Opis

„Adèo, starożytny grecki uczony i pisarz z III wieku p.n.e., był autorem esejów o sztuce i enologii.”

Adèo to przystępne, a jednocześnie ambitne wprowadzenie do stylu Bolgheri proponowane przez Campo alla Sughera – blend Cabernet Sauvignon i Merlot z ręcznie zbieranych gron, stworzony z myślą o elegancji i natychmiastowej przyjemności. Adèo ma charakter „przyjemny, ale poważny”: pełne ciało, odpowiednią alkoholowość i wyraźny finisz. Zbierane ręcznie w małych skrzynkach (15 kg), fermentowane w kontrolowanej temperaturze i dojrzewające 12 miesięcy w barriques, Adèo oferuje czysty, skoncentrowany aromat czarnych owoców i ziół oraz subtelną dymną nutę drewna; struktura budowana jest przez wyraźne, lecz dobrze zrównoważone taniny oraz mineralny szkielet wynikający z terroir nadmorskiego Bolgheri. To butelka, która równocześnie zachęca do natychmiastowego otwarcia (przyjemna, bezpretensjonalna) i daje satysfakcję strukturą – idealna do serwowania przy daniach z grilla, bogatych makaronach i risotto oraz dojrzałych serach. Polecamy serwować przy 18 °C, lekko dekantowane jeśli lubisz wydobyć głębię i przyprawowe niuanse.

WINIFIKACJA: ręczny zbiór gron do 15-kilogramowych skrzyń, co pozwala wybierać tylko optymalnie dojrzałe kiście. Fermentacja odbywa się w stalowych kadziach przy kontrolowanej temperaturze w 28 °C, z maceracją przez 15–20 dni – podejście to wyciąga z Cabernet i Merlot strukturę i czystość owocu bez nadmiernej ekstrakcji goryczy. Po fermentacji Adèo dojrzewa 12 miesięcy w barriques (beczki z francuskiego dębu), co wnosi subtelne nuty przypraw, lekkie opiekanie i ułożenie tanin; następnie wino poddane jest minimum 6 miesięcy leżakowania w butelce przed wypuszczeniem, aby zharmonizować aromaty drewna z owocem i wygładzić taniny. Styl producenta celuje w „wyważoną przyjemność”: finezyjna struktura tanin i mineralność podpierają owocowe aromaty, a starzenie w beczce ma raczej rolę budującą różnorodność aromatów niż dominującą.

W KIELISZKU: Adèo pokazuje jasny – ale głęboki – rubinowy kolor z lekko fioletowymi refleksami przy brzegu, zapowiadając zarówno świeżość owocową, jak i dojrzałą strukturę. Ruch w kieliszku pozostawia średnio-długie „nogi”, sugerując przyzwoity ekstrakt i stopień alkoholu, typowy dla miejscowego stylu Bolgheri. Wygląd jest zachęcający, klasyczny dla blendu Cabernet-Merlot o średnio-pełnej do pełnej ekstrakcji.

NOS: pierwsze uderzenie aromatu to czarne owoce – czarna porzeczka, jeżyna, czereśnia, czarna wiśnia i śliwka – które producent opisuje jako intensywne i proste w swojej wyrazistości. W miarę napowietrzania w nosie pojawiają się nuty ziołowe rozmarynu (typowe dla Cabernetów z wybrzeża Toskanii), a także przyprawy słodkie i pieprzne. Po lekkim napowietrzeniu dochodzą aromaty dymne i waniliowe wynikające z dojrzewania w barriques – jednak są one raczej tłem niż dominującą składową. Całość nosa jest klarowna i przyjemnie intensywna, oferując jednocześnie złożoność i bezpośredniość – nos równoważy owoc i drewno.

USTA: Na podniebieniu otwiera się soczystą falą dojrzałych śliwek, śliwki w syropie i owoców „czarnego” spektrum, które przechodzą w akcenty przypraw (cynamon, czarny pieprz) i delikatne nuty tostowego drewna pochodzące z barrique. Wino ma istotne ciało, wyraźny, lecz dobrze zbalansowany alkohol oraz mineralne, niemal kamieniste podbicie, które nadaje mu świeżości. Wino ma wyraźne, ale dobrze zbalansowane taniny – odczuwalne i jednocześnie gładkie – które nadają strukturę, nie przesłaniając owocu. Mineralna nuta i lekka słoność na granicy środkowo-końcowej części podniebienia dodają elegancji i powodują, że wino świetnie odnajduje się przy jedzeniu.

FINISZ: długi i charakterystyczny: wyraźna, lekko słodka nuta lukrecjowa domyka smak, pozostawiając przyjemne ciepło alkoholowe i odczucie mineralnej wytrawności. Posmak jest wytrwały, przyprawowy i powraca nuta czarnych owoców. To finisz, który podtrzymuje „gastronomiczny” charakter wina — sprzyja łączeniu z potrawami, bo pamięć smaku na talerzu i w ustach pozostaje.

