością ze szpikiem w środku (nazwa ossobuco oznacza „kość z dziurą”). Podczas gdy najbardziej znana, klasyczna wersja mediolańska (alla milanese) jest zazwyczaj „bianco” (biała, bez pomidorów) i podawana z gremolatą (mieszanką skórki cytrynowej, czosnku i pietruszki), wersja alla barese ma typowo południowo-włoski charakter. Wersja z Bari jest duszona w bogatym, aromatycznym sosie pomidorowym (sugo lub passata). Wykorzystuje się tu obfitość lokalnych pomidorów, charakterystyczną dla Apulii. Danie jest przyprawiane lokalnymi ziołami, czosnkiem i oliwą z oliwek extra virgin, z mniejszym naciskiem na cytrusową gremolatę (choć wariacje są możliwe). Często podawane jest z pieczywem do maczania sosu, a rzadziej z risotto, które jest domeną północnych Włoch
• Cannelloni nadziewane ragù i serem ricotta, zapiekane w piecu
• Peperonata z dodatkiem grillowanych kiełbasek
• Zrazy wołowe duszone z warzywami
• Szaszłyki z grilla (wołowe lub jagnięce) z chimichurri
• Stek z rostbefu z sosem z pieczonych papryk i czerwonego wina / Stek z rostbefu z sosem z czerwonego wina i grzybami / Stek z antrykotu z masłem ziołowym
• Pieczona kaczka z sosem wiśniowym
• Pizza z kiełbasą soppressata, papryką i oliwkami / Pizza z salami i karczochami
• Stek z rostbefu z sosem z czerwonego wina i grzybami
• Duszone żeberka w glazurze BBQ
• Burger z serem pleśniowym i karmelizowaną cebulą
• Polędwiczki wieprzowe w sosie z czerwonego wina i borówek / Polędwiczki wieprzowe w sosie śliwkowym
• Kremowe polędwiczki cielęce z pieczarkami
• Ravioli z mięsem w sosie szałwiowo-masłowym
• Pappardelle z ragù z dziczyzny
• Tagliatelle z sosem z grzybów leśnych i mascarpone
• Gulasz wołowy po węgiersku
• Sycąca zapiekanka z ziemniaków i kiełbasy
• Risotto z salsiccią i suszonymi pomidorami / Risotto z grzybami leśnymi i parmigiano
• Pieczona papryka nadziewana kaszą i mięsem
• Placki ziemniaczane z gulaszem wołowym
• Cottage pie – klasyczne danie kuchni brytyjskiej, które można opisać jako zapiekankę z mięsa mielonego (wołowiny) z warzywami, przykrytą warstwą purée ziemniaczanego. Jest to sycące, domowe danie, popularne w całej Wielkiej Brytanii, cenione za swoją prostotę i bogaty smak. Tradycyjnie cottage pie przygotowuje się z mięsa wołowego (podczas gdy shepherd’s pie przygotowuje się z jagnięciny/baraniny). Mięso jest duszone w gęstym, aromatycznym sosie. W sosie mięsnym znajdują się zazwyczaj pokrojone warzywa, takie jak: cebula, marchewka, seler naciowy, opcjonalnie groszek lub kukurydza. Sos jest esencjonalny, często bazuje na bulionie wołowym, winie lub nawet ciemnym piwie (typu stout), doprawiony ziołami (tymianek, rozmaryn), sosem Worcestershire i koncentratem pomidorowym. Całość przykrywa gruba warstwa kremowego purée ziemniaczanego, często wzbogaconego masłem, mlekiem i czasem startym serem (np. cheddar). Zapiekankę piecze się w piekarniku, aż sos mięsny zacznie bulgotać, a purée ziemniaczane z wierzchu stanie się złociste i chrupiące. Cottage pie podawane jest jako pełne danie główne, często z dodatkiem gotowanej zielonej fasolki szparagowej, groszku lub innych warzyw. To kwintesencja brytyjskiego comfort food, idealnego na chłodniejsze dni.