NUTY DEGUSTACYJNE

FOOD PAIRING

• Pasta all’amatriciana z podprażonym guanciale – makaron z klasycznym sosem pomidorowym z dodatkiem guanciale (peklowany policzek wieprzowy), sera pecorino romano i papryczki chili, podawany zazwyczaj z makaronem typu bucatini (grube rurki z dziurką w środku), rzadziej spaghetti lub rigatoni
• Bistecca alla Fiorentina – jedno z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych dań kuchni włoskiej, będące symbolem regionu Toskanii, a szczególnie miasta Florencji. Jest to tradycyjny stek wołowy, który wyróżnia się trzema kluczowymi cechami: rodzajem mięsa, grubością oraz sposobem przygotowania. Oryginalny stek florencki powinien pochodzić z wołu rasy Chianina, słynącej z doskonałej jakości mięsa. Wykrawa się go z części lędźwiowej, z kością w kształcie litery T, co oznacza, że zawiera zarówno polędwicę, jak i antrykot. To jeden z najważniejszych parametrów. Stek musi być bardzo gruby, zazwyczaj od 4 do 6 centymetrów, co odpowiada grubości około 3-4 palców. Stek jest pieczony na ruszcie, nad rozżarzonym węglem drzewnym, co nadaje mu charakterystyczny aromat. Ważne, aby był przyrządzany bardzo krótko i w wysokiej temperaturze. Stopień wysmażenia: To esencja Bistecca alla Fiorentina. Jest ona podawana w stopniu wysmażenia al sangue (krwista), czyli mocno zrumieniona z zewnątrz, ale bardzo krwista i soczysta w środku. Podanie jej w innym stopniu wysmażenia jest uznawane za błąd i nietradycyjne. Przyprawy: Bardzo proste i minimalistyczne – sól, pieprz i odrobina oliwy z oliwek, często dodawane już po upieczeniu. Chodzi o to, aby nie zakłócić naturalnego smaku i aromatu mięsa.
• Pappardelle z dziczyzną i jałowcem
• Arrosto di maiale (pieczeń wieprzowa) z rozmarynem i czosnkiem – jest to danie główne, składające się z kawałka wieprzowiny pieczonego w piekarniku. Zazwyczaj używa się chudego kawałka wieprzowiny, np. schabu (lonza di maiale), łopatki lub szynki. Przyprawy: Włoska pieczeń jest zazwyczaj aromatyzowana w typowy, śródziemnomorski sposób: rozmaryn, szałwia, czosnek, sól i pieprz, oliwa z oliwek (do natarcia mięsa), wino białe lub czerwone – często używane do podlania pieczeni w trakcie pieczenia, co nadaje jej wilgoci i smaku. Mięso naciera się przyprawami, a następnie piecze w piekarniku, często podlewając winem lub bulionem, aż do uzyskania miękkiego i soczystego wnętrza oraz apetycznej, zrumienionej skórki. Podawane jest na ciepło, krojone w plastry. Sos powstały podczas pieczenia (sok z mięsa wymieszany z winem i przyprawami) jest zazwyczaj redukowany i serwowany razem z pieczenią. Dodatki: Najczęściej towarzyszą jej pieczone ziemniaki (patate al forno) lub grillowane warzywa. Arrosto di maiale to uniwersalne, domowe danie, które często gości na włoskich stołach podczas niedzielnych obiadów i świąt.
• Fagottini z ricottą i szynką parmeńską – rodzaj ciasta francuskiego/ciasta filo wypełnionego farszem. Przykłady farszów: Serowe: ricotta i szpinak, sery pleśniowe, sery kozie. Mięsne: mielone mięso z warzywami. Warzywne: Szparagi, grzyby, dynia. Podanie: Wersje słone często podaje się z sosami (np. maślanym, pomidorowym, kremowym) jako danie główne lub przystawkę.
• Crespelle z grzybami i beszamelowym sosem – włoska nazwa na naleśniki lub bardzo cienkie, delikatne placki, bardzo podobne do francuskich crêpes. Ciasto na crespelle jest bardzo podobne do ciasta na polskie naleśniki: składa się z mąki, jajek, mleka, szczypty soli i czasami odrobiny roztopionego masła. Konsystencja jest rzadka, co pozwala usmażyć bardzo cienkie placki.