• Shepherd’s pie – klasyczne, tradycyjne danie kuchni brytyjskiej (angielskiej, szkockiej, walijskiej i irlandzkiej). Nazwa oznacza dosłownie „pasterski pasztet” lub „placek pasterza”. Jest to rodzaj zapiekanki, danie jednogarnkowe, składające się z dwóch głównych warstw: Warstwa dolna (mięsna): Gulasz mięsny z warzywami. Warstwa górna (góra): Gruba warstwa puree ziemniaczanego. Tradycyjnie Shepherd’s pie przygotowuje się z mięsa mielonego jagnięcego lub baraniego (stąd nazwa „pasterski”, od shepherd). Farsz mięsny zawiera zazwyczaj cebulę, marchewkę, groszek i seler naciowy. Całość jest duszona w sosie na bazie bulionu, często z dodatkiem sosu Worcestershire, który nadaje charakterystyczny smak. Warstwa ziemniaczana jest obfita, często wzbogacona masłem, mlekiem i czasem startym serem (np. cheddar) na wierzchu, co sprawia, że podczas pieczenia tworzy się chrupiąca, złocista skorupka. Danie jest składane w naczyniu żaroodpornym, a następnie zapiekane w piekarniku, aż do uzyskania złocistego wierzchu. Shepherd’s pie to sycące, rozgrzewające danie, będące kwintesencją brytyjskiego komfortowego jedzenia, idealne na chłodne dni
• Boeuf Bourguignon – wołowina po burgundzku, to tradycyjne francuskie danie jednogarnkowe, pochodzące z regionu Burgundii. Jest to potrawa duszona, której głównym składnikiem są kawałki mięsa wołowego, powoli gotowane w czerwonym winie z dodatkiem boczku, warzyw i przypraw
• Quesadilla z kurczakiem, salsą pomidorową i pikantnym serem / Quesadillas z wołowiną i pikantnym salsą
• Tacos z grillowanym mięsem i salsą z mango
• Focaccia z rozmarynem i pomidorkami cherry, podana z gorgonzolą
• Deska lokalnych serów: pecorino, caciocavallo, dojrzewający provolone / Deska dojrzałych serów z figami i miodem
• Czekoladowy fondant z sosem z czarnych wiśni
• Baklava z orzechami i miodem
• Czekoladowe tartaletki 70% kakao z odrobiną soli morskiej / Czekoladowe trufle z nutą chili
• Brownie z orzechami laskowymi
• Gruszka pieczona z czerwonym winem i przyprawami
• Cantucci z dodatkiem migdałów maczane w niewielkiej ilości amaretto
• Karmelizowane śliwki na ciepło z lodami waniliowymi
• Ser blue z konfiturą figową i krakersami

OCENY I NAGRODY

Masseria Tagaro to rodzinna winnica z Doliny Itria w Apulii, która łączy lokalną tradycję z nowoczesną winiarską praktyką. Ich butelki — od lekkiego Chardonnay po soczyste Primitivo i rodzimy Susumaniello — mają jedno przesłanie: prostota, zapach południa i uczciwa pijalność w dobrej relacji jakości do ceny. Tagaro to marka przyjazna klientowi: czytelne etykiety, aromaty skupione na owocowości i solidne, przystępne ceny. Tagaro to projekt rodzinny Lorusso — winnica powstała i rozwija się dzięki trzem pokoleniom zaangażowania rodziny. Filozofia producenta opiera się na trzech wartościach: pasja, terytorium i jakość — czyli praca w winnicy z poszanowaniem lokalnego terroiru Valle d’Itria oraz produkcja win, które oddają charakter Apulii, a jednocześnie są przystępne dla szerokiego odbiorcy. Oficjalna narracja podkreśla pochodzenie win z serca Itrii i równowagę między tradycją a technologiczną kontrolą procesów. Tagaro uprawia winnice w Valle d’Itria, w okolicach Locorotondo — część parceli leży na wyższych pozycjach (około 450 m n.p.m. podawane w materiałach), co dla Apulii oznacza chłodniejsze mikroklimaty i lepsze zachowanie kwasowości w winogronach. Około 30 ha prowadzonych działek dedykowanych jest zarówno odmianom lokalnym, jak i kilku odmianom międzynarodowym. To terroir daje winom równowagę między dojrzałością owocu a świeżością mineralną. Wina Tagaro są produkowane z myślą o rynku konsumenckim. Tagaro eksponuje przede wszystkim lokalne odmiany Apulii — Primitivo, Negroamaro, Susumaniello, Nero di Troia — równolegle w ofercie pojawiają się też bardziej „uniwersalne” etykiety: Chardonnay czy winiarskie blendy. Styl: od win owocowych i łatwych (entry-level) po wersje bardziej skoncentrowane (Appassimento/Primitivo di Manduria), ale zawsze z akcentem na pijalność i charakter regionu (słoneczne, soczyste, często z pełnym owocem i umiarkowanym dębem). W praktyce znajdziesz u nich zarówno wina do codziennego picia, jak i butelki na specjalne okazje.