• Polpette al sugo – klopsiki w sosie (najczęściej pomidorowym). Jest to jedno z najbardziej popularnych, domowych dań kuchni włoskiej, często kojarzone z kuchnią babci (nonny) i niedzielnym obiadem. Składnik główny: Klopsiki, czyli polpette. Włoskie klopsiki są zazwyczaj mniejsze niż polskie, ale większe niż szwedzkie. Najczęściej używa się mieszanki mięsa mielonego – wołowiny i wieprzowiny (czasem z dodatkiem cielęciny). Mięso łączy się z tartym parmezanem lub pecorino, bułką tartą namoczoną w mleku, jajkiem, posiekaną natką pietruszki, czosnkiem, solą i pieprzem. Czasami dodaje się do środka kawałek mozzarelli, aby klopsik był bardziej kremowy. Klopsiki gotuje się (dusi) bezpośrednio w prostym, ale aromatycznym sosie pomidorowym (sugo di pomodoro), przygotowanym z pomidorów pelati, oliwy, czosnku i bazylii. To powolne duszenie sprawia, że mięso wchłania smak sosu, a sos zyskuje smak mięsa.
• Risotto z dzikimi grzybami i pecorino / Risotto z pieczonym burakiem i kozim serem / Risotto z czerwonym winem i suszonymi pomidorami
• Bruschetta z grillowaną wołowiną i tapenadą z oliwek
• Żeberka wołowe w glazurze z czerwonego wina
• Karkówka z grilla w marynacie rozmarynowej
• Hamburger z dojrzewanym serem cheddar i karmelizowaną cebulą
• Polędwiczki wieprzowe w sosie porto
• Lasagne z ragù mięsno-pomidorowym i beszamelem
• Pizza con salsiccia e peperoni – pizza z pikantną kiełbasą i pieczoną papryką
• Kociołek myśliwski – tradycyjne, sycące i aromatyczne danie kuchni polskiej, idealne na spotkania przy ognisku lub jako rozgrzewający posiłek w chłodniejsze dni. Jest to danie jednogarnkowe (a dokładniej „jednokociołkowe”), które swoją nazwę zawdzięcza sposobowi przygotowania – tradycyjnie gotowane jest w żeliwnym kociołku zawieszonym nad ogniem. Kociołek myśliwski to zupa-gulasz, która łączy różnorodne składniki mięsne i warzywne (zazwyczaj kilka rodzajów mięsa). Mięso: Podstawą jest wieprzowina (np. łopatka lub boczek), często dodaje się kiełbasę myśliwską lub zwykłą, a czasami, w bardziej autentycznych wersjach, dziczyznę (sarna, dzik). Warzywa: Obowiązkowo ziemniaki, marchew, cebula, kapusta (świeża lub kiszona, a często mieszanka obu), papryka, pieczarki lub grzyby leśne. Dodatki: Koncentrat pomidorowy, przyprawy (liść laurowy, ziele angielskie, papryka słodka i ostra, majeranek). Wszystkie składniki kroi się w kawałki, układa warstwami w kociołku (często z dodatkiem boczku na dnie) i dusi powoli przez kilka godzin, co pozwala smakom się przeniknąć. Danie podaje się na gorąco, prosto z kociołka, często z kawałkiem chleba. Kociołek myśliwski to danie, które łączy wspólne gotowanie i biesiadowanie, będąc symbolem polskiej gościnności i tradycyjnej, sycącej kuchni
• Shepherd’s pie to klasyczne, tradycyjne danie kuchni brytyjskiej (angielskiej, szkockiej, walijskiej i irlandzkiej). Nazwa oznacza dosłownie „pasterski pasztet” lub „placek pasterza”. Jest to rodzaj zapiekanki, danie jednogarnkowe, składające się z dwóch głównych warstw: Warstwa dolna (mięsna): Gulasz mięsny z warzywami. Warstwa górna (góra): Gruba warstwa puree ziemniaczanego. Tradycyjnie Shepherd’s pie przygotowuje się z mięsa mielonego jagnięcego lub baraniego (stąd nazwa „pasterski”, od shepherd). Farsz mięsny zawiera zazwyczaj cebulę, marchewkę, groszek i seler naciowy. Całość jest duszona w sosie na bazie bulionu, często z dodatkiem sosu Worcestershire, który nadaje charakterystyczny smak. Warstwa ziemniaczana jest obfita, często wzbogacona masłem, mlekiem i czasem startym serem (np. cheddar) na wierzchu, co sprawia, że podczas pieczenia tworzy się chrupiąca, złocista skorupka.  Danie jest składane w naczyniu żaroodpornym, a następnie zapiekane w piekarniku, aż do uzyskania złocistego wierzchu. Shepherd’s pie to sycące, rozgrzewające danie, będące kwintesencją brytyjskiego komfortowego jedzenia, idealne na chłodne dni.
• Smażone miękkie kozie serki w panierce z ziołami
• Deska serów: pecorino toskański średnio-dojrzewający, manchego, comté
• Tacos z antrykotem i pikantną salsą pomidorową
• Shakshuka „z mięsem” — jajka w pomidorach z mielonym mięsem i kminem
• Curry z wołowiną i mleczkiem kokosowym
• Placki ziemniaczane z wędzoną polędwicą i skwarkami
• Gulasz węgierski (bogaty, paprykowy)

OCENY I NAGRODY

92 punkty (rocznik 2023): „Wino o jasnoczerwonej barwie rubinowej z delikatnym obrzeżem. Bogaty bukiet aromatów dojrzałych wiśni i śliwek, lukrecji, jałowca i zwęglonego drewna. Na podniebieniu wyczuwalna owocowa słodycz, mocno splecione taniny, kwasowość przechodząca w subtelnie pikantny finisz.” – Degustacja z dnia 05.09.2025: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

92 punkty (rocznik 2022):
„Jasny rubinowy kolor z fioletowymi refleksami. Żywy aromat wiśni, amarena i śliwki. W finiszu wyczuwalne nuty suszonych kwiatów. Na podniebieniu młodzieńcza kwasowość, z teksturą i długim finiszem.” – Degustacja z dnia 16.10.2024 r.: Othmar Kiem, Simon Staffler

/

91 punktów (rocznik 2020):
„Lśniąca ciemna rubinowa czerwień. Początkowo w nosie wyczuwalne nuty jagód, żurawiny, dzikich owoców leśnych oraz delikatne niuanse żywiczne. Na podniebieniu wyczuwalna delikatna pikantność i wyraźna owocowość, soczystość, a następnie nieco szeroki i wytrawny finisz.” – Degustacja z dnia 17.10.2022: Othmar Kiem, Simon Staffler

…

 Campo alla Sughera to kameralna, nowoczesna winnica położona pomiędzy słynną miejscowością Bolgheri a Castagneto Carducci, dokładnie na granicy morza i wzgórz, gdzie wpływy nadmorskie nadają winom wyjątkowy charakter. Historia gospodarstwa sięga końca lat 90.: założona została w 1998 roku przez rodzinę Knauf, a majątek obejmuje około 20 hektarów gruntu, z których 16,5 ha obsadzono winoroślą. W ostatnich latach Campo alla Sughera konsekwentnie się rozwijało – gospodarstwo było sukcesywnie powiększane o nowe parcele, tak by łączyć wzrost produkcji z dbałością o jakość. Filozofia winnicy opiera się na uważnej analizie terroiru i racjonalnym zoning’u – każdy fragment ziemi jest sklasyfikowany i traktowany tak, by wydobyć z niego możliwie najczystsze, zróżnicowane wyrażenie Bolgheri. Gleby mają tu morskie pochodzenie: piaski, mułowce i marmury przeplatają się z żwirem i gliną, co daje winom mineralną strukturę i elegancję. Klimat to typowe dla wybrzeża połączenie morskiej łagodności i świeżości wiatru – Libeccio i Mistral przynoszą orzeźwiające powiewy, które pomagają uzyskać zdrowe, soczyste grona o dobrej kwasowości. W praktykach winnicy widoczna jest dyscyplina i oszczędność gestów: stosuje się tu tzw. médocaine method – gęstsze sadzenie krzewów, rygor w kierowaniu wzrostem i precyzyjne zabiegi, które koncentrują aromaty i polifenole w mniejszych, bardziej skoncentrowanych jagodach. Campo alla Sughera wyróżnia się też odwagą w doborze odmian – szczególną uwagę poświęcono Petit Verdot, który na tutejszych, osłoniętych parcelach osiąga pełnię i elegancję, stając się znakiem rozpoznawczym niektórych win gospodarstwa. Petit Verdot jest tu traktowany jako flagowa odmiana: po analizie gleby i mikroparcel winnica stwierdziła, że to właśnie ona najlepiej oddaje strukturę i koncentrację tutejszych parcel. Wina powstają tutaj w duchu szacunku dla natury: precyzyjny dobór momentu zbioru, selekcja parcel oraz minimalizacja zbędnych interwencji w winiarni pozwalają zachować czystość i tożsamość terroiru.

Od 2017 roku gospodarstwo współpracuje z uznanym konsultantem Stéphane’em Derenoncourtem – francuskim winiarzem, współpracującym jako konsultant wielu posiadłości winiarskim w Bordeaux i innych producentów na całym świecie – co dodatkowo wzmocniło ambicję Campo alla Sughera – dążenie do „najdoskonalszej formy Bolgheri”. Campo alla Sughera prowadzi też przyjazną działalność dla gości: na miejscu organizowane są wizyty i degustacje, które przybliżają gościom filozofię winnicy i różnorodność mikroparcel. Całość przekazu – od uważnego planowania w winnicy po odważny wybór odmian – sprawia, że Campo alla Sughera to propozycja dla klienta szukającego win autentycznych, z wyraźnym terroirem i nowoczesną, przemyślaną estetyką.